Beste vriendinnen met leeftijdsverschil: ‘Vrouwen van mijn eigen leeftijd kunnen soms zo zeuren’

KIKI BOSMAN (29) is presentator bij AT5 en ondernemer, ze heeft een relatie. Haar vriendin Tilly is 47 jaar ouder. “Een jaar of drie geleden leerde ik Tilly kennen in een Amsterdams café en ik vond het meteen een enig mens. Ze heeft een enorme uitstraling, is pittig en lief tegelijk. Altijd enthousiast en een bom aan positiviteit. We werden op magische wijze naar elkaar toegetrokken, hoewel onze levens en leeftijd totaal verschillen. Til rookt en moet niks hebben van havermelk en koffietjes van vijf euro zestig. Maar we vinden elkaar in het midden, hebben allebei humor en nemen onszelf niet te serieus.
Zonder dat we het naar elkaar uitgesproken hadden, voelden we dat iets ons bond. Dat bleek een bijzondere en verdrietige overeenkomst te zijn: net als Tilly ben ik al jong mijn moeder verloren. Ik was veertien, Tilly vijf.
We zien elkaar drie à vier keer per week. Als ik haar wil zien, weet ik in welke cafés ik moet zoeken en schuif ik even aan voor een borrel. Mijn vrienden zijn inmiddels net zo dol op haar en ik hoor vaak van anderen dat ze ook wel een ‘tante Til’ in hun leven zouden willen. Dat snap ik. Tilly zie ik echt als mijn vriendin, maar wel met iets extra. Ze is ook mijn buurvrouw en een moeder- of omafiguur. Als ik in het buitenland zit, appt ze me dat ze me mist, en ze is oprecht geïnteresseerd in wat ik meemaak. Uiteraard moest Til ook eerst mijn vriend keuren, voordat ik verkering met hem ‘mocht’.”

TILLY GEVERS (76) is weduwe, moeder en oma. “Afgelopen kerst vierden Kiki en ik samen bij mijn vriendin Jenny Arean. Op nieuwjaarsdag zong ze met mij en mijn vriendinnen smartlappen en op maandagen gaat ze soms mee naar de soos, om te dansen op accordeonmuziek. Mijn kleine adoptie­dochter, zo noem ik Kiek, maar ook mijn jongste vriendin. Dat ze voor AT5 werkte, wist ik niet toen ik haar een paar jaar terug leerde kennen. Een leukerd met veel interesse in de Jordaan.
Ze deelde flyers uit, omdat ze dolgraag hier wilde komen wonen. Later zag ik haar met haar koffertje over de brug lopen, gillend: ‘Til, ik heb een huisje!’ Tot mijn grote verrassing exact op de plek waar ik ook heb gewoond met mijn overleden man.
Snel daarna is ze begonnen met TikTok-filmpjes waarin zij als yup de Jordaan onderzoekt en met mij op stap gaat door de buurt. Kiki en ik lachen veel samen. Ze heeft vreselijk goede humor, je zou best kunnen zeggen: Amsterdamse humor. Dat leeftijdsverschil tussen ons merk ik amper. Ik zeg het even zachtjes, maar vrouwen van mijn eigen leeftijd kunnen soms zo zeuren. Voor mij nog lang geen geraniums. Ik ben altijd weg of onderweg en houd van reuring. Laatst belde een oude buurman bij me aan. Hij was twee jaar geleden in de straat komen wonen en verzamelde nu handtekeningen om de overlast en de muziek van de terrassen aan te vechten. Ik heb hem verboden nog ooit bij me aan de deur te komen. Wat een mafketel.”

---

SUSAN PATHUIS (35) is content specialist en heeft een relatie. Ze is bevriend met Jan, die vijftig jaar ouder is. “Na een aanrijding kwam ik thuis te zitten met een gebroken knie en moest bijna twee jaar herstellen. Het was aan het eind van corona en ik voelde me best eenzaam. Ik ging het lijstje mensen af van wie ik vermoedde dat ze zich ook alleen zouden kunnen voelen en kwam daarbij op Jan uit. Nadat ik hem belde, stond hij meteen op de stoep. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Hij kookte voor me, we maakten voorzichtige revalidatie­­rondjes en bouwden mooie dingen van Lego. Hij kent inmiddels ook al mijn vriendinnen en die zijn net zo dol op ‘opa Jan’, zoals ik hem soms pesterig noem. Als we uit eten gaan, maak ik ook steevast dezelfde grap: dan fluister ik het personeel in om het toetje te voorzien van vuurwerk, omdat mijn opa jarig is. Ik zie hem trouwens totaal niet als opa. Jan is jong van geest en in voor alles. Toen hij 85 werd, wilde hij net zo’n feest als ik voor mijn 35ste gaf, op dezelfde plek, met dezelfde mensen. Dat betekende dat ik drie tiny houses voor hem huurde, waar we een kampvuur maakten en met z’n allen muziek luisterden. Supergezellig. Laatst zijn Jan en ik samen back to basic gegaan. Had ik een cabine in het bos gehuurd waarvoor je eerst negen kilometer moest lopen. Ik droeg een grote rugtas waar Jan ‘wat lekkers’ had gestopt. Bleek hij twee grote flessen Berenburg te hebben ingepakt, zodat we ’s nachts warm zouden blijven. Voor mij is Jan heel speciaal. Ik hoop dat hij honderd wordt.”

