Zwanger worden blijkt voor Maxime (31) allesbehalve vanzelfsprekend, maar na zeven IUI-pogingen is het met ICSI dan eindelijk raak. Ze is in de wolken, maar als ze 22 weken zwanger is, gebeurt het ondenkbare. De baby heeft een ernstige hartafwijking waardoor het stel genoodzaakt is de zwangerschap af te breken.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt ze over het intensieve traject.
“Als meisje wilde ik juf en moeder worden”, vertelt Maxime, die inmiddels voor de klas staat. “Ik speelde met poppen en verschoonde de luier van mijn Baby Born, dus het heeft er altijd wel ingezeten.”
Maxime is 28 als zij en haar vriend beginnen met proberen. “Ik stopte met de anticonceptiepil. Mijn natuurlijke hormoonhuishouding moest weer op gang komen.” De maanden verstrijken en als ze een tussentijdse bloeding heeft in haar verder regelmatige cyclus besluit ze een afspraak in te plannen bij de huisarts. “Er werd een inwendige echo gedaan, een uitstrijkje en een bloedtest. Ik bleek het HPV-virus en een cyste op een van mijn eierstokken te hebben.” Het advies is om het een half jaar af te wachten. “De cyste verdween en mijn lichaam had het HPV-virus opgeruimd, maar ik was nog steeds niet zwanger.”
Zo’n anderhalf jaar nadat ze waren begonnen met proberen, worden ze doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekenhuis. “Ook hier werden allerlei onderzoeken gedaan. Mentaal was het zwaar. Iedere maand hoopten we dat het zou lukken. Ik zorgde goed voor mezelf en maakte me helemaal gek tot ik weer ongesteld werd en teleurgesteld raakte en dan begon het hele riedeltje opnieuw.”
Maxime start met IUI, intra-uteriene inseminatie, een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “Het was een opluchting, want dat was medisch niet zo zwaar, maar het was een heel geregel. Soms moest ik wel drie keer in een week naar het ziekenhuis en hoe vaker het niet lukte, hoe groter de teleurstelling was.”
De spanning neemt toe. “In Nederland stoppen ze in principe na zes IUI-pogingen. Daar baalden we van, want ik wilde liever geen ivf of ICSI. Maar we kregen onverwacht een telefoontje: omdat de kans van slagen bij ons bij IUI realistisch was, kregen we zes extra pogingen. Ik zou meer hormonen gaan spuiten om een dubbele eisprong te creëren en zo onze kansen te vergroten.” Maar de zesde poging is volgens de artsen geen goede kans en ook de zevende niet. “Als dat twee keer zo is, stopt het alsnog, daar heb ik flink om gehuild.”
Omdat IUI niet aanslaat, stappen ze over op ICSI (intracytoplasmatische sperma-injectie), waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. De bevruchting vindt plaats buiten het lichaam, in een laboratorium. “Ik vond het verschrikkelijk om daaraan te beginnen. Er was niks mis met mijn lijf en mijn cyclus was perfect. Het voelde dubbel om te rommelen aan een gezond lijf en me vol te proppen met hormonen. Ik was bang dat ik aan zou komen en pijn zou hebben. Toch twijfelden we geen seconde en zijn we zo snel mogelijk begonnen.”
Ruby's dochter werd met 40 weken stilgeboren: 'Het afscheid is een proces waar we nog steeds in zitten'
Het valt Maxime alles mee. “We kregen positief nieuws op positief nieuws: de eitjes groeiden mooi, de puncties gingen prima, ik herstelde goed er werden veel eitjes geoogst. Ze werden allemaal bevrucht en haalden het – zonder uitzondering – tot dag vijf. Na de eerste terugplaatsing werd ik zwanger.” Het stel kan het nieuws nauwelijks bevatten. “Toen we de test in handen hadden, konden we elkaar alleen maar vol ongeloof aankijken. We waren dolblij, maar het maakte me ook onzeker. Ik ging continu naar de wc om te kijken of ik geen bloeding had gehad.”
Het eerste trimester voelt Maxime zich beroerd. “Het was zwaar, maar we waren zo blij. We hadden het er volledig voor over.” Als Maxime 13 weken zwanger is, kan het genieten echt beginnen. “Ik voelde me fantastisch, zeker toen mijn buik begon te groeien.” De onzekerheid neemt af, maar verdwijnt niet. “We leefden van echo naar echo. We waren blij, trots en dankbaar dat het mocht lukken, maar het bleef ook spannend.”
Tijdens de 20 wekenecho blijkt dat de navelstreng niet in de placenta, maar in de vliezen zit en wordt Maxime doorgestuurd naar het ziekenhuis. “Het gebeurt vaker en hoeft niet erg te zijn, maar moest wel nagekeken worden. De bloedvaten die mijn lichaam extra had aangemaakt lagen voor de uitgang. Ik moest verplicht met 35 weken bevallen met een keizersnede, omdat mijn vliezen niet mochten breken. De gynaecoloog zag ook een afwijking van het hartje.”
Diezelfde dag nog krijgen Maxime en haar vriend te horen dat hun dochter een ernstige hartafwijking heeft waardoor ze in de buik of direct na de geboorte zal overlijden. “Dat was afschuwelijk. Er was misschien wel wat aan te doen, maar het was allemaal heel onzeker en het toekomstperspectief bleef slecht. De artsen mogen je niet adviseren, maar uit alles bleek dat het beter voor de baby was om hier niet mee door te gaan. Ondanks dat het niet echt een keuze was, moesten we de keuze maken om de zwangerschap af te breken.”
De bevalling wordt ingeleid en op 2 april 2026 wordt Sophie, na 22 weken zwangerschap, stilgeboren. “Het ziekenhuis raadde aan om foto’s van haar te maken, dat hebben we laten doen door Stichting Still. Ook zeiden ze dat het goed zou zijn om haar aan familieleden te laten zien, zodat zij ook een beeld van haar zouden hebben. We werden aan iemand gekoppeld waarmee we konden praten, de verloskundige is nog een aantal weken bij ons betrokken geweest en ook de gynaecoloog heeft ons fantastisch geholpen. Onze vrienden zorgden er de eerste weken voor dat er elke dag voor ons gekookt werd.”
Het geeft het stel de ruimte om te rouwen. “Sophie heeft voor altijd een plekje in ons hart, dat verdwijnt nooit, maar we pakken het leven nu weer op en doen weer leuke dingen.”
Maxime en haar vriend blijven achter met lege handen en een onvervulde kinderwens. “De hartafwijking is niet genetisch en we hebben nog negen embryo’s die niet verloren hoeven te gaan. Toch vind ik het lastig. Als we straks verdergaan met proberen, voelt het alsof we haar vervangen. Meerdere mensen, zoals de verloskundige, gynaecoloog en maatschappelijk werker, hebben gezegd dat dat niet zo is. Dat moest ik wel horen. We worden er niet jonger op en willen nog steeds graag een kindje. Ik weet nog niet wanneer we de volgende terugplaatsing gaan doen. Als we weer klaar zijn om opnieuw om te gaan met teleurstellingen, gaan we weer door.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Charo Walop is na traject van vier jaar eindelijk zwanger: ‘Door de hormonen veranderde ik in een heks’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
