‘Als het spel der verleiding begon, zat ik beneden te yahtzeeën met Corrie van de garderobe’

“Op toneel staan erotiseert nu eenmaal. Ze dringen zich vanzelf aan je op na afloop”, hoor ik een collega onlangs ­zeggen op een feestje. Nu wil ik niet klagen, maar ik sta inmiddels dertig jaar op het toneel en het enige wat zich tot nu toe na afloop aan me heeft opgedrongen, is een gemengd bitter­garnituur. Begrijp me goed: ik vind mezelf geen lelijke vent, maar zoals ze weleens zeggen: “Die heeft de seks aan zijn kont hangen”, dat heb ik niet. Dat besef ik heus. Er hangt op zich van alles aan me, maar dát niet.
Toen ik in mijn vrijgezelle periode uitging, was ik de­gene met wie je altijd zo kon lachen. “Ah Richard, vertel nog een keer dat verhaal dat je klem zat in een bootje in de Efteling.” Hele drommen stonden er dan om me heen. Gód, wat een lol hadden ze met me. Maar naarmate de avond vorderde, de drank zijn werk deed en het grote spel der verleiding begon, zat ik beneden te yahtzeeën met Corrie van de garderobe. Op zich ook bloedspannend, maar toch niet datgene waar je op hoopt aan het begin van de avond. Telefoonnummers op een bierviltje? Twee kortingsbonnen voor de pannen­koekenboot is mijn feestelijke oogst van twintig jaar stappen.
Het wordt er naarmate de tijd verstrijkt ­overigens niet beter op. Niet eens zo heel lang geleden ging de bel; een jonge vrouw die ik vaag vanuit de buurt herkende stond voor mijn deur. “Richard, sorry dat ik zomaar aanbel, maar ik dacht: ik trek gewoon de stoute schoenen aan. Heb jij wat te doen volgende week vrijdag?” Ik denk: die wil me! Ik val wel niet zo op vrouwen, maar toch vleiend. Ik zeg: “Nee helaas, volgende week vrijdag sta ik op het toneel, artiest hè.” “Hè, wat jammer,” zegt ze, “we organiseren het Halloweenfeest hier in de buurt en zoeken nog mensen waar de kinderen van schrikken.” En bedankt, voor jou ook een gelukkig nieuwjaar en alvast een prettig Pasen.

Och, wat lijkt het me heerlijk om – al is het maar voor één dag – een headturner te zijn. Zo iemand van wie je hoopt dat hij zijn shirt uittrekt als je er een blikje cola zero tegenaan gooit. Dat ze, als ik op het strand buk in mijn spierwitte zwemshort, niet meteen denken: ach wat leuk, we krijgen een diavoorstelling.
Het grote voordeel is wel dat ik me nergens druk over hoef te maken, terwijl mijn leeftijdsgenoten wanhopig proberen het mooiste ­jongetje van de klas te blijven. Bij mij hing de hele boel drie maanden na mijn geboorte al richting Papoea-Nieuw-Guinea. Het heeft dus geen enkele zin me in het zweet te werken. Op de lagere school had ik al striae op mijn nagelriemen. En mijn oogleden hangen er al twintig jaar bij als de rolgordijnen in de logeerkamer – klaar om op de vensterbank te vallen. Ik kan ongestoord ouder worden. Niemand die het op zal merken. Ze zullen over mij niet zo snel zeggen: “Heb je Richard Groenendijk gezien? Díé is oud geworden. Ik zie hem nog gaan, met zijn wapperende manen en soepele tred.” Nee, ik kan gewoon ongebruikt retour, op zich een geruststellende gedachte.
Maar mócht je me nou een keer tegenkomen op straat, fluit dan even naar me, zoals een bouwvakker fluit naar een mooie meid. Of stop een bierviltje met een telefoonnummer in mijn hand. Niet dat ik er verder wat mee doe, maar gewoon voor mijn goede gevoel. Dan vertel ik nog één keer die anekdote over hoe ik klem zat in dat bootje in de Efteling.•

Dit artikel is afkomstig uit L’HOMO lees hier het hele magazine.

‘Mocht je geen geld hebben voor therapie dan kan ik een date met een lesbische vrouw stevig aanraden’Lees ook