JAN BOLHUIS (85) is gepensioneerd laboratoriumtechnicus, vader en opa. “Mijn dochter zou liever zien dat ik wat meer omga met mensen van mijn eigen leeftijd, want zij vindt mijn vrienden te jong. Ze heeft misschien wel gelijk, maar ik heb niks met andere bejaarden. Ik voel me geen ouwe lul, ik sport twee keer per week in de sportschool, houd van drukte en van uitgaan met jongeren. Ik voel me het fijnst in een groep. Susan leerde ik kennen via het Oma’s Soep-initiatief, waarbij ouderen soep koken voor studenten om ze samen te brengen. We schelen een halve eeuw, maar het was vriendschap op het eerste gezicht. We delen dezelfde voorliefde voor fotografie en natuur. Ik heb haar in mijn hart gesloten, niet als dochter, maar echt als allerbeste vriendin. Ik kan alles tegen haar zeggen. Door Susan heb ik in een ballon gezeten, in ijzige kou in het bos gekampeerd en in bijna alle restaurants in Groningen gegeten. Sommige mensen zeggen dat we net een getrouwd stel lijken – we zijn allebei gewoon niet zo goed in alleen-zijn. Ik zag haar zondag, eergister, gister kwam ze met vrienden langs om te sjoelen en vanavond kook ik voor haar. Gaat ze op vakantie met haar vriend of vrienden, dan krijg ik haar kat te ­logeren. Doe ik gewoon even een kleedje over mijn bank. Na het overlijden van mijn vrouw, zes jaar geleden, viel ik in een gat, we waren bijna 54 jaar getrouwd. Sinds Susan heb ik me geen dag meer eenzaam gevoeld.”

---

TUBA KILINC (27) is migratie-expert en single. Ze is bevriend met Ilse, met wie ze 25 jaar scheelt. “Via Giving Back, een organisatie die mentoren koppelt aan eerste generatie studenten, werd ik elf jaar terug als kind van Turks-Tsjerkessen ouders gematcht aan Ilse. Ik wilde graag internationaal aan de slag, maar beschikte niet over een professioneel netwerk. Ilse had jaren in Azië gewoond en gewerkt: ideaal. Het doel was een zakelijk contact, maar vanaf de eerste minuut klikte het ook privé tussen ons. Tijdens ons eerste gesprek riepen we continu ‘Vind ik ook’, en ‘Heb ik ook’. We bleken allebei op 22 juli te zijn geboren, met 25 jaar leeftijdsverschil ertussen. Daarnaast delen we een onbegrensde positiviteit én hebben we allebei een grote voorliefde voor lekker eten, dus we spraken regelmatig af in restaurants om te sparren over mijn toekomst. Waar mijn medestudenten bij dit mentorproject al na een paar weken afhaakten, verdiepte onze band juist. Ik leerde haar vriend en hond Frankie kennen, kreeg de sleutel van haar huis en we planden weekendjes weg samen. Inmiddels zijn we de allerbeste vriendinnen. Mijn moeder noemt Ilse ‘een engeltje zonder vleugels’, ze mag haar heel graag. Ook al is Ilse vier jaar ouder dan mama, ik zie haar totaal niet als een moederfiguur. Ilse en ik praten over alle onderwerpen die ik ook met leeftijdsgenoten zou bespreken, van het klimaat tot jongens. Het enige wat Ilse anders maakt dan andere vrienden, is dat ze me ook advies geeft. Of ik nu ga solliciteren of een date heb, ze heeft altijd een wijze levensles.”

