Eline de Ruig (32): ‘Ik denk iets te vaak: klotelijf, wat flik je me nu?’

Eline de Ruig liep jarenlang rond met heftige menstruatiepijn en vermoeidheid. Hoort erbij, dacht ze. Maar toen ze met anticonceptie stopte om met haar vriend Elwin hun kinderwens in vervulling te laten gaan, bleek een zwangerschap voor haar niet bepaald vanzelfsprekend. Endometriose, diagnosticeerden de artsen. Ze sprak er openhartig over met haar online volgers. Wat ze alleen nog niet deelde, is dat ze sindsdien worstelt met een intensief fertiliteitstraject.
Wanneer ontdekte je dat zwanger worden niet eenvoudig zou zijn?
“Toen ik drieënhalf jaar geleden besloot te stoppen met anticonceptie, dacht ik nog dat het best snel zou kunnen lukken. Maar maand na maand was het: nee. Nog niet. Weer niet. Weer niet zwanger. Zo ging meer dan een jaar voorbij. Op dat moment liep ik al bij de gynaecoloog, vanwege ernstige buikpijnklachten rondom mijn menstruatie en cystes in mijn baarmoeder. Tussen deze klachten en het niet zwanger raken zou snel het verband gelegd worden, zo bleek. Ik had al vier gynaecologen ­versleten toen ik bij een jonge arts kwam die tijdens zijn studie meer les had gehad over het opsporen van endometriose. Toen hij mijn buik op specifieke plekken aanraakte, ging ik door het dak van de pijn. Een ­lapa­ro­scopie, een chirurgische ingreep waarbij een arts via kleine ­sneetjes met een camera in je buikholte kijkt, bevestigde het vermoeden. Ik heb endometriose. In mijn buikholte waren endometriosehaarden en ­verklevingen te zien. Van tevoren had ik met de arts besproken dat als hij tijdens de operatie endometriose kon vaststellen en verklevingen zou zien, hij ze allemaal zou verwijderen. Want inmiddels wist ik: door zulke ontstekingen en verklevingen kan de vruchtbaarheid verminderen, omdat ze soms eileiders en eierstokken blokkeren en de eicelkwaliteit kunnen aantasten. Na de operatie was de weg vrij voor een zwangerschap. De arts had er vertrouwen in dat het binnen zes maanden kon lukken. Maar dat gebeurde niet, en ook binnen negen maanden niet. Ik gunde mijn lijf tijd en bleef hoopvol. Toen een nieuwe MRI weer een heleboel ­verklevingen liet zien, was de medische boodschap: een vruchtbaarheids­behandeling is noodzakelijk.”

Wat deed dat nieuws met je?
“We hadden al maand na maand te dealen met de teleurstelling dat het niet lukte en ook al ben ik er de persoon niet naar om mezelf als slachtoffer te zien, dit was een pittig bericht. Ik besefte ook meteen dat me een zwaar traject te wachten stond, vol hormonen en bijwerkingen. ­Inmiddels heb ik drie keer iui gehad – intra-uteriene inseminatie. Dat is een ­behandeling waarbij de meest beweeglijke spermacellen rond de eisprong rechtstreeks de baarmoeder in worden gebracht. De kans op zwangerschap is 8 tot 10 procent per behandeling. Voorafgaand aan een iui-behandeling moest ik hormoonstimulatie spuiten. In het begin keek ik een YouTube-filmpje om de spuit te zetten; later deed ik het tussendoor tijdens een werkdag op locatie. Dat voelde sterk, ik was trots op mezelf.”
Wat merkte je van die hormonen?
“Ze maakten me emotioneel en moe. Ik was niet mijn energieke zelf en had veel last van buikpijn. Na de eerste maand spuiten zetten, bleek ik te weinig follikels aan te maken, waarna de hormoondosis flink werd opgehoogd. Op die extra spuit reageerde ik al niet lekker en toen ik daarna tijdens een echo juist te veel follikels bleek aan te maken, moest ik de behandeling staken om een risicovolle meerlingenzwangerschap te voorkomen. Dat ‘staken’ gebeurde met een andere spuit, met andere hormonen. Op die cocktail reageerde mijn lijf heel heftig. Het was alsof ik spierverslappers toegediend had gekregen. Ik was slap als pudding en duizelig, met een heel hoge hartslag. Door overstimulatie kan je lichaam in sommige gevallen verkeerd reageren. Werken ging eigenlijk niet, maar afzeggen vanwege die stomme hormonen was mijn eer te na. Tijdens de uitzending maakte ik een paar foutjes en versprak ik me. Toen de opnames waren afgelopen, heb ik mijn collega’s toch verteld over het fertiliteitstraject. Niet om medelijden te krijgen, maar om me wat rust te geven. Ze reageerden heel lief.”
Terwijl je elke maand hoop koesterde, leidden de iui-behandelingen niet tot een zwangerschap. Zie daar maar eens mee te dealen.
“Te vaak denk ik: dat klotelijf van mij, wat flikt het me nou. Toen ik zo heftig reageerde op de hormonen, was ik echt heel boos op mijn lichaam. Dat de fertiliteitsarts vervolgens opmerkte dat ze zulke heftige ­bij­werkingen niet vaak ziet, hielp bepaald niet. Waarom reageerde ík dan wel zo heftig op die spuiten? Waarom kon ík dit nou weer niet aan? Ik vind het nog steeds gekmakend en ben vaak boos op mijn lijf. Wat me wel een beetje heeft geholpen om het anders te zien, was een gesprek met een psychologe. Zij zei: ‘Je hebt een operatie gehad, de diagnose endometriose gekregen en een cocktail van hormonen in je lijf gespoten. Kijk eens hoe snel je weer herstelt. Jouw lichaam houdt je continu op de been. Heb je dat wel door?’ Toen drong tot me door dat mijn lijf, met alles wat het heeft moeten ondergaan, mij door het leven draagt. Ik wil dat het een veilige haven voor een kindje is, dus probeer ik nu met dankbaarheid naar mijn lichaam te kijken. Maar dat geeft me ­vooralsnog geen zwangerschap.”