De carrièreladder beklimmen on your own terms: in ‘MEIDEN aan de macht‘ spreken we mensen met de leukste, spannendste en meest bijzondere banen.
Deze keer: Dinichi Boelhouwers (20), cheerleader en met haar team op weg naar het WK in de Verenigde Staten.
Als klein meisje wist Dinichi het zeker: ze wilde stewardess worden. “Dat was echt mijn droom. Ik vond het idee van reizen en die hele wereld eromheen heel leuk.” Die droom liet ze nooit helemaal los, want inmiddels werkt ze als grondstewardess op Schiphol. “Ik ben er toch gekomen”, lacht ze.
Maar zoals bij veel kinderen veranderden haar ideeën vroeger ook weleens. “Toen ik echt klein was, wilde ik van alles: achter de kassa werken, op de kinderboerderij… Alles wat ik zag, leek me leuk om te doen.”
Wat altijd bleef, was haar liefde voor bewegen en optreden. “Als mini zat ik op twirlen met mijn nicht en deed mee aan wedstrijden. Dat vond ik geweldig. Op een gegeven moment mocht ik zelfs solo een routine doen. Ik hield er wel van om in de spotlights te staan.”
Cheerleading kwam pas later op haar pad, maar voelde meteen goed. “Ik kende het vooral uit films, maar dat is totaal niet hoe het in het echt is”, vertelt ze. “Mijn moeder zag de vereniging een keer voorbijkomen op Facebook en stelde voor om een proefles te doen. Ik was een jaar of tien. Na die les ben ik nooit meer weggegaan.”
De eerste kennismaking was even wennen. “Het was echt iets anders dan twirlen. Je doet zo veel verschillende dingen: springen, tumblen, stunten. In het begin vond ik dat stunten best spannend, want je tilt letterlijk iemand boven je hoofd, of je wordt zelf de lucht in gegooid. Maar juist dat maakte het ook leuk.”
In het begin lag haar focus op stuntwerk, maar dat veranderde met de tijd. “Toen ik ouder werd, merkte ik dat mijn passie meer bij dans kwam te liggen. Het synchroon bewegen met het team, de techniek, de energie – dat vond ik steeds leuker worden.”
Tekst loopt door onder de foto.
Voor veel mensen blijft cheerleading iets wat ze van tv kennen: meisjes langs de zijlijn van een sportwedstrijd met pompons. Maar volgens Dinichi is dat beeld achterhaald. “Het is echt een topsport in stunten én dansen. Sinds 2025 is het ook officieel erkend als sport in Nederland, maar wij weten dat natuurlijk al veel langer.”
Volgens haar wordt er flink onderschat hoe zwaar het is. “Een routine duurt misschien maar tweeënhalve minuut, maar je gaat daarin echt volle bak. Alles moet strak, synchroon en met energie. Dat kost kracht én conditie.”
Zelf blinkt ze vooral uit in haar sprongen. “Ik ben best lenig en hypermobiel, dus dat helpt. Mijn favoriete sprong is een ‘straddle’, waarbij je benen tegelijk omhoog gaan. Toen ik merkte dat dat mijn ding was, ben ik daar extra op gaan trainen. En ik denk dat mijn enthousiasme ook een kracht is. Als je foto’s van mij ziet, ben ik altijd aan het lachen. Ik geniet er gewoon echt van.”
Zara (31) is wereldkampioen kitesurfen: ‘Begon pas op m'n 23e'
Met haar team van United Cheers Cheerleaders – bestaande uit 19 meiden en 3 coaches – werkt Dinichi al jaren toe naar een groot podium: het wereldkampioenschap in de Verenigde Staten. “Als je je verdiept in de sport, weet je dat het WK het hoogst haalbare is. Daar wil je naartoe.”
Dit jaar is extra bijzonder. “Vorig jaar deden we ook mee in de categorie dans en zat ik bij de selectie, maar op het laatste moment kon ik toch niet mee. De nacht voor we vertrokken, overleed een dierbare. Dus dat ik dit jaar alsnog een kans krijg om te gaan, is heel speciaal.”
