Mirjam Westervelt (34) en haar vriend willen dolgraag een kind. Als dat niet lukt, komen ze in een fertiliteitstraject terecht. De behandelingen in het ziekenhuis mislukken, dus besluiten ze zich aan te melden bij een kliniek in Duitsland. Maar van een behandeling zal het nooit komen.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Mirjam over haar weg naar het moederschap.
“Mijn vriend en ik leerden elkaar kennen op de middelbare school”, vertelt Mirjam. “Ik was 18 toen we verkering kregen.” De twee weten al snel dat ze ooit een gezin willen. In 2021 beginnen ze met proberen. “Ik dacht dat het snel zou lukken. We eten gezond, sporten veel, roken niet, drinken nauwelijks en hebben nog nooit drugs gebruikt. We zijn best fit, maar na een jaar was ik nog niet zwanger. Ik ging naar de huisarts. Zij stuurde me meteen door naar het ziekenhuis.”
Mirjam is blij dat er meteen actie wordt ondernomen, al vindt ze het opvallend dat er weinig onderzoek wordt gedaan. “In het ziekenhuis werd alleen onderzocht of mijn eileiders verstopt zaten. Vrij snel daarna konden we beginnen met IUI.” Intra-uteriene inseminatie, afgekort IUI, is een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “We hebben twee pogingen gedaan. Nog voor we de uitslag van de laatste poging hadden gehad, werden we gebeld. De gynaecoloog wees ons door naar een ander ziekenhuis, omdat ze dachten dat IUI voor ons niet zou werken.”
Het is een domper voor het stel, dat nog hoopte dat de laatste poging succesvol zou zijn. “In 2022 zijn we in het Radboud in Nijmegen gestart. Ook daar werd niet veel onderzoek gedaan. We begonnen met ICSI.” Voluit intracytoplasmatische sperma-injectie, waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. “Ik spoot hormonen. Uiteindelijk werden er zeventien eitjes geoogst, waarvan er ongeveer elf goed waren en zes werden bevrucht.”
Ze moet zo’n drie maanden wachten voordat de eerste terugplaatsing gedaan mag worden. “Lichamelijk vond ik het goed te doen, maar mentaal was het zwaar. Elke keer moesten we wachten, leefden we in onzekerheid. Mensen zeiden dat het goed zou komen, maar niemand wist of dat ook daadwerkelijk zo was. We zochten afleiding in sport en in het ziekenhuis sprak ik met een psycholoog.”
Begin 2023 is de eerste terugplaatsing. “Ik vond het superspannend. Constant was ik alert en dacht ik: voel ik iets? Ben ik moe? Hoe zou dat komen? Het was één grote mindfuck. De eerste twee terugplaatsingen mislukten. Ik was bang dat het niet zou lukken en dacht al na over het aantal pogingen dat vergoed zou worden. Natuurlijk konden we het ook zelf betalen, maar hoelang zou het duren en hoe ver zouden we gaan?”
Na de derde poging gaan Mirjam en haar vriend op vakantie. In de Tsjechische hoofdstad Praag doet ze een zwangerschapstest. “Ik bleek zwanger te zijn. We vonden het meteen heel spannend. Omdat we in een traject zaten, mochten we al na een paar weken langskomen voor een vroege echo. Op de heenweg zei ik tegen mijn vriend: ‘Ik weet niet of het goed zit.’ Bij de gynaecoloog bleek het hartje te zijn gestopt. Dat was vreselijk.” Het stel besluit een pauze in te lassen. “Dat vond ik fijn, maar ook moeilijk. Ik wilde geen rust, ik wilde een kind. Na de zomervakantie, in september, deden we weer een terugplaatsing. Ook in oktober en december waren er terugplaatsingen, maar ze mislukten allemaal.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Lex en zijn vriend dachten draagmoeder te hebben gevonden: ‘Soms val ik huilend in slaap'
Mirjam en haar vriend besluiten het anders aan te pakken. “We wilden niet verder in het Radboud. We zouden beginnen aan de tweede officiële poging en waarschijnlijk zouden ze dezelfde stappen herhalen, zonder te weten wat er precies speelt. Dus meldden we ons aan bij een fertiliteitskliniek in Duitsland. In januari konden we terecht voor een intake en onderzoeken en in april mochten we beginnen.” De dag voor de afspraak moet Mirjam ongesteld worden, maar dat gebeurt niet. “Ik besloot een zwangerschapstest te doen. De arts zou ongetwijfeld vragen of ik een regelmatige cyclus heb. Dat heb ik, alleen was ik nog niet ongesteld geworden. Ik deed een test en zag ineens twee streepjes: ik was zwanger. Ik dacht dat ik niet goed werd.”
Die nacht doen Mirjam en haar vriend geen oog dicht. “We konden het niet geloven.” Door de afspraak bij de kliniek in Duitsland kan een streep. “Ik was niet meer medisch, omdat het spontaan was gelukt en kon daardoor naar de gewone verloskundige voor een echo. Door de eerdere miskraam vond ik het vreselijk spannend. Voor elke echo was ik doodsbang, maar na de 20-wekenecho zakte dat een beetje. Als ik haar voelde, dacht ik: oké, je zit er echt, je bent er nog.”
Dochter Noor is inmiddels anderhalf jaar oud. “Na haar geboorte was er snel de wens voor een tweede kind, maar wij wilden nooit meer een traject in. De impact daarvan hebben we onderschat.” Inmiddels is Mirjam ruim 24 weken zwanger. “Dat was een hele leuke verrassing. We hebben altijd kinderen gewild met weinig leeftijdsverschil. Dat we straks twee kinderen hebben waar nog geen twee jaar tussen zit, hadden we niet meer durven dromen.” Andere wensouders drukt ze op het hart: “Denk aan jezelf, durf hulp te vragen en te aanvaarden, en wees lief voor jezelf, want soms is het gewoon even helemaal kut.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Jessica raakte zwanger op de dag dat ze zou beginnen met ivf: ‘Als ik naar mijn dochter kijk, voelt het nog steeds onwerkelijk’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
