Amper drie en dol op oesters: ‘Hij slurpt ze zo naar binnen’

SIEM HOLLAND (3,5) is de zoon van Saskia Kluck (37, projectmanager). “In mei waren we op Ameland, Siem moest nog drie worden. Het was prachtig weer, we zaten bij een strandtent en bestelden mosselen, friet en oesters. Siem zag mij een oester eten en gebaarde dat hij dat ook wilde. Ik pakte er een, maakte het beestje los en gaf het aan hem. Hup, hij slurpte ’m zó naar binnen. En daarna nóg een, en nóg een; z’n trui zat onder de derrie. De keer erna, tijdens een etentje met vrienden, bestelden we opnieuw oesters en daar ging hij weer. Na twee stuks vond ik het wel genoeg, een beetje asociaal ook als we hem alles zouden laten opeten. Al was ik ook wel trots: kijk eens wat mijn kind eet.

Oesters vindt Siem dus héél lekker, maar ‘gambies’ en ‘mossies’ gaan er ook uitstekend in. Hij eet gewoon supergoed en wil alles wat zijn ouders en zus en broer eten. Ook octopus en kreeft. Het liefst zou ik hem meenemen naar een goed restaurant, maar om dedicated aan tafel te zitten, daarvoor is hij nog iets te veel een ongeleid projectiel. Dus gaan we regelmatig naar fijne familiehotels waar wij dan een viergangenlunch nemen en er een ruimte voor de kinderen is om lekker te spelen en af en toe een hapje te komen halen. Rond kerst reserveren mijn man en ik altijd bij sterrenrestaurant The Jane in Antwerpen. Ik zou het erg leuk vinden om Siem een keer mee te nemen.Hopelijk lukt dat als hij vijf of zes is.”

JANA (5) is de dochter van Annemiek Dogan (40, rouwexpert). “Kerst is het hoogtepunt van het jaar. Eerst kiezen Jana en ik een kleurenthema en vervolgens scoren we de leukste kerstspulletjes in de stad. Op kerstochtend staan we al vroeg de feesttafel te dekken. ’s Avonds vullen we tapasbakjes met clams, sardientjes, gamba’s, artisjokken en asperges en zitten vervolgens uren aan tafel.
De eerste keer dat me opviel dat Jana een bourgondiër was, was toen mijn man een pan mosselen had gemaakt. Speciaal voor Jana, toen twee, deden we er frietjes bij. Daar taalde madam niet naar: met haar kleine handje graaide ze een mosseltje uit de pan, friemelde het open en was verkocht.

Sindsdien koken we steevast twee pannen mosselen. Toen ik van de zomer veertig werd, had ik voor de ­kinderen minipizza’s besteld. Die hoefde Jana niet, wel stond ze continu vooraan bij de gamba’s. Ik onderschat elke keer hoeveel Jana op kan als ze het lekker vindt. Ze eet zo een hele bak met een stuk of twintig sardientjes leeg. Zodat mijn man en ik tegen elkaar ­zeggen: en wij dan?
Mijn man houdt van koken, ik hou meer van eten buiten de deur. Regelmatig ga ik alleen met Jana. Ze maakt er altijd een feestje van: roze tulejurk aan, krullen in haar haar, lipglossje op en nagellak. En dan samen op stap. Een sushi platter, zo’n grote schaal vol, is op dit moment favoriet.”

YALOU (7) is de dochter van Chantal Ariëns (47, interim-manager). “Ik had eens een grote schaal sushi op tafel gezet, maar was de sojasaus vergeten. Toen ik uit de keuken terugliep, zag ik dat Yalou met haar kleine vingertjes alle vis van de sushi had geplukt. Ze was nog heel klein, kon net lopen.
Sinds het moment dat Yalou mee-eet, is de regel: je eet wat er op tafel komt en wanneer het op tafel komt, maar je bepaalt zelf hoeveel je eet. Alles moet sowieso geproefd worden, dus we blijven het aanbieden. Yalou en haar zusje hebben echt alles geprobeerd. Inktvis, Hollandse garnalen: het gaat er allemaal in als zoete koek. En sushi dus.

Die met de oranje viseitjes erop zijn favoriet. Maar het allerlekkerst vindt Yalou gamba’s. Een paar jaar ­geleden bestelde ik ze in een ­restaurant. Ik ­legde haar uit dat in het kopje, net als bij mensen, de hersens zitten en dat die bij gamba’s heel lekker zijn. Ze zoog het kopje meteen uit en vindt dat tot op de dag van vandaag het aller­lekkerste wat er is. Ook vis­velletjes vindt ze heerlijk, ze snapt niet dat anderen die laten liggen.
Als ik vis klaarmaak, komt ze geheid naast me staan en krijg ik instructies om de velletjes vooral goed knapperig te bakken. Afgelopen zomervakantie in Griekenland genoot ze ook erg van zee-egel. Ze heeft het niet van een vreemde, ik ben ook een lekkerbek.”

