Lisa Moonen – van der Velden (35) bevalt van Liam als ze pas 24 weken en 2 dagen zwanger is. Omdat er al een beentje van Liam geboren is en ze met spoed naar de operatiekamer wordt gebracht, is haar man Marnix niet snel genoeg in het ziekenhuis om bij de bevalling te zijn.
In Bevallen zonder partner vertellen moeders hoe hun partner de bevalling miste en ze gesteund werden door iemand anders.
Als kind heeft Lisa kanker gehad en een zwangerschap was dan ook allesbehalve vanzelfsprekend. “Er was me verteld dat ik onvruchtbaar zou zijn en onze oudste zoon is met een ICSI-traject geboren. We waren er dus van overtuigd dat Marley ons enige kindje zou blijven. Maar wonder boven wonder stond ik afgelopen februari met een positieve zwangerschapstest in mijn handen.”
Hoewel ze het eerste trimester pittig vond met een peuter erbij, voelde ze zich al die tijd goed. “Ik voelde me eigenlijk hartstikke fit. Tot ik met 23,5 weken zwangerschap ineens harde buiken en pijn in mijn buik kreeg.”
Michelle beviel zonder haar vriend: ‘Vijf minuten na de bevalling landde zijn vliegtuig’
Omdat Lisa bij haar eerste zwangerschap een zwangerschapsvergiftiging opliep, werd ze bij de tweede extra goed in de gaten gehouden. Ze trok direct aan de bel, maar de artsen dachten niet dat ze nu al aan het bevallen was. “Dat was op woensdagavond en op donderdagochtend had ik om de twee minuten harde buiken.”
Met een inwendige echo controleren ze of de bevalling begonnen is. “Ik was 23 weken en 5 dagen zwanger, dus toen ze me verzekerden dat het geen weeën waren, was ik opgelucht. Terwijl we op de uitslagen van mijn bloed en urine wachtten, ging Marnix met Marley naar een soort kinderopvang van het Sofia Kinderziekenhuis. Hier worden broertjes en zusjes van kinderen op de IC opgevangen. Marnix was net weg toen ik zeker wist dat het weeën waren en ik ze nog maar met moeite kon wegpuffen.”
Voor de zekerheid wordt er nog een echo gemaakt. “Ze draaide de echokop iets en zag toen dat ik al twee centimeter ontsluiting had. Bij Marley was ik in een uur bevallen, dus Marnix werd met spoed teruggehaald.”
In een mum van tijd staat er een artsenteam om Lisa heen. “Als het nu zou komen, zouden ze niets voor de baby kunnen doen. Ze vroegen me of ik weeënremmers en longrijpingspillen wilde gaan slikken. De baby moest koste wat het kost tot de 24 weken in mijn buik blijven zitten. Vanaf dat moment was het aan mij of we hem zouden proberen te redden. Ze legden uit hoe zwaar het traject op de NICU (Neonatale Intensive Care Unit – red.) zou zijn. De kans op een gezond kindje was 33%. De kans dat hij gehandicapt zou raken was ook 33%. En er was een kans van 33% dat hij zou komen te overlijden.”
Lisa vindt het een lastige keuze en vraagt of ze in ieder geval de longrijpingspillen en de weeënremmers kan krijgen om de nacht door te komen. Marnix gaat met Marley naar huis en de zus van Lisa blijft bij haar in het ziekenhuis slapen.
De volgende morgen lijkt het of de vliezen zijn gebroken. “Een arts in opleiding dacht dat ik incontinent was en hij wilde met een eendenbek kijken wat er aan de hand was. Ineens was hij helemaal doorweekt. Zelf had ik mijn ogen dicht, maar volgens mijn zus was het alsof er een colafles ontplofte.”
Ze lacht er nu om, maar natuurlijk was de situatie zorgelijk. “Op een paar uur na was ik 24 weken zwanger. De baby was goed op gewicht. We besloten ons kind een kans te geven. Zou het gehandicapt ter wereld komen, dan was dat mijn grens. Maar zolang dat niet het geval was, zouden we alles op alles zetten. Ik kreeg platte bedrust voorgeschreven. Elk uur telde.”