ILSE KERLING (52) is change manager bij een hightechbedrijf en woont samen. “In mijn studententijd had ik graag iemand willen hebben die me aan de hand nam bij keuzestress over studies en me kon introduceren in het bedrijfs­leven. Vandaar dat ik me aanmeldde voor het mentorschap. Ik ontmoette Tuba toen ze in 5 vwo zat en net zestien was. Een kind nog, maar we hadden wel meteen een connectie. Ik heb zestien jaar in het buitenland gewoond, waarvan dertien jaar in Azië. Ik begrijp daarom de hiërarchie en de gebruiken in haar Turkse cultuur. Langzamerhand zijn we steeds closer geworden. Dat komt ook door haar persoonlijkheid: Tuba is slim en heeft een oude ziel. Ze wil van betekenis zijn, zet zich in voor onrecht en inclusie en heeft zelfs gesproken over vrouwenrechten bij de Verenigde Naties in New York. Onderwerpen waarvoor ik me ook graag hard maak. Maar we hebben het vooral heel gezellig. We vieren standaard elk jaar onze verjaardag samen. Soms met een feestje met vrienden op een boot, soms met een uitgebreid ontbijt thuis. Doen we een weekend Barcelona, dan drinken we koffie op terrasjes, bezoeken musea én hangen samen tot vier uur in de lampen. Tuba verrijkt mijn leven. Ik vind het heerlijk om om te gaan met de jongere generatie, die nog zo bevlogen is en vol idealen zit. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik denk niet aan haar als mijn dochter. Ze is mijn soulsister.”

---

KAREN COX (56) is eigenaresse van een kinderdagverblijf, single en moeder van twee zoons. Ze is bevriend met Robin, die 26 jaar jonger is. “Tijdens een training over persoonlijke ontwikkeling hoorde ik dat er onder de deelnemers ook een volleybal­coach moest zijn die lang in het buitenland had gewerkt. Ene Robin. Dat triggerde me, aan­gezien ik zelf gek ben op volleybal. Ik zocht zijn naam op via Facebook en zag tot mijn ­verbazing zag ik dat hij een eigen osteopatiepraktijk had, ­genaamd ‘Pit start’. Toevallig was ik net mijn eigen kinderdagverblijf begonnen: ‘Pit Groeihuis’. ­Genoeg aanknopingspunten voor een gesprek via Messenger, we zaten meteen uren te chatten. Door alle overeenkomsten hadden we zo’n klik dat we het leeftijdsaspect vergaten. Robin, zijn partner Maxim en ik zijn nu al acht jaar beste vrienden. We houden diepe gesprekken en lachen tot we niet meer kunnen. De afgelopen jaren reed ik bijna elk weekend vanuit Maasbracht naar Castricum voor een logeerpartij en gingen we gedrieën stappen in Amsterdam of naar het strand.
Ik verheug me om in ons gezamenlijke huis te gaan wonen, wel met ieder een eigen voordeur en ­verdieping. Handig ook met oog op mijn oude dag, zo’n osteopaat in de buurt. De constructie zorgt weleens voor vreemde gezichten. Wie van de twee zou mijn zoon zijn? Laatst waren we uit eten met mijn zoons Bram en Tim erbij. Je zag de ober steeds kijken en bij het weggaan wenste hij me maar succes, met al die mannen.”

ROBIN BHAGGAN (30) is osteopaat en heeft een relatie. “Met een borrel op fantaseerden Karen en ik op het terras over later, als Maxim en ik het drukke leven van de Randstad zouden inruilen voor Limburg. En hoe tof het dan zou zijn als we met z’n drieën in één huis zouden wonen. Spontaan riep ik dat ik dat nú wel wilde doen: in een grote woning met genoeg plaats voor werkruimte voor Maxim, een praktijk voor mij en twee verdiepingen zodat ieder er zijn eigen plek zou hebben?
Karen was dolenthousiast en diezelfde avond legde ik het plan aan Maxim voor. Hij vond het spannend, maar zag wel in dat het potentie had. Een half jaar later hadden we ons huis gevonden, vlak bij het kinderdagverblijf van Karen. In november zijn we verhuisd. We moesten ons leven hier van scratch af opbouwen, maar Maxim en ik hebben geen dag spijt gehad. Voor onze relatie is het veel beter, nu we wonen en werken in hetzelfde pand. We genieten enorm van de rust van het dorp, maar zijn tegelijkertijd zo in Düsseldorf, Maastricht of Antwerpen. De bedoeling is dat Karen op termijn erbij komt, ze slaapt nu nog bij haar zoons in Maasbracht. Maar na het werk, loopt ze door naar ons, waar we gezamenlijk eten en de kamers schilderen en verbouwen. Het bevalt prima om op elkaars lip te zitten. Zelfs zo goed dat we straks een oude camper willen kopen om die op te knappen. Kunnen we in de toekomst ook nog vakanties samen vieren.” •