Het WK-hockey vond afgelopen weken plaats in Nederland en België. Hoe is het om bij de Oranje Dames te horen en wat gebeurt er eigenlijk allemaal achter de schermen op zo’n groot toernooi?
Dat vroegen wij aan hockeyster Daantje de Kruijff (24).
Daantje de Kruijff over haar eerste WK: 'Ik heb geleerd dat ik mentaal sterker ben dan ik dacht'
Eerste WK
Voor Daantje is het WK haar eerste grote toernooi met het nationale team. “Ik vond het lastig om van tevoren een inschatting te maken van hoe het zou zijn. Maar ik wist wel dat het een stuk professioneler zou zijn dan wat ik eerder met Jong Oranje had meegemaakt.”
Daantje ging niet als basisspeler mee naar het WK. “Ik had een iets andere rol”, legt ze uit. “Er was van tevoren tegen mij gezegd dat ik nummer negentien of twintig was. Dat houdt eigenlijk in dat je weinig tot geen minuten speelt, maar wel altijd ready moet zijn om ingezet te worden.”
Door die rol gaat ze er met een open blik in. “Ik denk dat ik er daardoor uiteindelijk ook iets relaxter in stond. Ik wilde gewoon alles op me af laten komen en meemaken.” Uiteindelijk komt ze tijdens het WK helaas niet in actie. “Dat was voor mij wel de zure kant van het toernooi”, vertelt ze. “Ik hield er rekening mee, maar ergens blijf je toch altijd een beetje hopen dat je een keer kunt spelen.”
Warm welkom
Hoewel Daantje geen minuten maakt, krijgt ze wel alles van het WK mee. “Ik werd overal in meegenomen en maakte alles van heel dichtbij mee”, vertelt ze. “En daar werd flink voor uitgepakt. Het was één groot warm welkom en alles was supergoed georganiseerd. In het hotel hadden we een eigen lounge, en een meeting- en recoveryruimte. Aan de overkant van het hotel stelde een kantoor daarnaast een tuin voor ons beschikbaar, waar we overdag koffietjes konden drinken. Er stond zelfs een barista voor ons.”
Voor na de wedstrijden was er gezorgd voor een Family & Friends-zone. “Daar kon je na de wedstrijd je familie en vrienden zien in een aparte ruimte, met uitzicht over het hele event. Dat was superleuk en bijzonder.”
Day in the life
Hoe ziet zo’n wedstrijddag er eigenlijk uit? “Rond negen of tien uur begonnen we eerst met een gezamenlijk ontbijt”, legt Daantje uit. “Daarna kon je kiezen voor een yogasessie of bijvoorbeeld spelletjes spelen.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Later op de ochtend is er een laatste bespreking. “Eigenlijk hadden we alles dan al voorbereid, dus we namen vooral nog de laatste details door. Bijvoorbeeld de aanvallende en verdedigende corners.”
Voor Daantje en de andere reserves ziet het programma er daarna nét even anders uit. “Wij moesten dezelfde meters maken als de speelsters die de wedstrijd speelden. Dus terwijl zij een priming-sessie hadden om hun spieren te activeren, trainden wij met de reserves van de dames en heren. Daarna gingen we met z’n allen eten en vervolgens de bus in naar de wedstrijd. Eigenlijk deed ik dus het hele programma mee, tot het moment dat zij het veld op moesten.”
Pingpong of boerenbridge
Op rustdagen staat er vooral herstel op de agenda. “We gingen uitfietsen, rekken en strekken en natuurlijk de vorige wedstrijd evalueren en de volgende voorbereiden. Maar verder deed je eigenlijk niet zoveel.”
Daardoor was er genoeg tijd voor koffietjes en spelletjes. “Ik woon zelf in Amsterdam, en aangezien de wedstrijden in Amstelveen waren, kon je dus, als je dat wilde, op je dooie gemak even op de fiets stappen om ergens koffie te drinken.” Toch blijft het team het liefst dicht bij elkaar. “We waren eigenlijk altijd samen. Meestal speelden we een spelletje zoals boerenbridge of pingpong.”
Halverwege het toernooi heeft het team drie dagen vrij. “Toen zijn we gaan barbecueën in de tuin van de manager. Ook kregen we een middag waarop je met je vriend, vriendin of familie kon afspreken. Dan kon je echt even uitchecken en uit die bubbel stappen.”
Menstrueren als topsporter: 'Verwisselde mijn tampon op het bankje naast de baan'
Hoteldief
Helemaal vlekkeloos verloopt het verblijf niet. “In de eerste dagen was er ineens een dief ons hotel binnengeslopen”, vertelt Daantje. “Hij nam onder andere een laptop, koptelefoon, portemonnee, camera én een paar opvallend gekleurde hockeyschoenen mee.”
Via een AirTag weet de vriend van een van de speelsters hem tijdens een wedstrijd te vinden. “Toen hij hem vond, liep hij gewoon op die gekleurde schoenen rond. Gelukkig heeft de dief toen alle gestolen spullen weer teruggegeven.”
Teleurstelling
Uiteindelijk eindigt het WK niet zoals Daantje en haar teamgenoten hadden gehoopt. “We wilden goud halen en zijn het toernooi ook met die instelling ingegaan.” Dat de beslissing pas na shoot-outs valt, maakt het voor het team extra zuur. “Je bent dan zó dichtbij”, vertelt ze.
“In het begin zat iedereen er echt flink doorheen, maar op een gegeven moment konden we ook wat meer relativeren en denken: we hebben wel echt iets moois gedaan met z’n allen.” Uiteindelijk sluit het team de avond nog samen af in de stad. “Ik hoop dat we het over een tijdje ook echt kunnen zien als een heel bijzonder toernooi.”
Trots
Hoewel Daantje vooraf wist dat haar kans op speelminuten klein was, blijkt die rol soms best lastig te zijn. “In het begin was ik wel zoekende. Je houdt toch altijd een beetje hoop dat je een keer mag spelen, maar als je te veel hoopt, wordt het voor jezelf heel zwaar.”
Gedurende het toernooi vindt ze daar steeds beter haar weg in. “Ik denk dat ik uiteindelijk een goede steun ben geweest voor het team en die rol goed heb opgepakt. Ik ben best een gevoelig type en denk soms dat ik mentaal misschien niet sterk genoeg ben voor topsport. Maar dit was mentaal echt een lastige rol en ik heb dat goed volgehouden. Daar ben ik heel trots op.”
En voor een volgend toernooi is haar doel duidelijk. “Ik hoop natuurlijk niet dat ik hiermee laat zien dat ik alleen geschikt ben voor deze rol”, lacht ze. “Mijn doel voor het volgende WK is meespelen.”
Pien Sanders & Jill Roord: 'Een shock voor anderen, maar wij kozen voor de liefde'