EMMA-LOUISE (5) is de dochter van Larissa van Craaikamp (43, dressuuramazone). “Vorige week was ik beneden met onze jongste dochter, toen Emma-Louise in vol ornaat naar beneden kwam: make-up op, feestjurk aan, sieraadjes om. Stralend deelde ze mee dat ze klaar was om uit eten te gaan. Ik was moe, haar zusje ook: nu even niet. Dat werd dus stennis. Emma-Louise is een echte horecatijger: ze gaat er graag op uit en is dol op feest, glitters en mooie kleren. Ze was tien maanden toen we haar voor het eerst meenamen naar een restaurant en al snel werden dat ook sterrenrestaurants.

Het is een bewuste keuze: de kinderen horen erbij en als wij een weekendje weg zijn, vind ik het niks om de meisjes weg te brengen. Als ze zich gedragen, vindt iedereen het leuk. Ook het personeel. Ik zie Emma-Louise nog dansend met de bediening de zaak doorgaan.
In een sterrenrestaurant eet ze alles ­gewoon mee. Op een van mijn ­favoriete foto’s zie je haar als tweejarige stralend zitten achter een enorm bord met afgekloven kippenpootjes, het vel schoon op, de botjes uitgezogen. Maar net zo makkelijk en graag eet ze kreeft, sashimi of haring. We doen haar geen groter plezier dan uit eten te gaan. Dat houdt ze makkelijk vol, soms zelfs tot diep in de nacht. Als er een feestje is, wil ze nooit meer naar huis. Dat wordt nog wat straks.”

ROMIÈN (8) is de zoon van Lies de Faria-Stöppler (33, catering­medewerker). “Romièn kon net staan toen hij een krukje naar de keuken sleepte en meehielp aardappelen te snijden en groenten te wassen. Zijn neus kwam amper boven het aanrechtblad uit.
Ik zie Romièn nog met een verrukt gezicht slakken verorberen – hij zal een jaar of twee zijn geweest. Mijn man en ik zijn van mening dat een kind mee moet eten met de pot. Alles proberen en als je het écht niet lekker vindt, loop je naar de prullenbak en spuug je het uit. Dat is nog nooit gebeurd. Zelfs niet met oesters. Ik moet er niet aan denken, die onsmakelijke flubberige dingen, maar Romièn slurpt zo een dozijn weg.

Hij is ook dol op slakken, vongole, krieken, alikruiken, garnalen en zalm – of het nou rauw, gebakken of gerookt is. Gewone dingen als spruitjes of witlof eet hij dan weer niet. De ogen van een vis plukt-ie er als eerste uit, da’s ­smullen. Net als de vinnetjes van een schol, dat krokante vindt hij zalig. We gaan vaak bij de Turkse slager kippen­vellen halen. Voor hen is het afval, maar wij bakken ze in de oven krokant tot het chipjes zijn. Vorige week aten we een plateau fruits de mer. Dan ­peuzelen ­Romièn en zijn broer met speciaal bestek de schelpjes leeg. Romièn zegt dat hij later op de markt gaat werken. Of kok wordt. Al hoorde ik hem onlangs ook nog zeggen dat hij een popcornkraam wil beginnen.”

MICHALIS (7) is de zoon van Elefteria Argyropoulos-Triandafyllidou (40, foodblogger en docent Marketing en Evenementen). “‘Nee Michalis, je kunt geen octopus meenemen naar het kerstdiner op school, dat eet geen kind.’ Elk jaar stelt hij het weer voor, en elk jaar is hij weer beteuterd. Octopus en sushi vindt hij het allerlekkerst, daarna komt kreeft. Helaas laat mijn budget het niet toe om hem de hoeveelheden te laten eten die hij zou willen. We zijn Grieks, in Griekenland heb je niet zoiets als ‘kindereten’. In restaurants bestellen we met elkaar allerlei gerechten die we samen delen.

De obers hier zijn vaak in de war als ze met hun bestelling komen, begrijpen dan niet wat voor de kinderen is. Kreeft bestellen we overigens niet meer. Niet omdat mijn man en ik dat niet lekker vinden, maar omdat wij niet eens de kans krijgen om een hap te nemen. Michalis vindt alles uit de zee even lekker. Hij was nog maar heel klein toen we een keer mosselen aten. ‘Probeer maar’, zei ik – waarna hij de halve pan leegschrokte. Maar octopus met zuignapjes blijft favoriet. Als ik een potje heb gehaald en Michalis en zijn broertje Leonidas onderweg naar huis een stukje geef, wordt het geheid ruzie achterin en vliegen de stukjes door de lucht. Kan ik mijn auto weer schoon­maken. Dus blijft de pot dicht tot we thuis zijn. En als ik ’m dan niet verstop, is-ie alsnog binnen een minuut leeg.”•