Elisa (49) werd verliefd op de man van haar beste vriendin: ‘Onvergeeflijk, maar zou het zo opnieuw doen’

“‘Pieter heeft een ander, ik weet het nu zeker.’ Met rode ogen van het huilen stond Mirella die donderdagochtend onverwacht voor mijn deur. Ze vertelde dat ze het al langer vermoedde, maar het niet hardop had willen uitspreken. Omdat het dan echt zou worden. En ze dan iets zou moeten dóén. Maar iedere avond draaide hij in bed zijn rug naar haar toe en deinsde hij terug als ze haar hand naar hem uitstak. In combinatie met zijn afwezige antwoorden, was het voor haar al duidelijk. Maar nu ze ook nog had gezien dat hij een appje had ontvangen van ene E., met ‘Welterusten liefste’, kon ze er echt niet meer omheen. Verder was zijn appgeschiedenis gek genoeg leeg; had hij die gewist? Ik zag het verdriet van mijn vriendin en voelde ook mijn eigen tranen prikken. Dit was het moment waar ik al zo lang bang voor was. Er zou een hart gebroken worden. Het hare of het mijne.
De eerste keer dat ik hem ontmoette, herinner ik me nog goed. ‘Dit is nou Pieter’, zei Mirella stralend. We woonden in die tijd met twee andere vriendinnen in een studentenhuis, waar het nogal gehorig was. Als iemand een vriendje meenam, stonden we voor elkaars deur te joelen. Logisch dus dat Mirella eerder telkens bij hem thuis had afgesproken. Nu schudde ik de hand van de jongen voor me en dacht: wauw, deze gast is leuk zeg, en ook ­helemaal míjn type. Maar natuurlijk zei ik enthousiast dat ik dolblij voor Mirella was en dat was ook helemaal waar: ik gunde mijn vriendin de wereld. Die avond stonden we níét voor Mirella’s deur, want dit was menens en dan is de tijd van grappen voorbij.
Een jaar later gingen ze samenwonen. Zelf was ik daar nog niet mee bezig, te rusteloos. Maar toen ik een paar jaar later Mo ontmoette, ging het snel. Ons eerste kind werd een week na het tweede van Mirella geboren. Onze band verdiepte zich nu ook ik meedeed met het huisje-boompje-beestje-festijn. Dat onze mannen goed met elkaar konden opschieten, maakte het extra leuk. Avonden lang genoten we met z’n vieren van uitbundige etentjes met veel wijn. Soms gingen we samen weekendjes weg, we zijn zelfs met elkaar op zomervakantie geweest. Gewoon, zoals je doet als goede vrienden.

ALTIJD WELKOM
Drie jaar geleden besloten Mo en ik uit elkaar te gaan. Ik voelde ook al langer dat onze liefde minder werd, maar zijn boodschap dat hij ‘het gewoon niet meer voelde’ kwam toch aan als een gigantische dreun. Hoewel ik vroeger enorm zelfstandig was, vond ik het nu afschuwelijk om er alleen voor te staan. Wanneer de kinderen bij hun vader waren, zat ik als verdoofd op de bank. Mijn enige houvast waren mijn werk en goede vrienden. Ook Mirella was er voor me, ze vroeg me vaak mee naar de film of het theater. Of ze nodigde me uit om mee te eten. Thuis, met Pieter en de kinderen. In het begin ging ik erop in omdat ik wist dat Pieter sportte met Mo en hoopte te horen dat Mo toch stiekem spijt had van onze breuk. Later schoof ik aan omdat het gewoon gezellig was.
Die zomer huurden Mirella en Pieter een huis in Spanje. Mirella’s alleenstaande zus met haar kinderen zou er zijn, of ik zin had om ook te komen? Eigenlijk wilde ik niet, bang dat het me te veel aan ­gelukkigere tijden zou herinneren. Maar toen Mo aankondigde met onze kinderen op vakantie te gaan, werd ik nerveus. Of het aanbod nog gold, appte ik. ‘Tuurlijk’, schreef Mirella terug. ‘Je bent altijd welkom.’
Daar, onder de Spaanse zon, ging het mis. Echt helemaal, volledig mis. Mirella had haar handen vol aan haar zus, die op dag drie haar enkel brak. Ze reed met haar van dokterspost naar specialist, terwijl ik ondertussen met Pieter en de kinderen aan het zwembad lag. Hij had problemen op zijn werk en omdat we in hetzelfde vakgebied zitten, konden we daar goed over praten. Ook vertelde hij me na lang ­aandringen over Mo’s nieuwe vlam en troostte me, toen me dat toch nog van slag bracht. We deden spelletjes, lachten veel, dronken aperol spritz en maakten wilde plannen over een zaak die we samen zouden gaan opzetten. Onschuldig, vriendschappelijk, verder niets.
Tot die ene avond, waarop we met z’n allen uit eten waren. Rozig van de drank keek ik de tafel rond en zag Pieter kijken. Ik ving zijn blik en paf, daar gebeurde het: we bleven net iets te lang staren, het leek alsof de wereld nog maar uit ons tweeën bestond. Hij voelde het ook, dat wist ik direct. Die nacht kon ik niet slapen, met bonkend hart lag ik in bed. Ik had Pieter niet meer gesproken maar het had de hele avond geknetterd tussen ons. Zouden anderen het gezien hebben? Ik moet hier weg, dacht ik nog. Dit kan niet, dit kan echt niet. Meer dan dertig jaar vriendschap met Mirella flitsten door mijn hoofd. Zoveel mooie, intense en liefdevolle momenten. Maar het waren juist díé beelden waardoor ik besloot om te blijven. Want ze kalmeerden me: ik gaf zo veel om haar – wat ik nu in een vlaag van verstandsverbijstering voelde, daar zou ik nooit gevolg aan geven. Dus dan hoefde ik toch ook niet weg te gaan? Ik zou de rest van de week gewoon uitzitten, misschien een klein beetje flirten. Maar dan weer terug naar het normale leven.