Actrice Soumaya Ahouaoui: ‘De wereld is absurder dan alles wat ik op een podium heb meegemaakt’

IK HEB BESLOTEN TE STOPPEN MET INTEGREREN. HET IS MOOI GEWEEST. INTEGRATIE KLINKT ZO EENVOUDIG, maar steeds vaker voelt het vooral als bewijzen dat ik niet de uitzondering ben waar men bang voor is, een angstbeeld dat steeds krankzinniger lijkt te worden. Op zich ben ik dat gewend: ik ben actrice en speel wel vaker krankzinnige rollen. Maar de wereld buiten het theater is tegenwoordig absurder dan alles wat ik ooit op een podium heb meegemaakt. In het theater zijn we tenminste eerlijk over wat leugen en waarheid is. Misschien is dat waarom sommige politieke partijen ons willen afschaffen. Kunst is gevaarlijk. Net als de migrant, de moslim, de Marokkaan. Toevallig ben ik dat allemaal.
Er was dit jaar ook nog iets anders: ik raakte geobsedeerd door padel. Eén potje werd twee potjes, twee potjes werden lidmaatschappen, WhatsAppgroepen, toernooitjes en voor ik het wist stond ik ochtenden te scrollen op reserveringsapps alsof ik een cryptobelegger was die koersen checkt. Mijn Marokkaanse vrienden lachen mij uit. “Jezus Soum, je begint een of andere yup te worden.” Juist toen ik stopte met integreren, merkte ik hoe Hollands ik al ben. Padel bleek de ultieme integratieproef. Niets schreeuwt meer ‘Ik hoor erbij’ dan een Marokkaan in een polo die haar tegenstander complimenteert met “Lekker balletje, man”.

Ik ontdekte in padel een perfecte metafoor voor hoe ik me voel in Nederland. Je beweegt je vrij, maar altijd binnen muren: onzichtbare glazen wanden waar je steeds tegenaan slaat. Dat slaan mag best hard, zolang de bal maar netjes terugkaatst. Het is het soort sport dat je na vijf minuten begrijpt, maar nooit écht helemaal meester wordt. En dat is precies waarom het zo verslavend is: je krijgt net genoeg succesmomenten om te denken dat je een natuurtalent bent. En net genoeg blunders om terug te blijven komen. In padel kwam ik het migrantenkind in mezelf weer tegen. Met die streberige, altijd maar moeten winnen-mentaliteit. En zo gek is dat niet, want alleen zolang ik excelleer ben ik van waarde in deze samenleving.
Ik droomde laatst dat ik op de markt gezet werd. Ik werd verkocht, aan niemand minder dan Donald Trump. Hij stond op een podium en riep: “So I bought this woman – everybody told me she was going to be tremendous. Absolutely tremendous. I said: ‘This is going to be perfect!’ Then I met her – total disaster! A complete failure! Totally unqualified. The worst ever. Nobody does disasters like her. Nobody!”
En ik stond ernaast, te knikken. Ja, dit is een weirde droom, maar het is niet heel anders dan het ­minderwaardigheidscomplex dat Nederland me soms geeft. Dan liever de grootheidswaanzin van Trump. Nu droom ik van een padelimperium. Zelfs in mijn integratie schiet ik door, ik kan niet stoppen. Niet met integreren en ook niet met padel trouwens. Maar beloof me dit: als ik volgend jaar met een golfclub in mijn hand sta, houd me dan alsjeblieft tegen.•