Straatintimidatie is voor meiden onderdeel van daily life. Ook Sara (27) heeft genoeg verhalen. Van aangestaard worden door een treinrukker tot een man die haar ’s nachts lijkt te volgen. Haar eerste reactie is altijd om de situatie te downplayen.
Ze deelt drie gebeurtenissen waar ze in het moment niet lang bij stilstond, maar waar ze achteraf nog steeds met een naar gevoel op terugkijkt. “Iedere keer dacht ik: stel je niet zo aan, er gebeuren veel ergere dingen.”
📅 2016
“Ik was zeventien en zat met een vriendin in de Thalys, onderweg naar Parijs. Het was mijn eerste vakantie zonder ouders, dus toen we ’s ochtends vroeg door mijn vader naar Amsterdam Centraal werden gebracht, kletsten we de oren van zijn hoofd.
Eenmaal op het perron zag ik een man tegen een paal aan liggen. Hij was eind twintig, smoezelig gekleed en leek onder invloed. Later in de trein maakte ik oogcontact met dezelfde man. Hij zat schuin achter ons en was zich aan het aftrekken. Zijn blik staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Zijn ogen waren leeg, maar zijn mond vertrok in een vieze grijns. In shock keek ik naar mijn vriendin. Zij had het ook gezien. Uit ongemak giechelden we. Zij haalde er een conducteur bij en ik keek om me heen of anderen het doorhadden. Maar de rest van de passagiers zat verderop in de coupé.
De conducteur sprak de man aan. Uiteindelijk werd hij uit de trein gezet – de Thalys maakte er een extra stop voor in Rotterdam. Mijn vriendin en ik deden er de rest van de trip vooral lacherig over. We vonden het raar en vies, maar zagen het als een bizar vakantieverhaal.
Pas jaren later drong tot me door hoe heftig het eigenlijk was. Ik zag op NOS een bericht over twee minderjarige meiden die hetzelfde hadden meegemaakt en dacht ineens: wacht, ik was zelf ook zeventien. Blijkbaar is dit iets wat nieuwswaardig is.
Ik had het incident jarenlang gedownplayed, maar als ik er nu – tien jaar later – aan terugdenk, zie ik zijn gezicht nog precies voor me. Pas na dat nieuwsbericht realiseerde ik dat het traumatischer was dan ik mezelf al die tijd had toegestaan te denken.”
Julie (24) werd gefilmd door dader die zichzelf aftrok in de trein: 'Ik voelde me zo onveilig'
📅 2020
“Ik was na een lange zomerdag met vrienden ’s nachts onderweg naar huis. Op het perron werd ik aangesproken door een man. Hij wilde weten welke trein hij moest hebben en was heel aardig. We moesten dezelfde kant op, dus gingen in een vierzits zitten en raakten aan de praat. Gewoon over wat we die avond hadden gedaan, niets geks. Bij zijn halte stapte hij uit.
Even later werd ik in een vrijwel lege coupé opnieuw door een man aangesproken. Ik was in een goede bui door het eerdere gesprek en reageerde vrolijk. Het was een verzorgde man van rond de veertig. Hij was samen met een vrouw bij de ingang van de trein gaan zitten.
De man liep een paar keer heen en weer en maakte grapjes met de vrouw die bij hem was. Vanuit de ingang keken ze mijn kant op. Ik zwaaide naar hen. Hij zwaaide terug en kwam vervolgens ineens naast me zitten. Ik dacht meteen: shit, ik had niet moeten zwaaien. Nu heb ik de verkeerde indruk gewekt.
We hadden een ongemakkelijk gesprek. Toen legde hij ineens zijn hand op mijn blote bovenbeen. Het was een warme dag, dus ik droeg een jurkje. Ik schrok. De coupé was leeg. Hij zag mijn reactie en liep uiteindelijk weg.
