Lotte Bastiaansen is moeder van Floris (5) en Julie (3) en hoofdredacteur van LINDA.mini. Bloedeerlijk en met humor neemt ze je mee in haar leven met jonge kinderen.
Ik had het allemaal zo goed uitgedacht. Tot in detail, zelfs. En natuurlijk uitgebreid besproken met mijn man Frank. Dat hele opvoeden, dat zouden wij wel ‘even’ doen. Ik zie mezelf nog staan bij een van de veertien kinderopvanglocaties in Amsterdam waar we op de wachtlijst stonden. “Hoe zit het hier met schermen?”, vroeg ik. “Wij willen liever niet dat onze zoon daar straks naar kijkt.”
We hadden een plan. Sterker nog: we hadden principes. Geen schermtijd tot een jaar. Slapen doen kinderen in hun eigen bed, tenzij ze écht ziek zijn. Hapjes maak ik vers. Geen limonade en snoep doordeweeks. En nog een paar regels die ik inmiddels vooral zie als bewijs van hoe weinig we wisten.
Even doorspoelen: onze kinderen kijken televisie. Ze slapen bij voorkeur in ons bed, en nee, niet alleen als ze ziek zijn. Toen ze nog kleiner waren, zwoer ik bij Olvarit. En gesprekken? Die verlopen hier zeker niet altijd pedagogisch verantwoord en kalm.
Kortom: ik ben van een ijskoude kermis thuisgekomen. Want bedenken hoe we het straks zouden gaan doen als we kinderen hadden, bleek fundamenteel anders dan de praktijk toen die kinderen er eenmaal waren. Wat had ik dat onderschat, zeg.
Zelfs de basis van ons ouderschap – wij vormen altijd een front en vallen elkaar niet af, zeker niet waar de kinderen bij zijn – sneuvelde toen de realiteit zich aandiende.
Frank vindt mij regelmatig te soft. Ik vind zijn gevoel voor timing soms ronduit onhandig. De waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden (al ligt dat midden, voor de duidelijkheid, opvallend vaak iets meer richting mijn kant) en we vormen zeker niet altijd een front. Sterker nog: we zijn het regelmatig grondig met elkaar oneens. Over grenzen. Over regels. Over wanneer ‘nee’ echt ‘nee’ betekent. Over hoe dan wel.
En misschien is dat wel mijn grootste les: opvoeden is geen strak plan, maar een dagelijkse realitycheck. Het gaat vaak goed – gelukkig wel – maar precies als ik denk dat ik het doorheb, word ik weer teruggefloten. Door de kinderen, door Frank, door situaties die toch net anders lopen dan ik had bedacht.
Dus het blijft bijstellen. De ene keer ben ik misschien iets strenger dan ik wilde, om de volgende keer juist soepeler te zijn dan ik had bedacht. De kunst is dan om je schouders op te halen, erom te lachen (achteraf) en morgen weer te proberen het net iets beter te doen. Denk ik.
'Geniet ik wel écht van de fase dat mijn kinderen nog klein zijn, of ben ik vooral aan het doorjagen?'
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
