Vanja: ‘De kinderen kwamen niet meer en de hond dook weg als hij een ruimte binnenkwam’

“We woonden nog niet zo lang samen toen ik merkte dat Stef dronk. Te veel dronk. Zijn moeder was net overleden, dus ik dacht: daar zal het wel mee te maken hebben. Wat ik niet begreep, was dat hij het er niet over wilde hebben. Sterker: hij ontkende alles glashard. Waarom? Ik zag toch hoe hij bewoog als hij gedronken had, die houterige manier van lopen, hoe hij me aankeek zonder me echt te zien. Nee, nee, niks aan de hand, was zijn reactie. ‘Maar je staat altijd in de tuin met een glas in je hand’, zei ik. ‘Als je niks te verbergen hebt, kun je ook binnen drinken.’ ‘Een wijntje smaakt gewoon erg lekker als ik een sigaret rook’, was zijn antwoord. En het stomme is dat ik na zo’n opmerking toch weer aan mezelf begon te twijfelen. De geur van nicotine verdringt die van de alcohol, dat hielp het probleem te verdoezelen. En ik wilde natuurlijk ook liever dat het niet waar was. Maar nee, besefte ik na een tijdje, ik was niet gek. Zijn gedrag klopte echt niet.
Op een dag liep ik naar de schuur waar hij soms uren doorbracht en vond allemaal lege wijnflessen. En weer begon ik er die avond over, toen ik rond half elf ’s avonds thuiskwam van mijn werk. Hij bleek opnieuw dronken en weer had hij diezelfde reactie: waarom zou hij hierover liegen? Moe ben ik naar bed gegaan, maar de volgende dag lichtte ik mijn familie in: mijn zusje en mijn ouders, ook vriendinnen vertelde ik over mijn zorgen. Dat vond hij nog het ergste: dat ik het niet onder ons hield. We waren op dat moment twee jaar bij elkaar en wat wás ik dol op hem. Hij was chef-kok en kookte op Michelinsterren-niveau. Ik ben een enthousiaste hobbykok en samen organiseerden we benefietdiners voor goede doelen. Als hij een nieuwe kaart moest samenstellen voor het restaurant waar hij werkte, zaten we avonden te sparren en maakte hij mijn lievelingsgerecht klaar. Natuurlijk weet ik dat chefs onder grote druk staan, maar wat er nu aan de hand was had ik niet zien aankomen. Ik waakte ervoor er zelf niet emotioneel aan onderdoor te gaan, alsof ik intuïtief begreep dat wilskracht ons verder zou helpen dan ruzie en verwijten. Pas twee jaar later, toen de situatie flink verslechterd was en hij de huisarts bezocht die hem ritalin voorschreef voor zijn ADHD, escaleerde het pas echt. Hij slikte zijn medicatie heel onregelmatig en bleef erbij drinken. Op een dag hielp ik mijn zusje bij haar verbouwing toen ik gebeld werd door zijn baas: ‘Stef is helemaal de weg kwijt’, zei hij. ‘Hij staat hier met een lege fles whisky in zijn hand en weet nauwelijks wat hij komt doen.’
Diezelfde dag werd hij ontslagen. Zijn dagelijkse dosis ritalin had hij in één keer weggespoeld met een hele fles whisky. Dieper dan dit kan hij niet zinken, dacht ik, dit is zijn kans om erbovenop te komen. Hij toonde veel spijt, keek me aan met puppy-ogen en beloofde nu eindelijk in behandeling te gaan, voor twee dagen in de week gedurende enkele maanden.
In augustus 2024 was hij clean, maar toen brak de ­sterfdag van zijn moeder aan. Ik voelde zijn triggers ­inmiddels feilloos aan. En ja hoor, toen hij die avond uit de tuin kwam gewankeld, zag ik meteen dat hij weer de fout in was gegaan. Vóór de behandeling hadden we samen de hele schuur opgeruimd. Er kwamen vijftien lege wijnflessen, twintig lege bierflesjes en een paar lege whiskyflessen tevoorschijn. Hoewel ik niet echt verbaasd was, schrok ik toch van de hoeveelheid. Maar ik dacht ook: schouders eronder, hier komen we samen uit. Domme gedachte natuurlijk, want een verslaafde zal altijd voor het middel kiezen, boven wat dan ook. Boven mij, zelfs boven zijn jonge kinderen uit zijn eerste huwelijk, zoals later zou blijken. De drank trok altijd aan het langste eind. Hij bedroog me – niet met een ander, maar met de fles. Na deze terugval begreep ik: er komt een moment dat het echt op is tussen ons.

