Exclusief bij LINDA.meiden
Blush, mascara, foundation? Nope. En botox en fillers zijn al helemaal een hard no. Zo voelt het om elke dag au naturel de straat op te gaan.
‘IK WIL NIET DAT EEN INDUSTRIE ME IETS AANPRAAT’
Helene Hillmann (26) is student. Ze stopte metmake-up omdat ze niet mee wil doen aan een industrie die haar laat twijfelen aan haar eigen schoonheid.
“Ik begon met het dragen van make-up omdat ik onzeker was. Mijn huid was onrustig door acne, dus smeerde ik er lagen concealer overheen. Zonder make-up voelde ik me raar, alsof ik niet ‘af’ was. Dat gevoel veranderde compleet na de puberteit. Het interesseert me nu minder wat anderen van me denken en ik hoef er niet meer elk moment van de dag perfect uit te zien. Als ik nu een puistje heb, heb ik niet meer de drang het te verbergen. Dat voelt enorm bevrijdend. Make-up voelt ook niet lekker aan op mijn huid: het ligt er als een dikke laag op en daar ben ik me de hele dag bewust van. Je kan niet even in je ogen wrijven of je gezicht onder water houden zonder er vervolgens uit te zien als een panda.
Zonder make-up zie ik er op elk moment van de dag hetzelfde uit, waardoor ik mijn gezicht altijd herken in de spiegel. Ik wil niet dat een industrie me aanpraat dat ik iets moet wegwerken. Waar ik make-up vroeger droeg uit onzekerheid, voel ik me nu juist zelfverzekerder zónder make-up.”
‘MANNEN VRAGEN OF IK ZIEK BEN’
Lieselotte IJsenbrandt (24) werkt als modelleur op een kantoor en make-up is in haar werk vanzelfsprekend. Ermee stoppen voelde bevrijdend.
“In groep acht ging ik met vriendinnen naar de Kruidvat om make-up te kopen, en vanaf dat moment deed ik elke dag mascara op zonder daarover na te denken. Totdat ik een week ging zeilen. Ik was dag en nacht op zee en totaal niet bezig met mijn uiterlijk. Dat voelde zó bevrijdend dat ik dacht: waarom besteed ik een halfuur per dag aan mijn make-up om mijn gezicht toonbaar te maken? Als ik dat niet doe, bespaar ik bakken tijd op jaarbasis.
Toen ik vervolgens zonder make-up naar school ging, vond ik dat spannend. Maar het boeide niemand wat. Toch merk ik dat de verwachting van perfectie nog steeds heerst. Op mijn werk vragen mannelijke collega’s soms: ‘Ben je moe?’ of ‘Ben je ziek?’ Als ik dan zeg dat ik gewoon geen make-updraag, zijn ze meteen stil. Stoppen met make-up gaat voor mij over me zelfverzekerd voelen in mijn lichaam. Ik hoef niet altijd perfect te zijn. Mijn tip voor meiden die minder make-up willen dragen: ga eens zonder mascara naar de supermarkt. Niemand kijkt ervan op – en je zal verbaasd zijn hoe bevrijdend het voelt.”
‘WAAROM MAG IK ER NIET MOE UITZIEN?’
Lieve Stap (26) werkt in de horeca. Gezichten met plamuurlagen en fillers of botox: we moeten er niet aan wennen, vindt ze.
“Tot de derde van de middelbare school droeg ik make-up, net als alle andere meiden uit mijn klas. Maar ik had een onrustige huid en hoe meer ik smeerde, hoe viezer het eruitzag. Zeker met sporten: make-up en zweet is geen goede combinatie. Het moment dat ik stopte met make-up weet ik nog goed. Tijdens een teamuitje van voetbal droeg ik make-up en iemand zei: ‘Wauw, je ziet er nu echt mooi uit.’ In mijn hoofd werd dat meteen: dus zonder zie ik er niet mooi uit? Vanaf dat moment besloot ik: waarom zou ik er niet moe uit mogen zien als ik dat wél ben? Dat gevoel heb ik ook bij botox en fillers. We raken langzamerhand gewend aan gezichten die niet echt zijn, zonder dat we dat doorhebben. Lip flips, babybotox; een subtiel prikje gaat tegenwoordig zo snel dat een tandartsafspraak er niks bij is. Nu ik al jaren geen make-up draag merk ik dat mensen het niet eens meer in de gaten hebben. Ik zie er gewoon uit zoals ik eruitzie. Dat voelt vrij, want ik heb niets te verbergen.”