De weg naar het WK is intens. “We trainen elke week twee keer samen en moeten thuis ook veel oefenen. Denk aan sprongen, flexibiliteit en conditie. Het is niet iets wat je alleen doet in de trainingsruimte. En dat is logisch, want we moeten in topvorm zijn. Het niveau ligt heel hoog. In landen als de VS is cheerleading echt groot. Daar is het soms de nummer één sport en dat merk je in zo’n kampioenschap.”
Tekst loopt door onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Cheerleading draait niet alleen om techniek, maar ook om vertrouwen. “Je moet letterlijk en figuurlijk op elkaar kunnen bouwen. Als iemand de lucht in gaat, moet je zeker weten dat je haar opvangt. De eerste keer is dat spannend, maar na verloop van tijd raak je beter op elkaar ingespeeld en groeit het vertrouwen.”
Het is dus echt een teamsport, en bij Dinichi’s team zit het qua sfeer wel goed. “We kunnen met elkaar lachen, maar ook eerlijk zijn als er iets beter kan. Doordat we veel tijd met elkaar doorbrengen, worden sommige meiden echt vriendinnen. En zelfs als je niet met iedereen besties bent, zit het onderling goed. We doen af en toe teamuitjes om ook even uit de trainingsruimte en het sporten te zijn. Door die momenten te delen, wordt het extra leuk om samen naar een groter doel toe te werken.”
Zoals bij elke sport gaat het niet zonder vallen en opstaan – letterlijk in dit geval. “Ik ben zelf een flyer geweest en dat vond ik leuk, maar ook spannend. Soms ging het wel eens mis en viel ik verkeerd. Dat hoort er helaas bij.”
Een van haar heftigste momenten was een blessure die ze opliep tijdens het dansen. “Ik maakte een sprong en landde verkeerd. Ik scheurde mijn enkelbanden en brak mijn enkel. Het moment dat het gebeurde, hoorde je het door de hele zaal. Daarna zat ik tot mijn knie in het gips, midden in de zomer. Niet ideaal. Toen ik eenmaal genezen was, hield deze tegenslag me niet tegen om door te zetten. Als je echt iets wil, ga je er ook voor. Dat geldt voor deze sport net zo.”
Renee (19) is profvoetbalster bij Ajax: 'Ik vergelijk me niet met anderen, wel met mezelf uit het verleden'
Over het WK – dat van 22 tot 24 april plaatsvindt – blijft Dinichi realistisch, maar ambitieus. “We gaan er vooral heen voor de ervaring. Het niveau is zó hoog dat we niet verwachten de finale te halen. Desondanks willen we het beste van onszelf laten zien en plezier hebben. Daar draait het uiteindelijk om.”
Ook op nationaal niveau heeft het team doelen gesteld. “We willen Nederlands kampioen worden. We hebben een nieuw team, dus als dat meteen lukt, zou het echt iets zijn om trots op te zijn.”
Op dit moment gaat het Dinichi goed af om haar werk op Schiphol te combineren met sport. Voor de toekomst hoopt ze dat dat mogelijk blijft. “Als er een kans is om als stewardess te gaan vliegen, wil ik die zeker pakken. Waarschijnlijk wordt het dan flink puzzelen met cheerleading, maar dat is een zorg voor later.”
Zolang het kan, blijft ze op het podium staan en volop genieten. Dat is meteen wat ze anderen ook wil meegeven. “Uiteindelijk doe je het omdat je het leuk vindt, en dat moet zo blijven. Vergeet alleen niet dat het tijd en energie kost om te bereiken wat je wil. Het komt niet vanzelf aanwaaien, maar het is het wel waard.”
Altijd bovenop de beste verhalen zitten? Download de LINDA.meiden app.
Joosje (30) is regisseur van de serie 'Máxima': 'De eerste jaren heb ik veel bijbaantjes gehad'
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
