Lisa Loeb: ‘We pikken niet meer dat onze lichamen politiek speelterrein zijn en femicide wordt weggemoffeld als ‘drama in de relationele sfeer’

VERGEET DRY JANUARY, MEER SPORTEN OF JE SCHERMTIJD HALVEREN. Het enige goede voornemen voor 2026 dat er echt toe doet, is dit: we worden boos. Collectief, luidruchtig en schaamteloos. In het nieuwe jaar stoppen we met vragen en beginnen we met eisen. We worden niet alleen boos, we worden de baas. Want het gaat niet lekker met de positie van vrouwen. Wat dat betreft was 2025 ronduit klote. Op de wereldranglijst voor gendergelijkheid maakte Nederland een duikvlucht van plek 28 naar 43. We staan nu zelfs een plek lager dan Amerika, waar Trump de klok zo ver terugdraait dat de dinosaurussen weer in beeld komen. Ondertussen zorgt medische ongelijkheid ervoor dat hartproblemen bij vrouwen te vaak worden weggewuifd met een paracetamolletje en verwierp onze Tweede Kamer recent een motie om abortus te erkennen als mensenrecht. Ik had niet door dat er een Nederlandse remake van The Handmaid’s Tale was, maar de rode capes kunnen blijkbaar uit de kast.
En de media? Die gaven afgelopen jaar een podium aan een type als Davey van First Dates, die als een soort ­polder-Andrew Tate verkondigde dat vrouwen ‘minder ambitieus’ zijn. De vrouwelijke expert of hoogleraar die deze onzin met feiten kan fileren? Die kunnen ze zogenaamd nooit vinden, terwijl het telefoonnummer van Jort, Eus of Albert Verlinde blijkbaar op elke redactie boven de koffieautomaat hangt.

En alsof dat nog niet genoeg is, verdienen vrouwen in Nederland nog steeds minder voor hetzelfde werk, is goede kinderopvang schaars en duur, gaan vrouwen minder verdienen als ze moeder worden en zijn roze ­scheermesjes duurder dan blauwe. Het is genoeg.
De tijd van de nette ‘ik ben teleurgesteld’-boosheid is voorbij. De eindbestemming is de directiekamer, het Torentje, de talkshowtafels, gelijk loon voor gelijk werk, mannen die ook meedoen in zorg en opvoeding en veiligheid voor vrouwen thuis en op straat. Dus, mijn voorstel voor 2026: we wachten niet meer op een uitnodiging, we nemen zelf plaats aan tafel. We vragen niet om loonsverhoging, we presenteren de factuur voor onze eerder onderbetaalde arbeid. We hopen niet op verandering, we zórgen voor die verandering. Met de subtiliteit van een fatbiketerrorist op een te smal fietspad.
Dit is geen klaagzang. Dit is een strijdlied. We pikken niet meer dat onze lichamen politiek speelterrein zijn. We pikken niet meer dat femicide wordt weggemoffeld als een ‘drama in de relationele sfeer’. We nemen geen genoegen meer met de kruimels. We verdienen het hele brood. Dus als iemand je op een nieuwjaarsborrel vraagt wat je goede voornemen is: kijk ze recht in de ogen en zeg met een glimlach: ‘Gelijkheid. En als dat niet mogelijk is, dan wereldheerschappij.’ Gelukkig nieuwjaar. Moge dit het eerste goede voornemen zijn dat we met plezier volhouden.•