Mariska Slots-Olminkhof (29) is 20 als ze stopt met de pil. Vijf jaar en een intensief fertiliteitstraject later houdt ze eindelijk haar dochter, die zo ontzettend welkom is, in haar armen en inmiddels is ze in verwachting van de tweede.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Charlotte over haar weg naar het moederschap.
“Als klein meisje wist ik al dat ik jong moeder wilde worden”, vertelt Mariska. “Maar ik besefte ook dat het weleens lang zou kunnen duren. Ik heb familieleden voor wie zwanger worden niet vanzelfsprekend was.” Mariska is vijftien als ze haar huidige partner leert kennen en twintig als ze stopt met de pil. “We hadden geen haast, maar zouden het wel zien.”
De tijd verstrijkt en langzaam begint Mariska zenuwachtig te worden. “We waren een paar maanden verder, anderhalf jaar, twee jaar. Was er wat mis met mij? Ik had zo gehoopt dat we geen traject in zouden hoeven. Ik ben bang voor naalden en dokters, maar na twee jaar maakte mijn man een afspraak bij de huisarts. Ik dacht: oh nee, daar gaan we.”
De huisarts stuurt het stel door naar het ziekenhuis, waar ze allebei onderzocht worden. “Ik was in orde, maar hij bleek verminderd vruchtbaar. Toch wilden ze dat we het eerst nog een half jaar zelf zouden proberen. Mijn eileiders werden doorgespoeld, maar er gebeurde niks.”
Mariska en haar man mogen na de zomer starten met IUI: een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “Het was niet heel ingrijpend. We moesten alleen vaak naar het ziekenhuis om te kijken of het eitje groot genoeg was. Net voor de eisprong moest ik een spuit zetten om het eitje vast te houden. Meer dan eens kwam ik in het ziekenhuis aan en bleek het eitje al bijna gesprongen te zijn. Dat was frustrerend. We wilden zo graag een kindje. Zij zagen toch ook wel dat dit geen zin had?”
In totaal doen ze negen pogingen. “Na zeven pogingen hebben we een gesprek aangevraagd. Ik wilde weten of ze ons konden doorverwijzen naar het Radboud in Nijmegen. We wilden de pogingen afmaken, maar het gaf een goed gevoel om ook verder te kijken.”
Het traject valt Mariska zwaar. “Soms kregen we de vraag of we een kinderwens hadden. De mensen om ons heen wisten wat er speelde, maar verder waren we er niet zo open over. Ondertussen leken al mijn vriendinnen wel zwanger te raken. Ik was blij voor ze, maar ik wilde zelf ook zo graag.”
In mei heeft het stel een intake in het Radboud. “Daar vertelden ze ons dat mijn man niks mankeerde en kregen we het stempel ‘onbegrepen fertiliteitsstoornis’.” In september starten ze met ICSI, waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. De bevruchting vindt plaats buiten het lichaam, in een laboratorium. “Ik vond het doodeng en zag vreselijk op tegen de punctie.”
Mariska start met medicatie, maar de dosering blijkt te laag, waardoor ze moet stoppen. In november begint ze met een andere dosering. Als de medicatie doet wat het moet doen, kan de punctie ingepland worden. “Dat kon onder een roesje en viel ontzettend mee. Ik ben blij dat het zo kon en had me er niet druk om hoeven maken.” Na vijftien dagen mag Mariska een zwangerschapstest doen. “Het was nog te vroeg, maar ik besloot op zondag al te testen. Mijn man lag nog in bed. Ik liep met trillende benen naar de wc. ‘Ik zal wel ongesteld worden’, dacht ik, maar de test was positief. Ik was stomverbaasd; ik had me toch ziek moeten voelen? Drie weken later hadden we de eerste echo en hoorden we het hartje kloppen.”
Toch blijft Mariska het spannend vinden. “Het was zo’n achtbaan geweest dat we alles stap voor stap bekeken. We leefden van echo naar echo. Pas na de 20 wekenecho kon ik echt gaan genieten.”
Als haar dochter – die inmiddels vier is en na de zomervakantie naar de basisschool gaat – een jaar is, concluderen Mariska en haar man dat ze klaar zijn voor gezinsuitbreiding en maken ze opnieuw een afspraak bij de huisarts. “We hadden nog twee embryo’s in de vriezer en kregen groen licht om weer met een traject te starten. We waren ontspannen: het zou fijn zijn als het zou lukken, maar we waren ook tevreden met onze dochter. De eerste terugplaatsing in maart mislukte, de tweede in april ook.”
Dat valt haar toch zwaar. “De eerste keer was het meteen raak, daardoor had ik gehoopt dat dat nu misschien ook wel zo zou zijn, maar we moesten weer van voren af aan beginnen. Uit de tweede punctie kwamen vijf embryo’s. Toen we vier terugplaatsingen hadden gehad, dacht ik: hierna is het klaar. Ik had er geen vertrouwen meer in, maar toen bleek ik zwanger te zijn.” Mariska is nu 39 weken zwanger en dolgelukkig dat dit haar gegund is. Haar boodschap voor andere wensouders? “Laat het op je afkomen, bekijk het stap voor stap en houd hoop. Ik denk dat dat het beste werkt.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Karlien is na drie jaar eindelijk zwanger: ‘Als ICSI niet zou lukken, dan hield het op’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
