Lotte Bastiaansen is moeder van Floris (5) en Julie (4) en hoofdredacteur van LINDA.mini. Bloedeerlijk en met humor neemt ze je mee in haar leven met jonge kinderen.
In de afgelopen periode heb ik me weer een paar keer flink geërgerd aan opmerkingen over mijn dochter van mensen die ik amper ken. “Oh, daar krijgen jullie later nog een hoop mee te stellen” Of: “Dat is wel een pittig ding.”
'Geniet ik wel écht van de fase dat mijn kinderen nog klein zijn, of ben ik vooral aan het doorjagen?'
Mijn kleuter (4) weet heel goed wat ze wil. En vooral ook wat ze níét wil. Dat kan ze bovendien uitstekend kenbaar maken. Aan mij, aan haar familie, aan vriendinnen tijdens het spelen en, als het zo uitkomt, aan wildvreemden. Natuurlijk gaat ze daarin weleens te ver. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik denk: meid, dit had ook iets subtieler gekund. Maar over het algemeen ben ik er vooral ontzettend blij mee.
Los van het feit dat ik houd van kinderen met karakter, zie ik deze eigenschap vooral als heel positief. Je grenzen aangeven als je vier bent, vind ik bijzonder knap en ik hoop dat ze het nooit verleert.
Als ze geen knuffel wil geven, zegt ze: “Nee.” Als ze niet wil afspreken, zegt ze: “Ik heb geen zin vandaag.” En als iemand volgens haar te ver gaat, zegt ze: “Dat mag niet.” Doet ze dat altijd even kalm, beheerst en pedagogisch verantwoord? Nee. Flipt ze wel eens de pan uit als ik mijn grenzen aangeef? Ja. Brengt het mij als moeder weleens in onhandige situaties? Absoluut. Maar kom op, ze is vier. En ja, vierjarigen kunnen soms nogal primair en emotioneel reageren (overigens ben ik een volwassen vrouw van 35 en heb ik daar zelf ook weleens last van. Ze heeft het dus niet van een vreemde). Ik zie een ontzettend vrolijk, enthousiast, blij en lief kind van vier, die het leven tegemoet huppelt.
Lotte: 'Mijn kinderen zeggen gewoon wat ze denken, ik durf dat niet'
Het is hetzelfde kind dat bij de bakker iedereen begroet. Dat voor alle baby’s van mijn vriendinnen wil zorgen en iedere ochtend zegt: “Ik heb zin in de dag.” Dat als het even kan een podium opklimt en een show opvoert. Dat slecht tegen onrecht kan en zich laat horen als ze dat ervaart.
Dus wat is het toch, dat volwassenen – vaak wildvreemden – er zo snel een stempel op willen plakken? “Pittig ding.” Alsof een meisje dat duidelijk zegt wat ze wel en niet wil, per definitie ingewikkeld is.
Deze is voor mijn dochter: laat je nooit door iemand vertellen dat je een ‘pittig ding’ bent. Dat je te veel bent. Te luid, te aanwezig, te uitgesproken. Sterker nog: spreek je uit. Zeg het als iets niet goed voelt. Neem ruimte in. Schreeuw desnoods als je het ergens écht niet mee eens bent (want soms is dat hard nodig in dit land).
En degene die je daarin probeert tegen te houden of je kleiner probeert te maken? Die krijgt wat te stellen. Met mij.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'Hoe kan het dat ik zielsveel van mijn kind houd, maar tegelijkertijd ook snak naar nul verantwoordelijkheden?'
