Lotte Bastiaansen is moeder van Floris (5) en Julie (3) en hoofdredacteur van LINDA.mini. Bloedeerlijk en met humor neemt ze je mee in haar leven met jonge kinderen.
Laatst vroeg een collega welke eigenschappen van mijn kinderen ik zelf ook wel zou willen hebben. Nou, dat zijn er dus een heleboel. Het gevoel voor ritme van mijn dochter, bijvoorbeeld. En de zelfverzekerdheid die daar gratis bij werd meegeleverd. Ze hoort muziek en gaat er helemaal voor. Ik daarentegen heb minimaal drie glazen wijn nodig voor ik me op de dansvloer waag en zelfs dan gaat het niet van harte.
Of het geduld van mijn zoon. Urenlang kan hij onverstoorbaar met LEGO bouwen. Ik kreeg laatst twee blokjes niet eens van elkaar. Twintig seconden later schoof ik lichtelijk agressief de halve Ninjago-draak van tafel.
'Hoe kan het dat ik zielsveel van mijn kind houd, maar tegelijkertijd ook snak naar nul verantwoordelijkheden?'
Maar waar ik misschien nog wel het meest jaloers op ben, is hun eerlijkheid. Het gebeurt niet vaak, maar als ik eens geen zin heb in een etentje of feestje, zeg ik dat natuurlijk niet. In plaats daarvan roep ik dingen als: “Even kijken hoe de week loopt.” Of: “Ik ben er misschien bij, hangt een beetje af van het weer/de kinderen/mijn agenda/iets anders, namelijk ….” Kortom: alles behalve de waarheid. Terwijl ik eigenlijk zou moeten antwoorden: “Ik heb er even geen puf voor en wil gewoon op de bank liggen met een slechte serie.”
Sterker nog: regelmatig kom ik dan alsnog opdagen. Omdat ik niemand wil teleurstellen en ik bang ben dat ze er iets van vinden als ik afhaak. Terwijl de kans groot is dat iedereen denkt: oké, jammer, door. Of stiekem opgelucht is en denkt: dit komt mij eigenlijk ook hartstikke goed uit. Mijn kinderen hebben daar dus totaal geen last van: “Ik heb geen zin om met Bas te spelen vandaag.” Geen context of excuses. Gewoon de waarheid. En het wonderlijke is: er gebeurt helemaal niks. Bas stort niet ter aarde, maar gaat gewoon door met zijn leven. Bovendien probeer ik mijn kinderen juist te leren dat ze eerlijk moeten zijn. Dat ze altijd mogen zeggen wat ze voelen en dat hun mening ertoe doet. Alleen geef ik zelf op deze manier een licht verwarrend voorbeeld.
Mijn man zegt ook regelmatig: “Make up your f*cking mind, Lot.” Vrij vertaald: stop met dat gedraai en vertel gewoon wat je wil.
Hij heeft een punt. Misschien zijn kinderen daarom zo verfrissend. Zij zeggen gewoon wat ze denken. Oké, soms met de subtiliteit van een visstick, maar ergens tussen hun ongefilterde eerlijkheid en mijn eindeloze gedraai moet een middenweg bestaan. Zodat je gewoon kunt zeggen: “Vandaag even niet.” Zonder schuldgevoel, excuses of eerst te kijken hoe de week loopt.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'Geniet ik wel écht van de fase dat mijn kinderen nog klein zijn, of ben ik vooral aan het doorjagen?'