Ik appte mijn vrienden er daarna meteen over. ‘Ga naar een andere coupé en blijf bij andere mensen’, zeiden ze. Zij waren direct alert, terwijl ik zelf moeite had om te erkennen hoe naar de situatie was. Ik wilde er geen groot punt van maken, want ik had zelf de verkeerde signalen gegeven. Mijn vrienden bleven de hele reis met me videobellen en benadrukten dat ik niets verkeerd had gedaan. Toen drong tot me door: dit was helemaal niet normaal. Ik was alleen in een coupé en een man had zomaar zijn hand op mijn been gelegd.”
Willemijn werd aangerand in haar deuropening: 'Had jarenlang dagelijks nachtmerries'
📅 2025
“Vorig jaar juni fietste ik rond één uur ’s nachts vanaf Utrecht Centraal naar huis. Ik had een gezellige avond gehad met vrienden en reed opgewekt, met mijn oortjes in, door de straten. Het was mijn vaste route, met veel verlichting en huizen langs de weg. Ik heb me daar nog nooit onveilig gevoeld.
Mijn huis bevindt zich in een zijstraat. Zo’n plek waar je alleen komt als je er woont. Ik zette mijn fiets voor de deur neer en klungelde met mijn extra slot. Terwijl ik met mijn gezicht naar de voordeur stond, hoorde ik een stem achter me. ‘Niet schrikken.’ Ik schrok natuurlijk wel.
Achter me stond een man, eind twintig. Hij zag er nuchter en eigenlijk heel normaal uit. ‘Wil je een leuke nacht met mij beleven?’ vroeg hij aan me. Ik zei meteen nee, en er schoten allerlei gedachten door mijn hoofd. Moet ik gaan gillen? Kan ik mijn fietsslot als wapen gebruiken? Lukt het me om naar binnen te rennen?
De man accepteerde mijn antwoord gelukkig, keerde om en fietste de straat uit. Ik bleef met een naar gevoel staan. Ik wist niet hoe lang hij daar al was en of hij me eerder had gezien. En op het moment dat hij wegfietste, moest ik alsnog naar binnen. Dan denk je: is hij echt weg? Wat gebeurt er als ik straks de deur opendoe? Ik denk dat hij me heeft zien fietsen en me is gevolgd. Waarom zou hij anders in mijn straat zijn en weer omkeren?
Ik appte de vrienden met wie ik eerder die avond was. Zij reageerden geschrokken en checkten drie keer of ik oké was. Weer besefte ik pas door hen hoe eng de situatie was. Ik had het, zodra de man wegfietste, meteen gerelativeerd. Hij heeft uiteindelijk niets gedaan en stelde alleen een vraag. Hoe erg is dat? Maar je hoort als man toch te begrijpen dat je niet om één uur ’s nachts bij iemands huis moet vragen of ze een leuke nacht met je wil beleven?”
Sara deelt deze drie gebeurtenissen, omdat ze wil stoppen met straatintimidatie relativeren. Niet omdat ze denkt dat haar verhalen erger zijn dan die van andere meiden. Integendeel: juist omdat ze zelf bij ieder incident de neiging had om het weg te wuiven. “Als ik erover vertel, denk ik meteen: doe niet zo zielig.”
Dat is precies het probleem. Als je pas mag zeggen dat iets niet oké is wanneer het écht gruwelijk wordt, ligt de grens veel te laag. Aangestaard, gevolgd of zomaar aangeraakt worden is niet oké, en is iets waar je absoluut een punt van mag maken – en waarvoor je naar de politie mag gaan. Sara wil zichzelf en andere meiden die twijfel besparen. “Je hoeft niet te wachten tot er iets vreselijk misgaat voordat je mag zeggen dat iets niet door de beugel kan.”
LINDA.meiden deed samen met RTL Nieuwspanel onderzoek naar straatintimidatie en vrouwveiligheid. Je leest hier alles over de resultaten.
Anne: 'Midden op het kruispunt duwde hij me van mijn fiets af'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
