Olcay Gulsen & Martijn Lakemeier: ‘Die volledige overgave bij een huwelijk vind ik wel erg romantisch’

Martijn: “Oké, ik wéét dat je gaat trouwen, maar waar, wanneer en hoe mijn uitnodiging eruit gaat zien? Geen idee.”
Olcay: “Haha, over dat laatste moet ik nog even na­denken. Weet je wat het probleem is? Ik ben dol op de Zuid-Franse kust, maar het is best moeilijk om daar, zo’n beetje tussen Cannes en Monaco in, een romantisch plekje te vinden waar je met een ­gezelschap van honderd, honderdtwintig mensen een bruiloft kunt vieren. We hebben nu iets op het oog voor maximaal tachtig gasten, dus we moeten …”
Martijn: “Ik hoor het al.”
Olcay: “… mensen teleur gaan stellen. Niet leuk. En we willen zelf ook het liefst dat iedereen er gewoon bij is. Tegelijkertijd staan we er samen heel relaxed in. We zien het wel, alles komt ­helemaal goed en ja, het gaat dus echt gebeuren. In september.”
Martijn: “Superleuk om daar naartoe te werken.”
Olcay: “Ik heb altijd een enorme vrijheidsdrang gehad, wilde mijn eigen leven leiden. Nu ga ik voor het eerst alles met iemand delen. In mijn vorige relaties kon ik ook heel happy zijn, maar dat was vooral op momenten – ik hield steeds ergens een deurtje open zodat ik zou kunnen ontsnappen als het niet langer zou werken tussen ons. Dat gevoel is er nu niet meer.”
Martijn: “Maar wanneer weet je zoiets nou echt? Ik heb een langdurige relatie met iemand gehad, was ervan overtuigd dat ik voor altijd bij haar zou blijven, maar het leven liep toch anders. Eerlijk gezegd vind ik het concept van een huwelijk een beetje ouderwets. Alhoewel ik ook vorig jaar zomer op een bruiloft was en daar totaal betoverd raakte door wat die twee mensen elkaar beloofden, hoe hun liefde werd gevierd. Voor mij ligt daar dus het grijze gebied: bij die belofte van eeuwige trouw.”