Splinter & Thorn: ‘Onze strijd voor vrijheid is als een kleurrijke vloedgolf die niet meer te stoppen is’

Splinter “Ik ben blij dat L’HOMO. terug is. Destijds durfde ik het blad niet te kopen. Sterker nog: ik durfde er niet eens naar te kijken als het in de schappen lag, omdat iedereen dan zou weten dat ik homo ben, maar de onzichtbare kracht ervan was zo groot. Je bent een kind dat denkt dat je niet mag bestaan en dan is er ineens een tijdschrift waarin rolmodellen de lhbtiq+-community vieren en waarvan de cover in tv-programma’s te zien is. Daar ging een enorme power van uit, dus ik vond het krankzinnig dat L’HOMO. ophield te bestaan.”
Thorn “Ik zie het blad als een viering van onze community. En het is gewoon fijn om te kunnen lezen over de thema’s die jezelf en de ­mensen die je kent aangaan.”
Splinter “Precies. Ik heb het geluk dat ik op allerlei podia mag aanschuiven om mijn verhaal te vertellen, maar ik wil juist ook de stemmen horen die minder ruimte krijgen. Hoe is dat voor jou?”
Thorn “Er is een periode geweest dat ik me een antwoordapparaat voelde dat steeds hetzelfde verhaal afdraaide, exact op de manier die van mij werd verwacht. Zo van: kijk mij, ik ben de vriendelijke, goedlachse non-binaire persoon en leg allemaal netjes uit hoe dat precies werkt, als je je niet identificeert als man of vrouw. Inmiddels ben ik zover dat ik alleen nog deel wat voor mij goed voelt.”
Splinter “Ik zei ooit dat ik geen activist ben, maar toen wees een vriendin me erop dat wij per definitie activisten zijn omdat we behoren tot een minderheidsgroep. Hetzelfde geldt voor vrouwen: de wereld is niet per se op ons ingericht, dus is het zaak om op te komen voor onszelf. Alleen al daarom moeten wij ons altijd tot het queer-zijn verhouden.”
Thorn “Nadat mijn boek Schillen was verschenen, was ik te gast in de talkshow van Eva Jinek. Het is de eerste keer geweest dat bijna alle reacties op een interview positief waren. Ik vertelde Eva dat ik heus wel begreep dat mensen het irritant vinden dat ik het voortdurend over gender, genderneutraliteit en non-binaire personen heb. Ik vind het namelijk zelf óók hartstikke irritant om het hierover te moeten hebben. Waarop een oudere heteroman mij een berichtje stuurde dat hij zich inderdaad zo had geërgerd aan ‘al dat gendergedoe’, maar toen pas snapte dat dat voor mijzelf eigenlijk ook best vervelend was.”
Splinter “Hoe dan ook word je als queer in onze samenleving voortdurend geconfronteerd met wat een ander van jouw geaardheid vindt. Het maakt al uit of ik een zwart of een kleurrijk pak aantrek als ik naar buiten ga, en of ik dat alleen doe of met de man die ik leuk vind en die qua uiterlijk voor sommigen een ‘meer opvallende gay’ is. Want als wij samen over straat lopen, zijn we helaas een magneet voor agressie.”