Gauri's vriend Rien stapte uit het leven: 'Zijn seksualiteit was een geheim waar hij enorm mee worstelde'

Schokkende cijfers in nieuw onderzoek

Nederlandse jongeren zijn veel negatiever gaan denken over homoseksualiteit. Dat bleek afgelopen zondag uit grootschalig onderzoek van Universiteit Utrecht en het Trimbos-instituut. Iedere vier jaar wordt hetzelfde onderzoek gedaan onder kinderen tussen de 12 en 16 jaar oud. Waar 78 procent van de meisjes op de middelbare school in 2021 nog positief keek naar homoseksualiteit, was dat in 2025 nog maar 51 procent. 40 procent van de jongens had in 2021 een positieve houding tegenover homoseksualiteit. In 2025 is dit bijna gehalveerd, naar nog maar 22 procent. De resultaten zorgden deze week voor veel verdriet en ophef. 

Lachen in het klaslokaal

“Rien was een hele lieve, zachtaardige jongen. Hij was heel betrokken bij anderen. Hij vroeg me vaak hoe het met me ging, toonde altijd interesse.
We leerden elkaar kennen op het mbo. Ik liep het klaslokaal in en zag Rien alleen vooraan zitten. Ik herkende hem van gezicht; we kwamen uit twee nabijgelegen dorpen en hadden op dezelfde middelbare school gezeten.

“Hey, jou ken ik. Kom maar naast mij zitten”, zei hij zonder twijfel. We klikten gelijk. We hadden dezelfde grove humor en konden uren ouwehoeren. Sinds die ontmoeting zijn we altijd close geweest.”

Buitengesloten en blauwe plekken

“Hoewel Rien alles over mijn leven wilde weten, deelde hij zelf weinig.” Riens ouders vertellen in de documentaire dat Rien vanaf groep 3 jarenlang is gepest. Hij werd buitengesloten, nagejaagd op het schoolplein en kwam soms met blauwe plekken thuis. Tijdens voetbal werden zijn spullen verstopt – en medespelers draaiden zich om als hij de bal kreeg.

“Via-via wist ik dat Rien ook op de middelbare school werd gepest. Je weet hoe dat gaat in kleine dorpen: ik hoorde er weleens iets over in de wandelgangen van school. Zelf vertelde hij daar nooit iets over.

Heel af en toe vertelde Rien me over zijn basisschooltijd. Misschien was het makkelijker om daarover te praten, omdat het al zo lang geleden was. Ik had nooit het idee dat hij nog veel last had van het pesten. Hij vertelde wel wat er was gebeurd, maar niet dat hij nog altijd bang was om afgewezen te worden. Ik dacht dat het goed met hem ging. Daar overtuigde hij iedereen van.”

De tekst gaat verder na de reel.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door KRO-NCRV (@kro.ncrv)

Anders aan de keukentafel

Rien leek tijdens het mbo op te bloeien. Hij werd lid van een carnavalsvereniging, ging met een vaste vriendengroep naar wedstrijden van FC Twente en werd zelf voetbaltrainer.

“Tijdens onze studie kwam ik bijna dagelijks bij Rien en zijn ouders over de vloer. We keken voetbal, knuffelden met de honden en dronken koffie aan de keukentafel met zijn moeder en zusje. Ik merkte dat hij anders was thuis. Rustiger. Buitenshuis was hij de gangmaker en had hij een grote mond. Thuis was hij zichzelf en hoefde hij door niemand leuk gevonden te worden.”

Jurriaan: 'Met haar onmiskenbare directheid vroeg ze of ik gay ben'Lees meer

Druk op de datingapps

“Er was een periode waarin Rien druk was met de datingapps. Hij riep regelmatig dat hij met vrouwen bezig was en liet zijn matches zien. Toch had ik het idee dat hij ook op mannen zou kunnen vallen. Ik kan niet goed uitleggen waarom – het was een onderbuikgevoel.

Ik heb een keer gevraagd of hij zijn voorkeur alleen op vrouwen had ingesteld. Toen reageerde hij fel: ‘Natuurlijk, wat denk je wel niet van mij?’ Zijn seksuele voorkeur was duidelijk geen onderwerp waar hij over wilde praten. Ik heb het vaker geprobeerd aan te halen, maar zodra ik erover begon, veranderde zijn hele houding. Hij werd afstandelijk of negeerde mijn opmerking. Ik heb een keer gezegd dat het helemaal oké was als hij op mannen viel en dat hij voor mij altijd dezelfde Rien zou blijven. Daar werd hij bijna boos om.

Achteraf zijn dat dingen die me opvallen. Op dat moment vond ik het vooral vervelend dat hij zo boos kon reageren. Ik besefte niet dat hij zo worstelde met zijn eigen seksualiteit accepteren.”

De tekst gaat verder na de foto.

