De ene maand is ze intens gelukkig, omdat haar vriendin Ilona haar ten huwelijk heeft gevraagd. De volgende maand krijgt ze te horen dat ze borstkanker heeft. Het overkwam Sanne van Loon (28).
“Ik viel van het hoogtepunt vol in het dieptepunt van mijn leven.”
Sanne staat rechts op de foto. Ilona links.
“Met uitzicht op het Gardameer vroeg Ilona me ten huwelijk. We waren vorig jaar augustus samen op kampeervakantie. Het voelde vrij, zo in de natuur. We bezochten de mooiste plekken, aten ijsjes en genoten van alles wat Italië te bieden had.
Tijdens een wandeling liepen we langs oude ruïnes. We pauzeerden bij een boom – met een uitzicht over het meer. Toen zei Ilona dat ze me iets wilde vragen. Opeens ging ze op één knie. Ik moest keihard huilen, omdat ik zo blij was.
De rest van de vakantie zaten we op een roze wolk. We belden iedereen om het nieuws te delen en fantaseerden over onze bruiloft. Wie zouden we uitnodigen? Waar wilden we trouwen? We hadden zelfs al bedacht dat het in het najaar van 2026 zou gebeuren.”
De tekst gaat verder na de foto.
“Dat liep uiteindelijk anders. Vlak voor onze vakantie ontdekte ik een bult in mijn linkerborst. Meteen schoot door mijn hoofd dat het kanker kon zijn, maar ik wuifde die gedachte weg. Het was een flinke, ovale bult. Geen klein, hard knobbeltje zoals ik bij borstkanker verwachtte.
Ik was kort daarvoor bij de fysio geweest. Misschien had ik daardoor wel een inwendige blauwe plek? Ik besloot eerst op vakantie te gaan en daarna eventueel de huisarts te bellen.
Eenmaal thuis zat de bult er nog. De huisarts dacht dat het een cyste was. Borstkanker op mijn leeftijd leek haar niet waarschijnlijk. Toch werd ik doorgestuurd voor onderzoek. In het ziekenhuis bleek al snel dat het geen cyste was. Toen begon ik me zorgen te maken.”
Check je borsten meiden: met deze simpele stappen weet je waar je op moet letten
“Ik moest twee weken wachten op de uitslag van een biopt. Dat was verschrikkelijk. Je probeert hoop te houden, maar ondertussen spookt er van alles door je hoofd.
Mijn bil had de stoel in de spreekkamer net een seconde aangeraakt toen de chirurg zei: ‘Het is niet goed.’ Ik had borstkanker. Botte pech. Ik was jong, voelde me gezond en had nergens last van. Behalve die ene bult.
Ik begon keihard te huilen. Dit keer niet van blijdschap. Een paar weken daarvoor ontplofte ik nog van geluk. Nu stond opeens mijn hele leven stil.
Gelukkig bleek de kanker niet uitgezaaid en gingen de artsen voor genezing. Maar toen ik hoorde welk behandeltraject me te wachten stond, voelde ik allesbehalve opluchting.”
“In het begin kon ik het woord kanker niet eens uitspreken. Je associeert het meteen met doodgaan, ook al weet je dat veel mensen genezen. Ik vond het moeilijk om anderen te vertellen. Als ik het hardop uitsprak, werd het voor mijn gevoel pas echt.
Ik werkte nog een tijdje door. Dat vond ik fijn. Op mijn werk was ik niet alleen iemand met kanker, maar ook gewoon een collega. Uiteindelijk moedigde mijn werkgever me aan om me ziek te melden. Dat voelde gek. Ik had nergens last van.
Soms ging ik tijdens werktijd naar de Efteling, waar Ilona en ik een abonnement op hebben. Dan voelde ik me schuldig. Alsof ik aan het spijbelen was. Terwijl ik wist dat ik die vrije tijd nodig had. Om alles te verwerken, me voor te bereiden op de chemo én om mezelf soms af te leiden.”
De tekst gaat verder na de foto.
“De chemotherapie duurde twintig weken. Vooral de vermoeidheid vond ik zwaar. In mijn hoofd kon ik van alles, maar mijn lichaam werkte niet mee. Ik weet nog dat ik halverwege de supermarkt stond en opeens begon te huilen. Ik moest naar huis, mijn lichaam was op.
Tijdens de zwaarste kuren kon ik alleen maar op de bank liggen. Zelfs naar de wc lopen was vermoeiend. Een tussentijdse scan gaf me gelukkig hoop: de tumor was niet meer te zien. Dat hebben we gevierd.
Maar tijdens mijn borstsparende operatie bleek er toch nog een stukje tumor te zitten. Mijn borst moest alsnog geamputeerd worden. Dat was zo’n domper. Ik dacht: hebben we dit allemaal voor niets gedaan?
Bij de amputatie vonden ze opnieuw een stukje tumor. Hoe raar het ook klinkt, daardoor was ik ergens blij dat mijn borst verwijderd was. Anders was dat stukje misschien blijven zitten.”
Demi heeft 1 procent kans op kind na kanker: 'Ben jaloers op vriendinnen'
“Niet alleen mijn borst is verwijderd. Door de chemo viel ook al mijn haar uit. Gek genoeg vond ik het verlies van mijn hoofdhaar niet eens zo erg. Mijn wenkbrauwen en wimpers verliezen, vond ik heftiger. Dan zie je er meteen ziek uit. Als ik nu foto’s terugzie, schrik ik soms van mezelf. Oh, en neushaar heeft een functie – echt. Ik had opeens constant kriebel.
Ik heb nu een nieuwe borst – een prothese waar ik gelukkig blij mee ben, al voelt het soms gek dat het niet mijn eigen borst is. Wat ik moeilijker vind, is opnieuw leren vertrouwen op mijn lichaam.
De laatste maanden ben ik vaker bang dat de kanker terugkomt, vooral als ik verhalen van anderen hoor. Nu de behandelingen bijna klaar zijn, begint het mentale herstel pas. Tegelijkertijd probeer ik me vast te houden aan de positieve verhalen. Ik wil mijn leven niet laten bepalen door angst voor iets wat misschien nooit gebeurt.”
“Ilona en ik zijn door mijn diagnose nog dichter naar elkaar toegegroeid. We zeggen vaker dat we van elkaar houden, omdat we ons realiseren hoe kwetsbaar het leven is.
Afgelopen december zijn Ilona en ik een geregistreerd partnerschap aangegaan. We wilden zaken goed geregeld hebben en hebben dat met familie en een taartje gevierd.
Een grote bruiloft willen we nog steeds, maar onze kinderwens is inmiddels groter. We gooien het dus even om, maar alles waar we van droomden zit nog steeds in ons hoofd. Juist die toekomstplannen hebben me tijdens de zwaarste momenten op de been gehouden. Ik wist waar ik het voor deed.”
Zo steun je iemand met (borst)kanker: 'Je hoeft niet altijd de juiste woorden te hebben'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
