Shirin (41) is moeder van twee kinderen, maar kreeg ook te maken met drie miskramen die veel impact op haar hebben. Inmiddels werkt ze aan een boek hierover, Ben ik de enige?, waarin ze haar eigen verhaal deelt en meer dan tachtig ervaringen van anderen bundelt.
“Ik deel mijn verhaal niet alleen als ‘de vrouw die miskramen meemaakte’, maar als iemand die door alles heen is gegaan en besloot daar iets mee te doen”, vertelt Shirin in gesprek met LINDA.mini.
Shirin weet haar hele leven dat ze moeder wil worden. “Ik ben iemand die veel liefde heeft en ik wist altijd al dat ik die niet voor mezelf wilde houden, maar op een dag wilde delen met mijn eigen kinderen.” Toch zit daar voor haar wel een belangrijke voorwaarde aan. “Ik kom zelf uit een gebroken gezin. Daarom wilde ik niet aan kinderen beginnen als ik niet de zekerheid had dat ze een goede vader zouden hebben.
Die man vindt ze. Wanneer ze er allebei aan toe zijn, raakt Shirin al vrij snel zwanger. “Toen ik de test deed en twee streepjes zag, was ik dolgelukkig. Ik rende de slaapkamer in en vertelde het mijn man. Hij moest even bijkomen van de schrik, maar daarna was ook ontzettend blij. Ik appte mijn vriendinnen, danste door de kamer, rekende mijn uitgerekende datum uit en mailde direct het ziekenhuis voor een afspraak.”
Twee weken later kunnen ze in het ziekenhuis terecht voor een echo. “Ik kon niet wachten om het kloppende hartje te zien, maar ik had een slechte droom gehad en ik heb nooit nachtmerries. Ik liep het ziekenhuis al in met een heel slecht gevoel. Het is alsof ik nu weer door die gangen loop. Toen het scherm zichtbaar was, zag ik al: dit hartje klopte veel te langzaam. Mijn tranen stroomden al voordat de echoscopist bevestigde wat ik zelf al wist. Het was wachten tot het hartje er volledig mee zou stoppen.”
Documentaire 'Maar je was er wèl' doorbreekt taboe rondom miskramen: 'Heeft geen plek op spectrum van verlies'
Toch houdt ze hoop. “Hoewel ik diep van binnen wist dat de zwangerschap tot een einde zou komen, wilde ik niet opgeven. Het hartje klopte misschien niet zoals het moest, maar het klopte tenminste nog.” Het intakegesprek met de verloskundige staat al gepland, maar in plaats daarvan moeten ze met een gynaecoloog in gesprek over het vervolg. Daar krijgen ze drie opties voorgelegd: afwachten tot het vanzelf misgaat, pillen om de zwangerschap af te breken of een curettage. Shirin kiest voor de eerste optie. Iets minder dan een week later heeft ze opnieuw een afspraak in het ziekenhuis. “Het hartje had het opgegeven.”
Een aantal maanden later is Shirin opnieuw in verwachting. “Toen ik voor de tweede keer zwanger raakte, dacht ik: ik heb dat al afgevinkt. Het was ‘gewoon misgegaan’, zoals bij zoveel vrouwen. Ik had het nu al meegemaakt, dus dat zal niet nog een keer gebeuren. Deze keer gaat het goed, zei ik tegen mezelf.”
Maar ook deze zwangerschap eindigt in een miskraam. “Het was verschrikkelijk om dat verlies een tweede keer mee te maken. Na mijn eerste miskraam was ik zo diep in mijn verdriet gezonken dat ik mijn man volledig had verwaarloosd. Dat wilde ik hem niet nog een keer aandoen. Daardoor ontstond bij mij een enorme emotionele blokkade. Ik deed alsof ik nergens last van had, maar ik voelde woede, angst, verdriet en onzekerheid. Het voelde voor mij alsof ik had gefaald. Alsof ik mijn partner en familie teleurstelde. Inmiddels weet ik dat zoveel vrouwen precies diezelfde onterechte schuld dragen. Het doorbreken van dat gevoel is een van de redenen dat ik mijn boek ben gaan schrijven.”
Hierna raakt Shirin voor de derde keer zwanger. Hoewel deze zwangerschap goed verloopt en ze uiteindelijk een gezonde zoon krijgt, laten de eerdere miskramen diepe sporen na. “Van begin tot eind was die angst aanwezig. Ik had al twee miskramen achter de rug. Die wetenschap kleurt alles. Terwijl je eigenlijk wil genieten van die positieve test, voel je eerder angst dan blijdschap.
Kon ik van mijn zwangerschap genieten in de ‘klassieke’ zin? Nee. Maar ik leerde een andere vorm van aanwezig zijn: bewust en dankbaar. Ook als de angst er was. Na negenendertig weken en twee dagen werd mijn zoontje via een keizersnede veilig geboren. De dankbaarheid die ik daarna voelde, kende ik niet eerder.”
