'Waarom heeft niemand mij dit verteld?' Caroline Beerkens over wat ze vóór het moederschap had willen weten

Echte verhalen

‘Daar lig je dan. Een kersverse moeder, stralend in een fris bed met bijpassende pyjama. Haar gewassen en een rode blos op je wangen. Een tevreden baby aan de borst, die al vanaf minuut één doorslaapt. Je hebt elkaar pas net ontmoet, maar het voelt alsof je elkaar al jaren kent. (…) Alles gaat van een leien dakje. Het huis is netjes. Jij pinkt een traantje van geluk weg terwijl je denkt: ja, dit is het dus. Dit is moeder worden. Wat een droom.

Zo is het dus niet gegaan. En zo gaat het bijna nooit.’

Bij de start van Carolines boek schetst ze het perfecte plaatje, precies zoals het gaat op social media en in films. Maar de échte verhalen, waar zijn die? “Er zijn veel boeken over zwangerschap, baby’s, opvoeden, hoe doe je dit en hoe moet dat. Verhalen over wat er gebeurt met een moeder – niet alleen fysiek, maar ook mentaal – vond ik nauwelijks.”

Caroline Beerkens: 'Als mijn zoon vraagt waarom hij niet bij papa woont, val ik stil'Lees ook

Picture perfect-momenten

“Ik miste het dat ouders eerlijk vertellen hoe ze het doen”, vertelt Caroline. “Ik denk dat we de picture perfect-momenten delen omdat we niet beter weten dan dat het bij een ander goed gaat. Waarom zou ik het dan laten zien als ik het even niet red? Want waarom ben ik niet lachend koekjes aan het bakken? En waarom heb ik mijn haar niet geborsteld? Het voelt toch alsof jij het niet op orde hebt en anderen wel.

Ook ik deelde lange tijd vooral de vrolijke verhalen. Daar ben ik drie jaar geleden mee gestopt. Het voelde de eerste keer best kwetsbaar, een beetje alsof ik een kledingstuk uitdeed. Misschien valt de moedermaffia wel over me heen, dacht ik. Maar dat is niet gebeurd.”

Sterker nog, Caroline ontvangt alleen maar positieve reacties. “Dat was na de eerste ‘echte’ post zó lekker. Eindelijk wist ik: ik ben niet alleen. Ik ben niet in m’n eentje gek. De berichten van andere moeders waren verhelderend en verfrissend. Dat stimuleerde me om door te gaan. Tegelijk dacht ik: waar kan ik hierover lezen? Dat was de aanleiding om het zelf te schrijven.”

Zwanger en schrijven

Tijdens het schrijven van het boek raakt Caroline zwanger. “Dat was eigenlijk superfijn. Ik was vergeten hoe je je voelt tijdens een zwangerschap. Door het moederschap, slaaptekort en de hormonen was ik haast vergeten wat je ervaart als je zwanger bent. Door de zwangerschap had ik de woorden ervoor, want ik wist weer hoe het is om het mee te maken. Maar het was a blessing and a curse, want ik was ook kotsmisselijk“, lacht Caroline.

Caroline Beerkens over moederhaast: 'Het leven draait om schema’s, verantwoordelijkheden en onderbrekingen'Lees ook

Waarom heeft niemand me dit verteld?

De titel spreekt voor zich. Maar wat zijn voorbeelden van dingen die Caroline écht verteld had willen krijgen? “Dat ik m’n oude leven onwijs kon missen en tegelijk dolgelukkig ben met mijn kind. En waarom heeft niemand verteld dat je niet direct moeder ‘bent’ en het leuk vindt? Ik kreeg een kind op mijn borst en dacht: what the fuck? Er gebeurt zóveel. Je mist dingen en je groeit in dingen. De dualiteit dat het naast elkaar kan bestaan had ik willen weten. Dat ik niet meer zorgeloos kan zijn mis ik nog steeds, en dat is niet erg.”