Net terug van vakantie wijkt de moeder van Lisa niet meer van haar zijde. “Het was heel fijn dat mijn moeder er eindelijk was, maar toch duurden de dagen voor mijn gevoel eindeloos. Op zondag kregen we een nieuwe uitdaging. Ik moest namelijk stoppen met de weeënremmers, omdat ik ze maximaal vier dagen mocht gebruiken.”
Maandagmiddag voelt Lisa dat de bevalling begint. “Bij een controle bleek dat ik zes centimeter ontsluiting had én dat er al een beentje geboren was. Mijn moeder belde Marnix dat hij naar het ziekenhuis moest komen, maar hij moest eerst Marley ergens onderbrengen. Ondertussen werd ik in een sneltreinvaart naar de verloskamers gebracht. ‘Ik wil nu naar de OK en een keizersnede’, zei ik, want je kunt niet zomaar een kindje eruit trekken als het been al in het geboortekanaal hangt. En dus raceten we door naar de operatiekamer.”
Ze is zich er nauwelijks van bewust dat Marnix er niet bij is. “Mijn moeder heeft hem onderweg naar de OK nog een keer gebeld om hem te zeggen dat hij rustig kon rijden. We wisten eigenlijk al dat hij hoe dan ook te laat zou zijn.”
Dat juist haar moeder nu aan haar kraambed zit, is een vertrouwd en veilig gevoel. “Toen ik als peuter kanker had, hebben mijn moeder en ik samen veel tijd doorgebracht in het ziekenhuis. Ook in de jaren daarna, als er controles waren, ging ik altijd met mijn moeder en als kind heb ik zelf in het Sofia Kinderziekenhuis gelegen. Nu ze bij dit moment was, voelde het alsof de cirkel rond was. Ook nu deden we dit weer samen.”
Liam wordt uiteindelijk na een zwangerschap van 24 weken en 2 dagen geboren. Zijn billen en benen zijn zwart van de bloeduitstortingen, maar hij ademt zelfstandig. “Ik vroeg mijn moeder om met hem mee te gaan terwijl hij naar de IC gebracht werd. Al die tijd heeft hij haar vinger vastgehouden. Dat vind ik nog steeds bijzonder.”
Omdat het goed met de kleine man gaat, mag hij op de uitslaapkamer een kwartiertje bij Lisa liggen. “Hij was net van mijn borst afgehaald en terug naar de IC toen Marnix in het ziekenhuis aankwam. Marley kwam een paar dagen later en we waren blij dat we elkaar eindelijk weer konden knuffelen. Toen Marnix op de ic bij Liam ging kijken en hij Marley bij mij achterliet, raakte mijn oudste zoon compleet in paniek. Daar was ik best van ontdaan. Ik had hem zo gemist en nu voelde hij zich niet veilig bij me. Zeker omdat ik wist dat ik nog wel een tijdje in het ziekenhuis moest blijven, kwam dat heel hard binnen.”
Ondanks alle zorgen kijkt Lisa terug op een fijne bevalling. “Natuurlijk had ik Marnix er het liefste bij gehad, maar hij is nooit zo happig op medische situaties. Ik had nu juist veel aan de steun van mijn moeder, waarmee ik al zoveel had meegemaakt. Mijn moeder vond het fantastisch om erbij te zijn en misschien dat dit voor alle betrokkenen wel het beste scenario was.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Hoewel er nog altijd zorgen om de gezondheid van Liam zijn, gaat het steeds beter met hem. Hij is nu 16 weken oud en bijna net zo groot als een voldragen baby. Wel verblijft hij nog steeds in het ziekenhuis.
Miste jouw partner de bevalling ook en wil je ons daarover vertellen? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bevallen zonder partner’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Josca's man miste de bevalling: 'Hij bood het cabinepersoneel geld om het vliegtuig om te keren'