Toch blijft de wens om het gezin uit te breiden aanwezig. “Toen we het opnieuw probeerden, was het gelijk raak. Door alle ellende uit het verleden zag ik dat als teken: dit is het, het moet goed gaan. Toch bleef het onzeker; ik testte telkens negatief, terwijl ik wel alle symptomen van een zwangerschap had. Uit het bloedonderzoek bleek uiteindelijk dat ik inderdaad zwanger was, maar uit de eerste geplande echo bleek dat de groei van het vruchtje achterbleef. Het besef dat dit niet goed ging, was er wel, maar toch blijf je hoop houden. Tot je op een gegeven moment denkt: dit wordt weer een miskraam. Hoe gaan we daarmee om?”
Charlotte raakte na traject van zes jaar en twee miskramen zwanger van haar zoon: ‘Bij elke echo trok ik hetzelfde jurkje aan'
Shirin krijgt misoprostol van de gynaecoloog om de miskraam op gang te brengen, maar zelfs met een dubbele dosis lukt dat niet. “Ze zei dat het vruchtje nog op dezelfde plek zat en dat er een ontsteking kon ontstaan. Ik moest rust nemen, maar ik had thuis ook een ziek kind, dus daar had ik geen boodschap aan.”
Ondertussen wordt ze zelf steeds zieker, tot ze uiteindelijk in het ziekenhuis belandt. “Het was niet normaal hoeveel mensen er op me afkwamen, het leek wel een film. De ene arts plaatste een katheter, twee andere artsen brachten in beide armen een infuus aan en weer iemand anders sloot mij aan op de monitor. Ik herinner me vooral dat ik me steeds zieker voelde. Mijn bloeddruk daalde, mijn hartslag steeg. Niet veel later kwam een team van de intensive care binnen. Al snel werd duidelijk dat er sprake was van een ontsteking, maar ik was zo zwak dat ze me niet direct konden opereren.
Omdat ik niet geopereerd kon worden, kreeg ik antibiotica en liters vocht, maar niets hielp. De ontsteking had mijn bloedbaan bereikt en als gevolg van een bloedvergiftiging verkeerde mijn lichaam in een septische shock. Ik moest met spoed naar de OK, omdat de bron van de infectie verwijderd moest worden. De kans was 50/50 dat ik het zou overleven.”
Hoewel Shirin het overleeft, verandert het veel voor haar en haar man. “Het heeft een definitieve stempel gedrukt op onze kinderwens. Mijn man was doodsbang geweest om mij te verliezen en alleen achter te blijven met onze zoon. Bang dat hij hem zonder moeder zou moeten opvoeden. Hij wilde absoluut geen kinderen meer. Ik durfde er ook niet meer over te praten.” Ondanks de sterke mening besluiten ze samen toch om het nog één keer te proberen. “Die zwangerschap was zwaar en vol angst, maar eindigde in oktober 2023 met de geboorte van onze dochter.”
De drie miskramen die Shirin doormaakt, vormen de basis voor een boek waar ze momenteel aan werkt. Daarin bundelt ze ook ervaringsverhalen van anderen. “Vanaf die eerste miskraam besefte ik al dat hier veel te weinig over wordt gesproken. Ik voelde me zo eenzaam en het bleef allemaal binnen die gesloten muren van het ziekenhuis, alsof het daar moest blijven. Wat ik heb gevoeld, gun ik niemand. De kleurloze wereld waarin je belandt, vol onzekerheid en angst. Ik wil die eenzaamheid doorbreken en daar op mijn manier aan bijdragen. Dit boek is daar onderdeel van.”
Ze vervolgt: “Het speelde voor mij niet alleen privé, maar ook sterk op de werkvloer. Je eigen wereld staat stil, terwijl die van anderen gewoon doorgaat. Juist door het taboe rondom dit thema voelt het alsof het iets is dat je verborgen moet houden. Bij mijn eerste verlies nam ik verlofdagen op. De tweede miskraam speelde zich af in het weekend, en die maandag ben ik met mijn emoties volledig uitgezet weer gaan werken.”
Shirin vindt het belangrijk dat er niet langer in stilte wordt geleden. “Ik deel mijn verhaal niet alleen als ‘de vrouw die miskramen meemaakte’, maar als iemand die door alles heen is gegaan en besloot daar iets mee te doen. Het gaat niet alleen over miskramen, maar ook over onvruchtbaarheid, ivf, stilgeboorte en nog zoveel meer. Meer dan tachtig vrouwen en partners wereldwijd deelden hun verhaal voor dit boek, elk met hetzelfde doel: zorgen dat iemand anders zich minder alleen voelt dan zij zich ooit voelden. Dat is de kern van mijn boek Ben ik de enige?. Niet het verlies zelf, maar de verbinding die ontstaat als je het durft te delen. Dat je het niet alleen hoeft te dragen.”
‘Ben ik de enige?’ verschijnt in het najaar van 2026.
Dit bericht op Instagram bekijken
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Annemarie had 7 miskramen en helpt nu anderen om dat te verwerken: 'Je verliest een droom'
