Abonneer nu
Editorial

‘Wij vrouwen nemen elkaar onderling verschrikkelijk graag de maat’

doorLinda de Mol

MIJN KOP, MIJN KEUS. Zo zeg, als ik het ooit volledig eens ben geweest met een tekst op de cover, dan is het wel met deze. Of om Cher te citeren, die voor de zoveelste keer moest zweren op haar kinderen dat ze echt geen ribben had laten wegzagen voor een smallere taille, en in een tv-interview verzuchtte: ‘If I wanna put my tits on my back, it’s nobody’s business but my own.’ En zo is het. Alleen dat wil op de een of andere manier maar niet doordringen, want wij vrouwen nemen elkaar onderling verschrikkelijk graag de maat als het gaat om ‘de natuur een handje helpen’.

sinds mijn
neklift
vorig jaar
liggen de
sjaaltjes en
coltruien
weer in
de kast

Eerst maar even wat cijfers: in Nederland vinden jaarlijks ruim 550.000 botoxbehandelingen plaats en circa 300.000 behandelingen met fillers. Het aantal cosmetische klinieken in Nederland is in de afgelopen tien jaar vervijfvoudigd. In sommige steden zijn zelfs meer cosmetische klinieken dan supermarkten. Met andere woorden: héél veel vrouwen (en ook steeds meer mannen overigens) doen het, maar wee je gebeente als je het ziet of er iets over zegt. Dan ben je ‘veel te gedaan’, ‘lelijk verbouwd’, ‘een slecht voorbeeld voor jonge meiden’ of wil je ‘wanhopig jong blijven’. Of, zoals ik over mezelf las: ‘Die had met wat ze in haar kop heeft gespoten een heel ontwikkelingsland kunnen redden.’

Geloof mij: ik zou soms willen dat ik het zelfvertrouwen had gehad om alles lekker te laten gebeuren en dat ik al dat geld en al die tijd aan iets zinvollers had besteed. Maar ja, ik zou ook willen dat ik in een wereld werkte waarin je uiterlijk als vrouw niet altijd het eerste is waarop je be- en veroordeeld wordt. Als ik in een talkshow gezeten heb, gaat het later op social media nooit over wat ik gezegd heb, maar altijd over hoe ik eruitzag. Naast mij kan een vent gezeten hebben met een combover en haar dat uit zijn oren groeit en daar zegt niemand iets lelijks over, omdat ze te druk waren met naar hem luisteren. Ik kan vertellen waarom ik euthanasie een goed thema voor een film vond maar er blijft niets van hangen, want men is te druk met oordelen over mijn uiterlijk.

je mag het
lelijk vinden,
of ijdele
onzin, maar
ik ben er
tenminste
wel eerlijk
over

Ik heb mezelf nooit bijzonder mooi gevonden en was van kinds af aan onzeker over mijn uiterlijk. Door de harde meningen daarover, die kwamen vanaf het moment dat ik een bekende Nederlander werd, werd dat bepaald niet beter. Toch kan ik wat ik ‘gedaan’ heb niet allemaal afschuiven op onzekerheid, al speelt dat wel degelijk een grote rol. Ik ben, als ik heel eerlijk ben, ook gewoon heel blij met de paar dingen die ik heb laten doen. Als ik ’s ochtends vroeg mijn verkreukelde gezicht in de spiegel inspecteer, ben ik nog steeds blij dat ik ooit heb besloten mijn permanente wallen te laten verwijderen. Elke keer dat ik mijn haar moet opsteken, ben ik blij dat ik geen flaporen meer heb. En sinds ik vorig jaar op mijn zestigste mijn nek heb laten liften, liggen de coltruien en de sjaaltjes die ik steeds vaker ging dragen weer in de kast. Door jaarlijks een klein beetje botox heb ik geen diepe rimpel meer ­tussen mijn wenkbrauwen en door laser en wat aanverwante ­behandelingen ziet mijn huid er voor een zestigjarige best goed uit. Vind ik dan hè … Jij mag het lelijk vinden, je mag het allemaal totaal verspild geld vinden, of ijdele onzin. Je mag vinden dat ik een slecht voorbeeld geef, je mag ­vrouwen die nooit iets doen vele malen mooier vinden … we leven ­namelijk in een vrij land.

Maar ik ben er tenminste wel altijd ­eerlijk over. En er eerlijk over zijn is best moeilijk, want zodra je er iets eerlijks over zegt levert het in mijn geval meteen een kop op in de krant. En daar komt dan weer genadeloos commentaar op. Terwijl ik het pas echt lelijk vind om te liegen dat je dat perzikhuidje op je vijftigste hebt door heel veel water te drinken. Of die superstrakke kaaklijn op je zestigste aan een beetje facial yoga en goeie genen te danken hebt. Gewoon zeggen: “Ik vind dat te persoonlijk, daar laat ik me niet over uit” is dan toch de betere, eerlijkere optie? Zo kwam ik ooit een bekende collega tegen in de wachtkamer van mijn botoxarts, die vlak daarvoor in een interview met haar dat ik had gelezen zei: ‘Botox enzo? Neeee nooit, ik heb gelukkig de huid van mijn moeder: die is zeventig en heeft niet één rimpel.’En als ik Nicole Kidman hoor zeggen dat ze haar huidige looks te danken heeft aan haar healthy lifestyle en dat ze nooit onder het mes is gegaan, denk ik daar het mijne van.

Ik ben blij met vrouwen als Stella Bergsma, Saskia Noort en Heleen van Royen, die vinden dat iets aan jezelf laten doen niet per definitie betekent dat je geen feministische ­standpunten meer zou kunnen hebben. Of met Jane Fonda, vroeger een pittige activiste, die eerlijk zegt dat ze wilde dat ze het zelfvertrouwen van een Helen Mirren had gehad, maar vindt dat ze er met wat zij noemt mild plastic surgery nu wel zo uitziet zoals ze zich voelt. Of Dolly Parton, die het altijd in de humor zoekt: “You have no idea how much it costs to look this cheap.” Ook ik oordeel heus weleens over daar waar ik het mooi en subtiel gedaan vind en daar waar ik iemand veel te ver vind gaan met fillers en nips en tucks, waardoor diegene niet meer herkenbaar is. Alleen houd ik die mening lekker voor mezelf en gooi ’m niet de wereld in.
Wat betreft oordelen heb ik altijd de woorden van mijn opa in mijn oren. Als ik als kind zei: “Ik vind dat …”, zei hij steevast: “Wat je vindt, moet je naar de politie brengen.”•