‘Mocht je geen geld hebben voor therapie dan kan ik een date met een lesbische vrouw stevig aanraden’

Geef me één minuut met een lesbienne en ik kom terug met haar exacte levensverhaal, de naam van haar middelbareschooljuf Engels op wie ze smoorverliefd was, welk tekenfilmpersonage zorgde voor haar queer awakening (altijd Shego van Kim Possible), hoe haar jeugd haar hechtingsstijl heeft beïnvloed en waarom specifiek ónze horoscopen nou zo goed bij elkaar passen.
Met andere woorden: in vrij korte tijd weten we vrijwel alles van elkaar. De gemiddelde queer vrouw kent zichzelf behoorlijk goed en is, in tegenstelling tot veel heteroseksuele mannen, ook oprecht geïnteresseerd in wat haar romantische partner te vertellen heeft. Mocht je dan ook een keer geen geld hebben voor therapie maar wel een psychologisch gesprek zoeken, dan kan ik een date met een lesbische of biseksuele vrouw stevig aanraden.
Nu vind ik deze diepere ge­sprekken iets geweldigs. Maar inmiddels zijn we in een nieuw tijdperk aangekomen waar jezelf alleen het label ‘lesbisch’, ‘biseksueel’ of ‘queer’ geven niet meer de lading dekt. Ook hierin zoeken we verdieping. Je bent nu een black cat femme (een mysterieuze, sexy vrouw), een golden ­retriever masc (een vrolijk en loyaal, wat tomboyig persoon) of een boedelbak­lesbienne (een lesbienne die na twee dates al gaat samen­wonen). Deze nichetermen om je identiteit vaak humoristisch te omschrijven zijn met name online sterk aanwezig en ­blijven ­vernieuwen. Bovendien is het een all-you-can-eatconcept, want je kunt jezelf er zo veel ­toedichten als je wil.
Voor mij opent het deuren, want ik dacht dat ik mezelf goed kende. Maar nu kan ik plots ook een cottage core queer zijn die droomt van in een boshutje wonen, of een ‘playlistbian’ die voor iedere scharrel een zelfgecureerde playlist maakt op Spotify. Elk klein onderdeel van je uiterlijk, persoonlijkheid of media­consumptie kan nu tot een unieke categorie binnen de queer gemeenschap leiden. En dat is een doorbraak.

Als onzekere tiener in de kast had ik namelijk alleen de Amerikaanse tv-serie The L Word om me aan vast te houden. Een serie die het best te omschrijven valt als een soort ‘Gay-TST’. Gebaseerd op de personages uit deze show kwam ik tot de conclusie dat er slechts drie types lesbiennes waren: de butch, de femme, en de immer vreemdgaande kapster met bindingsangst. Een soort lesbische starters-Poké­mon dus.
Dankzij de huidige zogeheten lesbian renaissance in media is er ineens veel meer representatie. Van grote pop­sterren die openlijk uit de kast zijn, zoals Chappell Roan, ­Doechii en Rosalía, tot aan films en series die een veel ­diverser aanbod van queer-zijn tonen. Deze verbreding in representatie heeft een directe invloed op de ruimte die queer ­vrouwen in het echte leven ook ­durven in te nemen. En dus ook in de vrijheid die we, na jarenlange onzichtbaarheid, nu voelen om met humor over onze (niche)identiteiten te kunnen praten.
De woorden ‘twink’ of ‘bear’ kent ook iedereen, dus nu is de tijd aangebroken dat wij sapphics ons lexicon groots gaan uitdragen. Om ruimte in te nemen, maar eerlijk gezegd ook omdat onze eerste dates anders echt heel erg snel voorbij zijn. En we simpelweg nieuw materiaal nodig hebben om uit te kunnen diepen.•

Dit artikel is afkomstig uit L’HOMO lees hier het hele magazine.

‘Het is te gek om weer een L’HOMO. te maken, maar ook pijnlijk en confronterend’Lees ook