Topschaatsster Femke Kok was jarenlang onzeker over huidproblemen: 'Durfde zonder make-up niet eens de deur uit'
‘GODS IDEE VAN MOOI VIND IK BELANGRIJKER’
Gina Daya (22) krijgt als influencer wekelijks dozen make-up opgestuurd, maar ze gebruikt er niets van.
“Stoppen met make-up was voor mij geen plotseling besluit, maar een proces. Het begon toen ik ineens acne kreeg, terwijl ik altijd een rustige huid had. Toen ik mijn gezichtscleanser vergat bij mijn vriend, stelde hij voor om kokosolie te gebruiken om mijn make-up te verwijderen. Ik was sceptisch, maar mijn huid voelde de volgende ochtend zacht en rustig. Vanaf dat moment besloot ik alleen maar natuurlijke skincareproducten te gebruiken en te minderen met chemische make-up. De echte omslag kwam tijdens een vastenperiode. Ik besloot via de kerk veertig dagen lang geen make-up te dragen, niet als doel op zich, maar om afstand te nemen van het idee dat ik niet goed genoeg ben zonder. In die periode leerde ik anders naar mijn gezicht kijken. Puistjes zie ik nu als signalen van stress, slecht slapen of ongezonde voeding. Ik ben influencer en krijg nog steeds wekelijks dozen make-up opgestuurd. Ik gebruik er niets van. Alles geef ik weg, aan vriendinnen of aan de kerk. Ik geloof dat God bewust tijd heeft genomen om me te maken. Dat beeld staat voor mij los van het schoonheids-ideaal dat we zelf hebben gecreëerd. Make-up kan ik waarderen, maar Gods idee van mooi gaat voor mij verder dan wat cultureel wordt bepaald.”
‘WAAROM MOET JE JE ALS VROUW ALTIJD MOOI MAKEN?’
Emma Spruit (24) is student. Ze stopte met make-up omdat ze er eczeem van kreeg. Inmiddels zou ze het ook niet dragen als ze er wél tegen kon.
“Ik was vijftien toen ik begon met make-up. Al mijn vriendinnen gebruikten het, dus ik natuurlijk ook. Al snel merkte ik dat mijn huid er niet tegen kon. Ik kreeg eczeem rond mijn ogen, vooral van het mascara en oogschaduw verwijderen. Ik stopte ermee uit noodzaak, maar inmiddels zou ik ook geen make-up dragen als ik het wél kon verdragen. Het komt niet in me op om daar iets aan te veranderen. Heb ik een slechte dag, ben ik moe of heb ik een puistje, dan zie je dat, en daar ben ik oké mee. Het idee heerst dat je jezelf als vrouw moet verbeteren, dat je je mooier moet maken, dat je moet voldoen aan een bepaald beeld. Daar ben ik het niet mee eens, dus het voelt goed dat ik daar niet aan meedoe. Het is win-win, want ik kan ’s ochtends binnen tien minuten de deur uit: water in mijn gezicht, haar borstelen, oorbellen in, ontbijten en klaar. En als vriendinnen losgaan met hun make-up, trek ik gewoon een leuke outfit aan. Zo doe ik net zo goed mee.
‘EEN BLUSH VAN 40 EURO? NEVER’
Georgina Dalrymple (26) werkt in de horeca. Ze weigert te investeren in een industrie die vrouwen leert dat donkere kringen, fronsrimpels en acne weggepoetst moeten worden.
“Voor mij laat make-up zien hoe ongelijk mannen en vrouwen worden beoordeeld op hun uiterlijk. Op de middelbare school was ik onzeker over de donkere kringen rond mijn ogen. Toen een klasgenoot zei dat ik er moe uitzag, kocht ik een concealer om de wallen weg te werken. Later besefte ik hoe raar het is dat het voor mannen geen probleem is om donkere kringen te hebben, maar dit bij vrouwen allemaal moet worden weggepoetst.
Ik wil ook niet meedoen aan de hele industrie achter make-up. Er wordt zó veel geproduceerd en in een drogisterij geef je makkelijk honderden euro’s uit. Een blush van veertig euro? Never. Dat geld besteed ik liever aan het gezond houden van mijn haar. Make-up bij vrouwen wordt gezien als de norm. Ik wil daar absoluut niet aan bijdragen, ik vind dat jonge meiden niet moet worden aangeleerd dat ze niet mooi zijn zonder make-up. Donkere kringen, een frons in je voorhoofd en beenhaar – wie bepaalt dat dat weg moet? Ik vind het juist prachtig dat we er allemaal anders uitzien, en dat mogen we wat mij betreft best wat vaker hardop zeggen.”•
Dus, hoe slecht is het nu écht om je make-up uit te lenen?
