Liz Snoijink: ‘Mensen denken vaak dat ik verwaand ben. Gelukkig valt dat mee als ze me leren kennen’

Mijn stijl “Klassiek, maar tegelijkertijd strijdend tegen de truttigheid. Ik draag bijvoorbeeld graag een donkerblauwe zijden catsuit, maar omdat er witte banen aan de zijkanten lopen, wordt dat beeld toch weer ont-trut.”
Verwaand type “Al op de toneelacademie kreeg ik te horen dat ik de uitstraling van ‘een dame’ had, terwijl ik pas achttien was. Ze vonden dat het wel wat ruiger kon. Later merkte ik dat ik soms door een muur heen moet bij mensen. Kennelijk heb ik de uitstraling ongenaakbaar, verwaand of onaangedaan te zijn. Gelukkig valt dat meestal mee als ze me leren kennen.”
Parfum “Ik draag al honderd jaar Calèche van Hermès. Ooit was ik met mijn vader in Parijs en mocht ik een parfum uitzoeken. Het is een poederachtige en klassieke geur; ik heb daarna echt nog weleens uitstapjes gemaakt, maar ik kom altijd bij deze terug.”
Flikker op “Een vrouw hoort slank te zijn; die druk van de maatschappij heb ik eigenlijk altijd wel gevoeld. Soms ook letterlijk, als me werd gevraagd of ik voor een rol niet een paar kilo kon afvallen. Vroeger was dat binnen de acteerwereld aan de orde van de dag, ik hoop dat het inmiddels veranderd is. Maar goed, ik ben nu een boek aan het lezen waarin wordt beschreven hoe tenger en fijn de vrouwelijke hoofdpersoon is gebouwd. Flikker op, denk ik dan.”
Doe je niet “Ik probeer spijkerbroeken zo veel mogelijk te vermijden. Natuurlijk draag ik ze, maar alleen als ik in de tuin werk of andere klusjes doe. Uit eten gaan of naar het theater: ik vind dat je daarbij echt geen jeans aan mag.”

Gekrompen “Aan mijn kleding merkte ik als eerste dat ik ben gekrompen. Het bleek al vier centimeter te zijn, daar schrok ik best van. Mijn romp is korter geworden, dus ik houd ineens stof over in het gebied tussen mijn sleutelbeenderen en venus-heuvel. De taille is er ook steeds minder – aan de ene kant word je niet vrolijk van dat ouder worden, aan de andere kant juist ook weer wel.”
Ook voor het milieu “Een jaar of vijf geleden heb ik gezegd: het is nu wel genoeg geweest met nieuwe dingen kopen – ik heb voldoende kleding tot aan mijn dood. Sindsdien shop ik hooguit tweedehands, maar over het algemeen geeft mijn eigen kledingkast me genoeg moois.”
Meest blij “Met mijn haar. Iedere kapper raakt er nog steeds van in katzwijm, maar ik merk zelf dat het minder vol is sinds de chemokuren die ik moest ondergaan.”
Minder blij “Met mijn gewicht. Ik wil gewoon zo graag vijf kilo afvallen en die er dan vooral af hóúden. Maar dat is als je ouder wordt een stuk lastiger en het blijft zitten op plekken waar je het liever niet wilt hebben.”
Lingerie “Ik heb laatst al mijn strings weggegooid: ze zaten eigenlijk nooit lekker, dus klaar ermee. Naadloze slips zittenveel fijner. Bij Intimissimi ben ik vaste klant en voor beha’s heb ik net eengeweldige ontdekking gedaan: Wacoal. Die zitten zo mooi. Hoe het er voor mijn man uitziet, kan me niet zo veel schelen; ik trek het toch meteen uit.”
Big in Japan “Toen ik zeventig werd, kwam mijn zoon als verrassing over uit Japan. Ik had dat niet verwacht, dus ik herkende hem eerst niet eens, gek hoe je hersenen werken, toch? Al vanaf zijn tiende droomde hij ervan om in Japan te gaan wonen; hij was zestien toen hij ging. Eigenlijk kan ik daar nog steeds niet mee leven, maar ja, het zal wel moeten.”