Mayte Bellod (24) is acht jaar wanneer ze haar vader verliest aan suïcide. Nu, jaren later, is het verdriet er nog steeds, maar gebruikt ze haar verhaal ook om mentale gezondheid bespreekbaar te maken.
“Als mijn vader erover had gepraat, was het misschien heel anders gelopen.”
Trigger warning: dit artikel gaat over suïcide.
Wanneer Mayte na een schooldag plots naar de BSO moet in plaats van naar huis, voelt ze dat er iets niet klopt. “Mijn broer en ik zaten in een aparte ruimte toen we hoorden dat onze vader een ongeluk had gehad. We werden opgehaald door onze tante en samen met haar fietsten we naar huis.
We hadden geen idee wat er was gebeurd, maar toen we bij mijn moeder aankwamen, werd al snel duidelijk dat papa was overleden. De hele familie was er en ik zag de tranen over alle wangen rollen. Mijn moeder knuffelde me. Ik moest zo hard huilen. Ik was oud genoeg om te beseffen dat hij er niet meer was, maar suïcide? Dat snapte ik niet. Dat kwam pas jaren later.”
“Hoe ouder ik werd, hoe meer vragen ik kreeg. Suïcide is moeilijk te begrijpen. Waarom maakte hij die keuze? Waarom liet hij ons achter? Je wil het graag verklaren, maar dat kan niet. Hoe iemand zich op dat moment voelt, ga je nooit begrijpen.
Ik stopte veel weg. Ik was jong en er gewoon nog niet klaar voor. We praatten er thuis wel over, maar niet echt diep. Ondanks dat je allemaal hetzelfde meemaakt, gaat iedereen er heel anders mee om. Daardoor heb ik me ook heel alleen gevoeld. Mijn moeder moest ineens in haar eentje voor ons zorgen, mijn broer nam de vaderrol op zich en mijn zusje was nog superklein. Ondanks onze hechte band wilde ik er niet over beginnen, omdat ik ze geen pijn wilde doen.”
Wanneer Mayte op haar zestiende voor schoolstress bij een coach terechtkomt, komt tijdens de gesprekken het overlijden van haar vader steeds terug. “Ik dacht dat ik daar kwam voor stress, maar eigenlijk begon toen pas mijn verwerking. Voor het eerst stond ik echt stil bij alles wat er was gebeurd.
Naast alle vragen en het verdriet was er ook een periode van onbegrip. Want hoe kon hij ons hier achterlaten? Daar schrok ik van. Ik wilde mijn vader juist begrijpen en tegelijkertijd miste ik hem. Uiteindelijk kon ik dat snel achter me laten; ik wist dat het bij rouw hoorde. Je probeert iets te begrijpen wat niet te begrijpen is. Maar de vragen bleven. Had hij maar met iemand gepraat.”
“Rouw is een soort schil die je er laag voor laag afhaalt. Elke keer loop je weer ergens anders tegenaan. Eerst probeerde ik vooral te begrijpen wat er was gebeurd. Daarna was ik een tijdje teleurgesteld en nu ben ik vooral benieuwd naar wie mijn vader eigenlijk was. Om daarmee om te gaan heb ik veel verschillende psychologen en coaches gezien. Stap voor stap leer ik mezelf daardoor beter kennen. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben.
Ik weet dat ik van mijn vader nooit de antwoorden krijg waar ik op hoop, maar alsnog word ik elke dag een stukje wijzer. Nu, tien jaar later, zijn we er met z’n allen juist heel open over. Zo heb ik meer antwoorden gekregen van mijn moeder over de situatie toen. Twee dagen geleden hadden we nog een mooi gesprek over papa. Ik wilde weten hoe ons leven samen eruitzag en wat voor persoon mijn vader was.”
“Ik vind het jammer dat ik dat niet meer goed weet. Ik herinner me hem als lief, gevoelig en sportief. Hij was Spaans. Daarom gingen we altijd op vakantie naar Spanje. Wanneer ik daar ben, zoals nu, denk ik veel aan hem en maakt dat me ergens ook verdrietig. Daar krijg ik wel een brok van in mijn keel.
Ik mis hem. Kleine en grote momenten die je graag met je vader wil delen, wanneer je bijvoorbeeld slaagt voor je rijbewijs, of wanneer ik later een huis koop. Of nu ik zo graag de Spaanse taal wil leren; ik kan het niet even aan hem vragen. Dat gemis gaat nooit minder worden, maar de leegte wordt opgevuld door de lieve mensen om mij heen. Mijn opa en oma bijvoorbeeld, zij helpen ons met alles, mijn moeder, die ons heeft grootgebracht, en mijn vriendinnen. Ze betekenen allemaal heel veel voor mij.”
*Tekst gaat verder onder de foto
“Mijn oma zei laatst: ‘Het was zo’n heftige tegenslag en daar heb je zoveel kracht uit gehaald.’ Dat kan ik nu zelf ook inzien. Hierdoor ben ik erachter gekomen hoe belangrijk mentale gezondheid is. Ik ben heel eerlijk, open en gevoelig; dat laat ik ook zien op mijn Instagram. Ik post lelijke foto’s van mezelf en deel wanneer ik moet huilen. Ik vind dat we dat meer met z’n allen moeten laten zien, niet alleen het perfecte plaatje.
Een coach vroeg me waarom ik die eerlijkheid wil laten zien. Ik denk omdat ik zo graag had gewild dat mijn vader daar open over was geweest. Ook al had het misschien niet geholpen. Ik denk dat hij zich alleen voelde en dat wil ik voorkomen voor anderen.
Suïcide is een onderwerp dat vaak wordt ontweken, maar we moeten erover blijven praten. Social media moet een wereld zijn waarin we elkaar helpen en waar je tips kunt delen. Ik wil mijn volgers helpen en inspireren. Het overlijden van mijn vader kan ik niet meer terugdraaien, maar ik kan wel een steentje bijdragen voor anderen.”
Worstel je met suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Praat er dan over. Bel 24/7 anoniem en gratis naar 0800-0113 of chat op www.113.nl.
Zó ga je met iemand het gesprek aan over zelfdoding: 'Wees direct'
