Portretten
Vrouwen met autisme krijgen vaak veel later hun diagnose dan mannen, omdat ze goed zijn in maskeren en het tonen van sociaal wenselijk gedrag. “Ik ben wel degelijk een attente vriendin maar niet op de klassieke manier.”
MAAIKE HELMER (47) is communicatiestratege. Vijf jaar geleden kreeg ze de diagnose autisme.
“Buurtkinderen hadden een clubje waar ik als enige niet bij mocht. Ik stelde de hele tijd vragen en dat vonden ze irritant. Later leerde ik camoufleren, me te gedragen zoals ‘het hoort’. Na een burn-out kreeg ik uiteindelijk de diagnose. Er zijn allerlei stickers op me geplakt door anderen: ik zou lui zijn, arrogant, keek zogenaamd boos en ongeïnteresseerd. Dat ik niet meer naar verjaardagen wilde vanwege de drukte, maakte me egocentrisch. En dat ik mensen vergat zodra ze uit mijn blikveld waren, maakte me een slechte vriendin. Het was keihard werken om die oordelen te ontkrachten.
‘ER BLEEK
EEN WOORD
VOOR AL MIJN
PROBLEMEN’
Maar er bleek een woord te zijn dat al deze problemen samenvatte. Autisme. Over leven met autisme zonder dat je het weet, heb ik een boek geschreven dat in het voorjaar verschijnt. Ik ben wel degelijk een attente vriendin, weet ik nu, maar niet op de klassieke manier. Als iemand problemen heeft, ga ik de hele nacht naast hem zitten. Ik huil alleen niet mee, maar kom met oplossingen. En als iemand jarig is, kom ik liever de dag ervoor in mijn eentje koffiedrinken. Laatst was ik met een vriendin uit eten, bij een restaurant met een verrassingsmenu. Ik raakte in paniek, want ik ben nogal specifiek met eten en houd niet van verrassingen. Die vriendin vroeg de ober of we het menu toch vooraf mochten zien. Ik moest huilen, zo lief.”•
Vrouwen en meisjes met autismespectrumstoornis (ASS) krijgen gemiddeld zes tot acht jaar later hun diagnose dan mannen en jongens. 8 procent van de meisjes met autisme kreeg de diagnose voordat ze zes jaar was, bij jongens is dat 25 procent. De vrouwen in deze serie hebben wat voorheen ‘hoogfunctionerend autisme’ of asperger werd genoemd, tegenwoordig heet het ‘graad 1 ondersteuningsbehoefte’. Ongeveer de helft van de gediagnosticeerde vrouwen krijgt eerst een andere diagnose, zoals een angststoornis, depressie of persoonlijkheidsstoornis. Een diagnose wordt gesteld door een psychiater of hiervoor opgeleide GZ-psycholoog. Voor meer info: autisme.nl
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.258 Wat niemand ziet lees hier het hele magazine.
Hanneke (40): ‘Ik wil geen vreemden knuffelen’