‘Bespreek hardop wat er in je hoofd gebeurt’, adviseert Caroline daarnaast in haar boek. “Het is belangrijk om te blijven delen hoe het met je gaat. Ik denk dat ik dat zelf niet durfde, zelfs niet naar mijn eigen partner. Dat zit ‘m in het stukje motherload. Dat is de mentale, emotionele en organisatorische last die moeders dragen rondom zorg, gezin en opvoeding bovenop de zichtbare taken van koken, luiers verschonen en kinderen naar bed brengen.

Allerlei gedachtes als ’tot hoe laat is zwemles’, ‘welke maat is ze nu uitgegroeid’ en ‘is er een oppas voor zondag’ zitten in je hoofd. Als je daarnaast moet werken en een sociaal leven wil houden, ben je een snelkookpan. Probeer dan maar te functioneren naar hoe je eigenlijk zou willen. Als je het hardop zegt tegen vriendinnen of je partner, kun je het verdelen en implodeer je zelf minder. Ik merk dat het heel erg werkt.”

Wat te doen bij driftbuien in het wild? Kindertherapeut Caroline Beerkens maakt het zelf ook regelmatig meeLees ook

Persoonlijke verhalen

Elk hoofdstuk deelt Caroline haar eerlijke verhaal over het onderwerp. Van zwangerschap, bevalling, kraamtijd en borstvoeding tot postpartum, alleenstaand moederschap, een samengesteld gezin, opvoeden en co-ouderschap. Ook wijdt ze een hoofdstuk aan de geboorte van een vader. “Dat ik mijn persoonlijke verhalen deel, maakt me niet zo uit. Eigenlijk vind ik de verhalen over mijn vriend Joshua (Nolet, red.) nog het spannendst om te delen. Veel zijn kwetsbaar en gaan over zijn depressie. Het is het allerbelangrijkste hij zich veilig voelt bij wat ik over ons deel.”

Caroline heeft eerst het hele boek geschreven, daarna heeft Joshua het pas gelezen. “Hij las het boek hardop voor. Ik kan je vertellen, dat is best wel heftig. Maar hij vindt het prachtig en is blij dat ik zo eerlijk ben. Dat is de enige manier waarop we mensen kunnen helpen, vindt hij. ‘Je had eerlijker mogen zijn’, zei hij nog”, lacht ze.

Nog eerlijker gaat Caroline misschien wel zijn in haar volgende boek. “Ik ben al begonnen aan een boek waarin de impact van Josh’ depressie op het gezin nog meer terugkomt. Ik wil delen hoe wij er samen met de kinderen mee omgaan. Ik voelde me super eenzaam in waar we doorheen gaan. Daar is niemand echt open over. Ik heb Isa Hoes gebeld, omdat ik wist wat zij heeft meegemaakt. Dat hielp heel erg. Laat mij dat zijn voor andere moeders. Ik deel graag mijn leed met anderen, zodat zij er iets aan hebben.”

'Elk jaar hoopte ik weer op een Moederdag-cadeautje en elk jaar volgde een teleurstelling'Lees ook

Leg de lat laag

Caroline hoopt dat meer mensen de echte verhalen gaan delen. “Omdat we daarmee het gevoel te geven dat we het samen kunnen dragen. Andere ouders voelen zich gezien en gehoord. En op welke manier je het ook doet als moeder: het is even goed. Leg de lat laag. Lager dan dat iemand van je verwacht. De was en het stofzuigen wacht wel. Een kind zegt later niet: ‘Mijn moeder had stof in de hoeken liggen.'”

“En onthoud: je weet niet wat iemand meemaakt”, voegt ze toe. “Laten we daar saamhoriger mee omgaan en elkaar helpen door niet te oordelen. Iedere ouder doet z’n best en dat is genoeg. Het is best een eenzame reis die je als moeder aflegt. Jíj bevalt, jouw hormonen en lichaam gaan alle kanten op. Er verandert zoveel in een split second, en dat vertelt niemand je. Maar ik wel.”

Waarom heeft niemand mij dit verteld? ligt vanaf nu in de winkels en is online te koop.

Omslagontwerp Pankra

Lees hier alle columns van Caroline Beerkens voor LINDA.mini.

Caroline Beerkens: 'Mijn enige taak was mijn baby voeden en zelfs dat leek ik niet goed te doen'Lees ook