Rien op de tribune bij FC Twente

Geen opluchting

“De laatste maanden van Riens leven zag ik hem weinig. Ik was net bevallen van mijn zoontje, had daardoor slapeloze nachten en was verhuisd naar een ander dorp.”

Rien vertelt in die maanden voorzichtig aan mensen dat hij homo is. Zijn moeder en een paar vrienden reageren positief. Toch brengt het hem geen opluchting. In zijn afscheidsbrief schrijft Rien dat hij bang is om in iedere nieuwe omgeving opnieuw uit de kast te moeten komen. Bij een nieuwe vriendschap, bij ieder nieuw voetbalteam dat hij gaat coachen.

Hij wil niet opnieuw worden buitengesloten, niet weer – zoals vroeger altijd al gebeurde. Daarom kiest hij ervoor om uit het leven te stappen. Omdat hij nooit meer anders wilde zijn, zo schrijft hij in zijn afscheidsbrief.

Riens angst om niet geaccepteerd te worden was zo groot dat hij zijn eigen seksualiteit niet kon accepteren. Juist daarom komt het recente onderzoek over de afnemende acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren hard binnen bij Gauri. “Als ik die cijfers zie, denk ik meteen aan Rien. Hij was zo bang om afgewezen te worden.”

Mayte verloor haar vader aan suïcide: 'Pas nu ben ik klaar om te ontdekken wie hij was'Lees meer

Brief van drie kantjes

“Toen ik hoorde dat Rien was overleden, was ik in shock. Ik dacht eerst dat het ging om een ongeluk – het kwam geen seconde in me op dat Rien zichzelf van het leven had beroofd. Pas toen ik hoorde dat hij zelf uit het leven was gestapt, begonnen de puzzelstukjes op hun plek te vallen.

Zijn moeder appte: of ik Riens afscheidsbrief wilde lezen. Dat wilde ik, al zag ik er ook tegenop. Het was een brief van drie kantjes lang. Hij beschreef hoe hij zich had gevoeld, al vanaf de basisschool. Tegelijkertijd schreef hij hoe dankbaar hij was voor zijn ouders en de mensen om hem heen. Dat was typisch Rien. Hij had over alles nagedacht.”

Schuldgevoel

“Doordat ik hem zo weinig zag, heb ik niet doorgehad wat er bij Rien speelde. Daar heb ik me na zijn overlijden lang schuldig over gevoeld. Je vraagt je toch af of je meer had kunnen doen en of het dan anders was gelopen. Inmiddels kan ik het beter relativeren. Rien wilde niet geholpen worden. Pushen had waarschijnlijk geen zin gehad.

Dat zijn seksuele voorkeur zo’n grote rol speelde in hoe hij zich voelde, vind ik heftig. Ik had niet gedacht dat hij daar, in deze tijd – waarin je hoopt dat we verder zijn met acceptatie, nog zo veel moeite mee had.

Tegelijkertijd snap ik dat het voor hem heel moeilijk was. We komen uit een boerendorp waar alles wat ook maar een beetje afwijkt van de norm al snel als gek wordt gezien. Mannen die op mannen vallen, worden simpelweg als ‘smerig’ bestempeld. Ik kon daar altijd al fel over in discussie gaan met anderen, maar sinds Riens overlijden nog meer. Zijn dood heeft mensen in het dorp aan het denken gezet.

Dat hij niet met mij over zijn seksualiteit durfde te praten, vind ik verdrietig. Dat moet een ontzettend zwaar geheim zijn geweest.”

Laat iedereen zichzelf zijn

“Toen ik de NOS-video zag waarin jongeren vertellen hoe ze over homoseksualiteit denken, brak mijn hart. Ik denk dat mensen die negatief tegenover homoseksualiteit staan niet beseffen wat hun woorden kunnen doen. Hoe ze iemand kunnen kwetsen of kunnen weerhouden van zichzelf zijn. Er zijn zo veel anderen die in hetzelfde schuitje zitten als Rien. Als zij dit soort uitspraken horen, wordt het alleen maar moeilijker om erover te praten.

Dat twee mannen niet hand in hand over straat kunnen lopen zonder rare blikken of opmerkingen, vind ik onbegrijpelijk. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn en kunnen liefhebben wie die wil. Dat is ook iets wat ik mijn eigen zoontje wil meegeven. Ik hoop dat hij, mocht hij queer zijn, altijd de ruimte voelt om er met mij over te praten. Dat hij nooit hoeft te twijfelen of hij geaccepteerd wordt. Dat gun je ieder kind. Dat had ik Rien ook zo graag gegund.”

Worstel je met suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Praat er dan over. Bel 113 of ga naar www.113.nl. Stichting Zelfmoordpreventie is 24 uur per dag en zeven dagen per week bereikbaar.

Verschillende nabestaanden vertellen over Rien in NPO Doc: Eindeloos Gepest. Deze is te zien op NPO Start.

Anna werd jarenlang gepest: ‘Mijn nummer ging rond en onbekenden stuurden me de gemeenste dingen’Lees meer