Social media kan je soms flink laten twijfelen aan jezelf. Voor je het weet is je hele algoritme overgenomen en lijkt iets wat je eerst nauwelijks kende ineens een gigantisch ding.
Redacteur Femke merkte hoe makkelijk iets via social media je hoofd in kan kruipen.
We hebben het allemaal weleens gehoord: never google your symptoms. Toch blijkt dat advies niet meer genoeg. Want ook als je zelf braaf van Google afblijft, weet TikTok je binnen no time alsnog te vertellen wat je allemaal zou kunnen mankeren.
Zo zat ik – net voordat de zomer begon – te doomscrollen, toen ik een filmpje over lipoedeem tegenkwam. Een chronische aandoening waarbij vetweefsel zich ongelijkmatig over het lichaam verdeelt en die onder meer pijnklachten kan veroorzaken. Een meisje liet zien hoe dat er bij haar uitzag. Ik keek, scrolde verder en dacht er in eerste instantie niet meer over na.
Althans, dat dacht ik. De dagen daarna verschenen er steeds meer filmpjes over lipoedeem op mijn For You Page. Eerst één, toen drie en voor ik het wist was mijn algoritme overgenomen. Hoe vaker ik het zag, hoe meer ik mezelf erin begon te herkennen. Ineens zag ik een putje hier, een deukje daar en voelde mijn been anders als ik erin kneep.
Binnen een paar dagen had ik mezelf zo een aandoening aangepraat en kwam ik in een mega bubbel terecht. En natuurlijk realiseer ik me heel goed dat dit voor mensen die daadwerkelijk lipoedeem hebben van een totaal andere orde is.
Vanaf dat moment werd het steeds erger. Bijna mijn hele For You Page bestond alleen nog maar uit video’s over lipoedeem en de symptomen. Zo zou je extreme pijn in je benen moeten hebben en snel last van blauwe plekken. Ik had wel blauwe plekken, maar die ontstonden juist doordat ik zo obsessief in m’n benen aan het knijpen was, om te kijken of ik ‘lipoedeemvet’ had. Op dat moment kon ik daar niet rationeel naar kijken. Ik dacht alleen maar: elk nieuw plekje of deukje is een nieuw bewijs.
Op een gegeven moment werd het zo erg, dat ik liever m’n vakantie afzei, omdat ik bang was dat de hele wereld alleen maar zou kijken naar mijn benen. Eenmaal op vakantie – waar het veertig graden was dus ik wel een kort broekje aan moést – verbood ik mijn vriend om foto’s van mij maken terwijl we op straat liepen, want dan was ik als de dood hoe onzeker het zien van die foto me zou maken.
Al zei hij honderd keer dat ik er goed uitzag, ik kon alleen maar nadenken over alle TikToks die ik had gezien en de hele dag door mijn symptomen aan het checken.
Pas toen ik er met anderen over begon te praten, merkte ik dat het vooral in mijn wereld speelde. Ik vertelde hoe vaak ik dit onderwerp voorbij zag komen en hoe groot het voor mijn gevoel inmiddels was geworden. Terwijl sommige mensen om me heen überhaupt niet wisten wat het was.
In mijn wereld was het overal. Ik dacht er dagelijks aan, kreeg er continu filmpjes over te zien en was ervan overtuigd geraakt dat ik iets heel belangrijks bij mezelf had ontdekt. Buiten mijn eigen scherm speelde dit helemaal niet.
Een paar dagen na mijn vakantie hoorde ik dat ik was afgestudeerd. Diezelfde avond zou ik dat gaan vieren en ging ik nog snel langs een winkel voor een leuk jurkje. Ik kwam thuis zonder jurkje, maar met een diploma en een héél slecht humeur. Dat ik zelfs niet meer kon genieten van het feit dat ik m’n diploma had gehaald, doordat ik zo onzeker was geworden van het beeld in de paskamer, daar was ik het niet mee eens.
De volgende dag blokkeerde ik alles wat met lipoedeem en andere ‘lichaamscontent’ te maken had op TikTok en Instagram. En gek genoeg werd het onderwerp daarna ook weer snel kleiner in mijn hoofd, waren mijn blauwe plekken verdwenen én heb ik weer een stukje zelfverzekerdheid terug.
Dat is misschien wel wat me er het meest van is bijgebleven. Hoe iets wat eerst totaal niet in mijn wereld bestond, binnen een paar dagen enorm kan voelen en je kan overheersen. Niet omdat de hele wereld ermee bezig is, maar omdat jouw algoritme je continu vertelt dat dat zo is.
Misha: 'Mijn lichaam veranderde, mijn onzekerheid veranderde gewoon mee'
