Zonder einddatum en geen idee van wat haar te wachten stond, zwaaide Maud Wessels (28) haar waanzinnige Amsterdamse leven drie jaar geleden gedag. Inmiddels is ze weer thuis, en dat is best wennen.
Maud gaat weer met haar ouders op vakantie: 'Gek genoeg leek er niets veranderd'
Ff tot rust
Na de lancering van mijn boek deed ik mijn stoelriemen vast. Letterlijk, want de gordel achterin bij papa en mama zat muurvast. Ik had nog een paar weken voordat ik naar Nicaragua vloog. Daarom hadden ze mij gevraagd of ik het leuk vond een weekje mee te gaan naar Italië, voordat ik met vriendinnen naar Down The Rabbit Hole zou gaan.
Ik had volmondig ‘ja’ door de telefoon gegild en kon niet wachten tot ik tot rust zou komen na alle gekte van de afgelopen tijd. Het talkshowseizoen en het schrijven van mijn boek waren ondanks alle euforie me niet in de koude kleren gaan zitten en daarom was ik verheugd even stil te staan in plaats van plankgas door de bocht te vliegen.
Nostalgie
Omringd door babydoekjes, broodjes ei, gesmeerde krentenbollen en een zak schepsnoep van het Kruidvat, zat ik achterin opgevouwen. Het enige verschil was mijn uitzicht op links: Siem, mijn broertje, was aan het reizen door Indonesië en ontbrak daarom in het nostalgische gevoel dat ik herbeleefde.
Ik maakte een selfie met mijn knieën in mijn nek, want de auto was zoals altijd afgeladen vol, en stuurde die naar vriendinnen. ‘Behouden vaart’, voegde ik eraan toe. Ze reageerde precies zoals ik me voelde: ‘Omg, geen gevoel evenaart achterin bij je ouders zitten en op vakantie gaan!!!’ Niet alleen ik deelde die mening, maar mama ook. Haar legenestgevoel leek als sneeuw voor de zon verdwenen nu ze een gedeelte van haar kroost weer bij zich had. Ik vroeg welke cd’s we gingen luisteren. Waarop zij verbaasd antwoordde: ‘Cd’s lieverd? Joh! Die nummers van vroeger hebben we in een Spotifylijst gezet.’
Maud: 'Ik was bang dat ik er niet meer bij zou horen'
Label plakken
Tuurlijk, het voelde alsof er geen tijd voorbij was gegaan, maar we waren +20 jaar vooruit in de tijd en papa en mama waren godzijdank niet blijven hangen in de gekraste en daarom haperende cd’s van vroeger. Toch bleef de dynamiek in de week die volgde onveranderd. Ik liet bijna dagelijks mijn glas drinken vallen, waar papa geërgerd op reageerde. Zoals dat al 27 jaar lang gaat.
Een paar dagen later wees mijn vriendin Lyneth na mijn zoveelste onhandigheid, mij op dyspraxie: ‘Een motorische ontwikkelingsstoornis die wordt gekenmerkt door een aanzienlijke vertraging in de verwerving van grove en fijne motorische vaardigheden.’ Papa bood met terugwerkende kracht zijn excuses aan. Wisten zij veel en ze hadden mij nooit willen ‘labelen’, zeiden ze.
Tradities
De tradities waren na al die jaren van mijn afwezigheid nog steeds hetzelfde: mama zette vroeg haar wekker om campingkoffie (van die cappuccino uit een zakje) te drinken voordat wij ontwaakten en om vier uur trok papa het eerste biertje open. We aten op de camping, maar gingen vooral veel uit eten, want zin om te koken had mama in die hitte nog steeds niet.
Er waren zoveel jaren verstreken, maar gek genoeg leek er niets veranderd. Ik waande mij weer even de ‘dochter van’ in plaats van de onafhankelijke vrouw die alles alleen moet, mag of bovenal wil doen. En gek genoeg troostte de gedachte dat ik voor altijd naar dat gevoel terug kon keren door alleen maar mijn gordel om te doen, in dit geval. Alsof ik voor altijd terug kon keren naar een enkeltje vroeger met bijbehorend liefdevol gevoel in de troostende aanwezigheid van papa en mama.
Maud: 'Doordrenkt van de olie op mijn lijf en in mijn haar liep ik verslagen over straat'
