Lotte Bastiaansen is moeder van Floris (5) en Julie (3) en hoofdredacteur van LINDA.mini. Bloedeerlijk en met humor neemt ze je mee in haar leven met jonge kinderen.
Een gewaardeerde collega sprak me vorig jaar liefdevol, maar heel duidelijk en met een blik die er geen misverstand over liet bestaan toe: “Lot, je moet echt bewuster van je kinderen genieten nu ze nog zo klein zijn. Ga vaker met ze fietsen. Ze passen niet voor altijd in dat voorzitje. Die haartjes in je gezicht, dat nekje dat je kunt kussen … doe het.” Ik glimlachte toen, zoals je doet bij dingen die waar zijn, maar even niet goed uitkomen. Maar toch bleef het hangen en in mijn kop zitten. Sta ik wel genoeg stil? Geniet ik wel écht, of ben ik vooral aan het doorjagen?
Want ik wil wel, heus, maar vaak komt het leven gewoon tussendoor. Werk. Lijstjes. Gedoe. Alles wat ‘nog even moet’. Een uitpuilende wasmand. En broodtrommels die zich – tot mijn grote teleurstelling – nog steeds niet vanzelf vullen. Dan schiet bewust genieten er dus vaak bij in. Althans, zo werkt dat bij mij. Maar dit hier – die kleine kinderen, deze fase – dendert onverminderd door. Of ik nou oplet of niet. En die tijd komt, hoe cliché ook, nooit meer terug. Daar moet ik verdomme inderdaad vaker bij stilstaan én van genieten.
Sinds ik me dat heb gerealiseerd, ben ik vaker gaan fietsen, mijn jongste voorop in haar kinderzitje. Ik kuste haar nekje, aaide haar staart, we zongen liedjes en we zwaaiden naar iedereen alsof we ze persoonlijk kenden.
Ze past er inmiddels al een tijdje niet meer in; ze wordt bijna vier. Officieel dan, want in de praktijk heb ik het stiekem toch nog een paar keer geprobeerd (moedermaffia, kom er maar in). Dat voorzitje is inmiddels iets groters geworden, bijna symbolisch. Want er volgden meer van dat soort momenten. De laatste luier. De laatste speen. De laatste keer in een ledikant. Geen slaapzak meer. Geen “Maaaaam, ik ben wakker” vanuit de slaapkamer, maar gewoon ineens naast je bed staan. Niet meer op mijn schoot in slaap vallen. En na de zomer gaat ze naar school. Ik weet nu al: daar horen weer nieuwe ‘laatste keren’ bij die ik pas zal herkennen als ze al voorbij zijn. Ze past niet meer in het voorzitje, maar eigenlijk gaat het daar ook niet meer over.
Het punt is dat alles wat ooit paste en ‘normaal’ was, in de loop van de tijd is veranderd zonder dat ik het misschien wel écht hebt doorgehad.
Gelukkig past ze nog wel achter op de fiets. En daar ga ik nog heel lang, en heel bewust, van genieten. En voor iedereen bij wie ze nog wél in het voorzitje passen: ga een rondje fietsen. Vandaag nog.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'Hoe kan het dat ik zielsveel van mijn kind houd, maar tegelijkertijd ook snak naar nul verantwoordelijkheden?'
