In 2023 krijgt Anna de diagnose baarmoederhalskanker. Een diagnose die haar grote wens om moeder te worden in één klap onzeker maakt. Ze is vastbesloten voor die droom toch alles op alles te zetten, dus gaat ze op zoek naar een draagmoeder en neemt ze ons mee in haar proces.
Terwijl vrienden de zomer vieren en mijn zus net haar tweede baby heeft gekregen, lig ik thuis te herstellen van de operatie aan mijn eierstokken en verzekeringen uit te zoeken. Het leven van de mensen om me heen gaat door, terwijl mijn eigen toekomst steeds onzekerder wordt.
Tien dagen na de operatie, die in België wordt uitgevoerd, ben ik terug in Nederland en aanwezig bij het familiediner voor de verjaardag van mijn vader. Ik wil mijn chemo en bestralingen gewoon hier laten uitvoeren. Die zijn inmiddels onvermijdelijk geworden en gaan eind juli beginnen.
In Amsterdam maken ze scans van mijn baarmoeder en omliggende organen. Zo kunnen ze zo gericht mogelijk bestralen zonder andere organen te veel te raken. Ze zetten ook kleine tatoeagepuntjes op mijn lichaam, die tot vandaag nog op mijn buik en benen staan. In het AMC leggen ze alles vooraf tot in detail uit. Dat helpt, want ik houd ervan om goed voorbereid te zijn.
Tijdens het wachten tot de behandeling begint, zoek ik online naar hondjes. Vroeger hadden we thuis een ontzettend lieve golden retriever en ik wilde altijd al een hond. Mijn rationele brein had dat idee jarenlang afgeschreven. We werkten allebei, een hond vraagt veel zorg en we wilden ooit ook een gezin. Maar ik heb nu het gevoel dat ik in mijn leven al zoveel heb uitgesteld. Steeds wachten op het juiste moment, tot alles klopt. Inmiddels lijkt het alsof sommige momenten voor altijd voorbij zijn.
Anna (34) kreeg baarmoederhalskanker en liet eierstok invriezen: 'Kan geen moeder worden op de manier die ik hoopte'
Mijn vriend en ik bespreken het onderwerp uitvoerig. Ondertussen zie ik online nestjes voorbijkomen van de geliefde kruising tussen een Berner Senner en een Labrador, ook wel een Boulab genoemd. We besluiten eens te gaan kijken. Al is het alleen maar om puppy’s te knuffelen en iets leuks te hebben tussen alle ellende door. Mijn vader zegt meteen dat we natuurlijk niet zonder puppy naar huis gaan. Hij krijgt gelijk.
De dag na mijn ziekenhuisbezoek gaan we naar het nestje kijken. Ik word meteen verliefd op een mannelijke pup die wat groter is dan de rest. Hij wordt bij ons op schoot gezet en we weten het allebei: dit is hem. Mijn vader had me in geen maanden zien lachen. Maxi geeft me dat weer terug.
Twee weken later mogen we hem ophalen. In de tussentijd is mijn vriend aan een nieuwe baan in Brussel begonnen. Het is zijn droombaan, maar hij heeft getwijfeld of hij die wel moest aannemen, gezien alles wat er op ons afkomt. Ik kan het niet aanzien dat de kanker hem ook die kans zal afpakken. Dus moedig ik hem aan om de baan toch te nemen, eerlijk te zijn over onze situatie en erop te vertrouwen dat we samen wel een weg zullen vinden tussen Nederland, België, zijn werk, mijn behandeling en een puppy.
Ik heb ondertussen eindelijk weer een doel, los van beter worden: voor Maxi zorgen. Al mijn (moeder)liefde die ik had proberen weg te duwen, komt naar boven. Ik zorg dat alles perfect is voorbereid voor zijn komst. Ik bestel spullen, lees *Puppy’s voor dummies*, dat een vriendin me zo lief heeft opgestuurd, en maak wandel- en eetschema’s.
Maxi blijkt wat schuw, verlegen en koppig. “Net als zijn baasjes”, grappen we tegen elkaar. En een pup blijkt inderdaad en ontzettend veel werk. Maar we genieten ook van zijn aanwezigheid. En ik heb in ieder geval zo minder tijd om me te focussen op wat er snel gaat beginnen: de chemotherapie en de bestralingen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Anna: 'Wat als ik het overleef… en geen moeder word?'
