Singer/songwriter Irene Hin is zwanger van haar eerste kind. De zwangerschap verloopt goed, alleen die hormonen in haar lijf, daar moet ze nog even aan wennen. Voor LINDA.mini schrijft ze de komende weken over hoe haar zwangerschap én alles wat daarbij komt kijken verloopt.
Ik zit met een vriendin op een terras in Amsterdam. Heerlijk, het eerste zonnetje van het jaar schijnt op onze veel te bleke schedels en waar we normaal een ijskoud rose’tje zouden bestellen, doen we het nu met cola zero (lees: beide zwanger). Mijn vriendin klaagt over hoe belabberd het systeem
van het kinderdagverblijf is van haar zoon, terwijl ik pieker over hoe mijn “summer body” er dit jaar uit gaat zien.
Ik denk aan de afgelopen jaren, waarin ik zorgeloos topless rondliep op het strand — trots op mijn zongebruinde borsten en mijn platte buik. “Holy, wat een tieten”, zegt m’n vriendin ineens, even in de war van mijn nieuwe cupmaat. Hoewel menig vrouw blij zou zijn met een maatje meer op de voorgevel, vind ik de veranderingen van mijn lichaam nu ik zwanger ben maar intens. Waarom
heeft niemand mij gewaarschuwd dat, naast het feit dat je borsten flink groeien, ook je tepels in formaat salamischijf kunnen veranderen? Alles wat mijn lichaam ooit sexy maakte, lijkt nu te verdwijnen; mijn getrainde billen, die ineens getransformeerd zijn in twee slappe en platte exemplaren, mijn egale huid die onder de pigmentvlekken zit. Om maar te zwijgen over down under; daar weet ik überhaupt niet hoe het erbij staat, nu ik door mijn bolle buik de schade niet meer kan bekijken.
Ik vertel mijn vriendin hoe ik van een mooie cup C naar cup E ben gevlogen, om vervolgens aan te horen dat zij momenteel in team theezak zit. Het is ook nooit goed. Hoe kan het zijn dat ik aan de ene kant mijn zwangere buik trots wil showen als ik over straat loop, terwijl ik tegelijkertijd baal van de veranderingen in mijn lichaam die mij minder sexy maken?
Dit komt blijkbaar niet door een fout in mijn karakter, maar door een heerlijke hormonale cocktail. Terwijl de aanmaak van oestrogeen je tijdens de zwangerschap laat stralen, socialer maakt en je bijna toeschreeuwt dat je gezien mag worden, zorgt progesteron er tegelijkertijd voor dat je naar binnen keert, zachter wordt en meer bezig bent met overleven. Oh ja, en ergens daartussenin zit ook nog een vleugje cortisol dat elke onzekerheid nét iets groter maakt dan nodig is. Hoewel ik weet dat mijn lichaam zoiets bijzonders doet door nieuw leven mogelijk te maken, voelt het tegelijkertijd alsof er een stukje van mij wordt ingeruild voor een functionele machine. Mijn lijf verschuift blijkbaar van “aantrekkelijk” naar “essentieel”, en mijn hoofd probeert daar nog even iets van te vinden.
Loïs (25): 'We staan inmiddels bij acht kinderdagverblijven ingeschreven, maar niemand heeft plek'
Eenmaal thuis aangekomen snak ik ernaar mijn veel te strakke beha uit te doen en een zachte joggingbroek aan te trekken. Net als ik mijn broek omhoog sta te hijsen, zie ik dat mijn vriend in de deuropening naar me staat te kijken. Hij is even stil en zegt vervolgens: “Holy, jouw lichaam”, en voordat ik de tijd heb om te raaskallen over alles wat verslapt en verslechtert, vult hij aan: “Ik
heb je nog nooit zo prachtig gezien”.
Ik wacht op het addertje, maar hij meent het echt. Blijkbaar zie ik mezelf dus door een compleet andere lens. Misschien is het dus helemaal zo erg nog niet, om voor één zomer mijn blik op wat een “summer body” hoort te zijn even los te laten. Want hoewel ik me misschien nog nooit zo ver van mezelf heb gevoeld, is mijn lichaam nog nooit zo dicht bij zijn bedoeling geweest.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Hoe krijg je lol tussen de lakens terug na een kind? ‘Ouders zijn én je sexy voelen valt niet altijd mee’
