Dyantha Brooks: ‘Mijn gedachten werden steeds donkerder. Ik vond dat ik niks meer waard was’

ABSURD “Het begon in juni 2025. Mijn carrière bij Shownieuws liep lekker, ik was blij met mijn mooie gezin, was veel aan het sporten, kortom: mijn leven liep op rolletjes. Net als het jaar ervoor deed ik mee aan de Alpe d’HuZes, ondanks dat ik pijn in mijn onderrug had. Ik nam bij elke pitstop een paracetamol en haalde de eindstreep, maar toen ik twee dagen later mijn zoon van toen drie wilde optillen, kwam ik niet meer overeind. Overbelast door die fietsrit, dacht ik, het zou binnen een paar dagen vast beter zijn. Maar dat was niet zo. Sterker nog, de pijn werd zo erg dat ik op een gegeven moment van de voordeur naar mijn auto liep en halverwege op straat moest gaan zitten. Het was zo absurd dat ik wist: dit klopt niet.”
RUGGENPRIK “De huisarts besloot voor de zekerheid een MRI te laten maken en daaruit bleek dat het foute boel was: een hernia. De oplossing was een ruggenprik met cortisol, een hormoon dat de pijn een beetje dragelijker zou maken. Ik had van verschillende vrouwen om me heen begrepen dat zoiets nogal van invloed kan zijn op je hormoon­huishouding, dus ik twijfelde. Alleen kreeg ik precies rond die tijd de uitnodiging om mee te doen aan Stars on Stage, een programma waarin je in een aantal weken min of meer wordt opgeleid tot musicalster. Een droom, omdat het alles is wat ik leuk vind: dansen, zingen, acteren, verkleden. Alsof je weer even kind mag zijn.
Dus ging ik voor die ruggenprik. Dezelfde avond al zat ik bij de huis­artsenpost met hartkloppingen, ik voelde me vreselijk. Maar na een paar dagen stabiliseerde het en de pijn werd ook minder, dus ik begon met Stars on Stage. Na zes weken – we waren halverwege de opnames – was die ruggenprik uitgewerkt. In overleg met de huisarts haalde ik nog zo’n prik. Dat betekende ook: nóg meer hormonen in mijn lichaam, waardoor ik me opgejaagd en onrustig begon te voelen. Door mijn zwangerschappen wist ik al dat ik gevoelig ben voor hormoonschommelingen, maar ik had geen idee dat het ook mijn angstgevoelens zo zou triggeren.”

EXTRA CHECK “Een week na de opnames zat ik aan de keukentafel en wilde ik opstaan. Alleen: dat ging niet, mijn linkerbeen deed niks meer. Na een minuutje kwam het gevoel in mijn been weer terug. Waar iemand anders denkt dat-ie misschien verkeerd heeft gezeten, dacht ik meteen aan iets ernstigs. Mijn vader kreeg op zijn veertigste een zwaar herseninfarct en raakte volledig verlamd aan zijn linkerkant. Met dat in het achterhoofd bezocht ik opnieuw de huisarts. Die was resoluut: ik moest me uitgebreid laten onderzoeken.
In november 2025 ging ik de medische molen in: hersenscans, MRI’s, hartfilmpjes, echo’s, bloedprikken, alles werd doorgelicht. Die plakkers op je hoofd, de apparaten waar je in wordt geschoven: ik werd daar angstig van. Wat als ze iets vinden, dacht ik, straks zit er toch een tumor … Maar alles ging goed. Tot mijn hart aan de beurt was, precies het ding waarvan ik dacht: dat zit wel snor. Het duurde lang, dat onderzoek. Er kwam ook iemand bij, daarna nog iemand en ze vertelden dat ze een vloeistof in wilden brengen om het toch nog wat beter te kunnen checken. Ik vroeg wát ze dan precies wilden checken, maar dat moest ik later maar bespreken, met de cardiologe.”
COMPLEET GEK “Uiteindelijk mocht ik gewoon naar huis. Ze hadden iets ‘ongebruikelijks’ gezien, maar ik moest wachten op het belletje van de cardiologe. Dat duurde weken. Weken waarin ik mezelf compleet gek maakte. Ik googelde op ‘openhartoperatie’, ging meteen in de overdrive. De telefoniste van de afdeling cardiologie zal mijn stem inmiddels wel herkennen, want ik heb haar ik weet niet hoe vaak gebeld. Ze wist me elke keer weer gerust te stellen, zei dat de cardiologe me echt zou bellen en dat ik me niet zo druk hoefde te maken. Dat hielp dan. Eventjes.”
PANIEK “De eerste paniekaanval kwam twee weken na het onderzoek. Ik bracht mijn jongste naar de voorschool, stond daar in de gang en voelde ineens een druk op mijn borst. Het was koud buiten, maar ik kreeg het bloedheet. Dit gaat mis, dacht ik, maar ik dacht ook: ik ben op school dus ik moet me normaal gedragen. Doodsbang was ik, mijn hart bonkte als een malle en die paniek werd steeds groter.”