Lotte Bastiaansen is moeder van Floris (5) en Julie (3) en hoofdredacteur van LINDA.mini. Bloedeerlijk en met humor neemt ze je mee in haar leven met jonge kinderen.
Dit wordt mijn vijfde Moederdag. En toch staan die eerste uren met Floris nog glashelder op mijn netvlies. Ik zie ons nog thuiskomen uit het ziekenhuis. Het was 21:00 uur toen we het ziekenhuis mochten verlaten en er terloops werd gemeld dat de kraamzorg morgenvroeg zou komen. Pardon? Bedoelden ze dat wij dit kind nu mee naar huis moesten nemen? Met z’n tweeën? Zonder handleiding, proefperiode of iemand die af en toe kwam checken of we het niet compleet verprutsten?
Die nacht sliep ik geen minuut. Iedere twee minuten een check: ademt hij nog? Heeft hij honger? Gaat hij ooit nog slapen? Waarom slaapt hij? Ik telde de minuten af: over zes uur en 37 minuten is er hulp. De volgende ochtend werd ik overvallen door een onverwacht gevoel van trots: we hadden ‘m in leven gehouden. Zonder ervaring. Zonder enig idee wat we deden. Eigenlijk is dat gewoon hoe ouderschap werkt: je groeit erin. Met vallen en opstaan. En in mijn geval: met obsessief googelen om drie uur ’s nachts. ‘Hij slaapt langer dan normaal, is dat goed?’ ‘Hij slaapt korter dan normaal, is dat dan slecht?’, ‘Hoe warm is te warm?’
Binnenkijken bij Jet van Nieuwkerk: ‘Ik ben van hup: spijker erin, ophangen, hangt het recht, ja zal wel’
Na die eerste nacht volgden talloze momenten van trots en na een tijdje zelfs een voorzichtig soort vertrouwen, maar minstens zoveel momenten van twijfel. Is dit het nou? Doe ik het wel goed? Worstelen andere ouders ook? En hoe kan het dat ik zielsveel van dit jongetje houd, maar tegelijkertijd snak naar een weekend weg met vriendinnen en nul verantwoordelijkheden.
Inmiddels weet ik: dat zijn volkomen normale gedachten. Niets vond ik zo overweldigend, mooi, intens, kwetsbaar en uitputtend tegelijk als moeder worden. Je hele wereld gaat op de schop: je lichaam, je agenda, je nachtrust, je hormonen, je relatie, je brein, je vriendschappen. Het is vaak een rommelige balans tussen liefde en lichte wanhoop. Tussen jezelf blijven en jezelf opnieuw uitvinden. Moeder zijn vind ik geweldig en prachtig, maar soms ook gewoon slopend. Ik heb ze dolgraag om me heen, maar kan ook intens verlangen naar het moment dat ze ’s avonds naar bed gaan. Ik geniet me suf, maar ben ook regelmatig overprikkeld. En inmiddels weet ik: het kan allemaal naast elkaar bestaan. De onzekerheden zijn iets minder geworden, het obsessief googelen ook. Niet omdat ik alles nu onder controle heb – was het maar zo’n feest – maar omdat ik heb geleerd dat dat ook helemaal niet hoeft.
Misschien is dat uiteindelijk ook gewoon Moederdag: een dag voor moeders die zich geregeld afvragen waar ze in hemelsnaam aan begonnen zijn, terwijl ze tegelijkertijd nergens liever willen zijn dan thuis met de kinderen tegen zich aan geplakt. Voor vrouwen die soms twijfelen, maar toch elke dag weer opstaan, brood smeren, ruzies sussen en plakkerige handjes vasthouden. En eerlijk: daar mag best een lauwe cappuccino en een scheef geknutselde pollepel met ‘Ik wil niet opscheppen, maar mijn mama is de beste’ tegenover staan.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Sander Lantinga: ‘Na die roze wolk volgt een venijnig lagedrukgebied boven het huishouden'