Maar weer gaf ik niet op. We probeerden nog anderhalf jaar om er iets van te maken. Want ook de mooie momenten bleven, dat maakte het zo verwarrend. Ook al vonden onze uitjes nog uitsluitend plaats op mijn initiatief en focuste hij steeds meer op de drank. Ik voelde me machteloos, boos en verdrietig. Als ik ’s avonds thuiskwam uit mijn werk en mijn auto parkeerde, bleef ik nog even zitten tot ik genoeg moed had verzameld om naar binnen te gaan. Zijn excuses waren holle verontschuldigingen. Hij was ziek, maar deed niet zijn best om beter te worden. Hij had intussen ander werk gevonden, maar was niet langer die bewonderde creatieve chef. Zijn belangrijkste taak leek zo stiekem mogelijk wijn de schuur in smokkelen.
In juni 2025 aten zijn kinderen bij ons, het was een halfuur voor ze zouden worden opgehaald door hun moeder. Ik had gekookt, ze waren net aan hun toetje begonnen, toen Stef dronken binnenkwam en op een stoel ging zitten. ‘Ga weg’, zei ik. ‘Niet waar je kinderen bijzijn. Ga desnoods in bed liggen.’ Maar hij bleef zitten en toen ging het fout. Zijn ex kwam binnen en kon het niet laten te sneren: ‘Als je zo doorgaat, kun je binnenkort je kinderen niet meer zien.’ Toen ontplofte hij, werd agressief. Snel nam ze de kinderen mee naar buiten, maar hij ging erachteraan en viel haar nieuwe vriend aan. Even later zat hij in een politiebusje op weg naar het bureau. Ik was zo boos. Dat hij zich zelfs in de aanwezigheid van de kinderen niet kon inhouden. Vijf en zes waren ze, en totaal overstuur. Toen hij terugkwam zei ik: ‘Je staat met één been buiten, dit is echt de laatste keer en anders vlieg je eruit.’ Maar ja, hoe gaan die dingen. We hadden het huis samen gekocht, scheiden had grote praktische gevolgen, ik wist niet of ik hem kon uitkopen en misschien hield ik zelfs nog van hem. Tegelijk was ik bekaf, ik kon echt niet meer.
Een paar weken later trof ik hem ’s ochtends om negen uur buiten aan, met een fles whisky. Ik heb de deur op slot gedaan, hij bonkte zo hard en schreeuwde zo luid dat de buren de politie belden. ‘Officieel doet hij niks strafbaars,’ zei de agente kalm, ‘want hij staat op eigen terrein. Maar als het mijn vriend was, zou ik hem ook niet binnenlaten.’ De kinderen kwamen toen al niet meer, de hond dook weg als hij een ruimte binnenkwam en ik wist: nu is het echt genoeg geweest.
Ik heb wat spullen gepakt en ben naar mijn zusje gegaan. Daar heb ik eerst aan één stuk door geslapen. Ik was moe, zo moe. Jaren achtereen had ik mijn intuïtie weggeredeneerd. Nu was het klaar.
Gelukkig bleek ik hem toch te kunnen uitkopen. Het huis werd mijn huis, aan de muur hangen sinds kort nieuwe, vrolijke schilderijen en eindelijk kom ik weer tot mezelf. Ik loop niet langer op mijn tenen. Als ik mezelf iets verwijt, is het dat ik niet veel eerder grenzen heb gesteld. Ik ben te lang bezig geweest de boel te sussen en alles voor hem te regelen, voor hem te zorgen. En als er iets is waar verslaving goed op gedijt, is dat het wel.”•

Heb je problemen met alcohol of ken je iemand die overmatig alcohol gebruikt? Bellen, chatten of mailen kan via alcoholinfo.nl en 0900-1995, ook anoniem. 

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.266 F*CK DE PRINS OP HET WITTE PAARD lees hier het hele magazine.

Marie (53): 'Ik probeerde hem ervan te overtuigen dat ik het waard was om meer tijd mee door te brengen’Lees ook