Nikki wordt wakker zonder appje van haar vriend en voelt dat er iets mis is: 'Pas uren later belde hij huilend op'

Nikki ontmoette Tijn door een swipe naar rechts op Bumble, de datingapp waar de vrouw de eerste move moet maken. Ze vond hem er wel leuk uitzien, maar niet zó leuk dat ze ook echt die eerste stap zette, dus ze liet het erbij. Totdat Tijn ineens in haar dm slidede: ‘Als jij niet tegen mij praat, praat ik wel tegen jou’, schreef hij. Nikki moest lachen. Oké … die heeft ballen, dacht ze. Ze voelde zich gechased en dat maakte hem direct interessanter. Ze begonnen te appen: eerst memes, toen lange memo’s, en al na een paar dagen stuurden ze elkaar hun halve levensverhalen. De eerste date was in een wijnbar waar ze eigenlijk maar één drankje wilden doen, maar uiteindelijk om half twee ’s nachts naar buiten werden gestuurd omdat het personeel naar huis wilde. Tijn was lief, attent en onthield alles wat Nikki zei. Een week na de eerste date stond hij met roti van haar favoriete Surinamer voor de deur. Al snel vertelde Tijn over zijn vorige relatie. Zijn ex was vreemdgegaan en dat had hem compleet kapotgemaakt. Hij vertelde hoelang hij daarmee had gestruggled. Nikki kon zich daarin helaas maar al te goed herkennen, want haar ex had precies hetzelfde gedaan. Dit gaf haar vertrouwen: deze jongen weet hoe verschrikkelijk het voelt om bedrogen te worden, die doet dat dus nooit zelf. Tijn vroeg Nikki exclusief te worden en hun relatie voelde al snel stabiel. Toen hij haar ouders voor het eerst ontmoette, kwam hij met zonnebloemen voor haar moeder en een fles merlot voor haar vader. Binnen een halfuur zaten hij en haar vader over voetbal te praten alsof ze elkaar al jaren kenden. Voor Nikki’s jongere zusje werd hij een soort grote broer. Hij hielp haar met huiswerk en reed haar soms naar hockeytraining. Na twee jaar was Nikki nog steeds doodverliefd, wat haar zelf verbaasde. Als ze haar relatie vergeleek met die van haar vriendinnen, voelde die van haar bijna te makkelijk. Al die verhalen over ruzies en andere drama’s, terwijl zij en Tijn perfect op elkaar ingespeeld waren. Soms kwam hij na werk thuis met een bloemetje of kookte hij haar favo avg’tje: tartaartje met gebakken aardappel en spinazie. Nikki dacht vaak: zo hoort liefde dus te voelen. De zomer daarna leek perfect gepland. Nikki zou vijf dagen met haar vriendinnengroep naar Barcelona gaan, terwijl Tijn met zijn vrienden naar Lissabon vloog. Daarna zou Tijn haar meeten in Barcelona en zouden ze samen roadtrippen door het zuiden van Spanje: Granada, Malaga, Marbella.

Op dag vier in Barca werd Nikki rond tien uur wakker zonder appje van Tijn. Dat was vreemd, want hij appte eigenlijk elke ochtend. Ze ging met haar vriendinnen ontbijten: tostada con tomate y jamón. Maar het ging er moeilijk in; ze had een vreemd gevoel in haar buik. Haar vriendinnen praatten het weg: “Nik, kom op, het is Tijn. Die is zo verliefd op jou.” Ze gingen naar het strand, maar de uren kropen voorbij en Nikki hoorde nog steeds niets. Om drie uur niet, om vier uur niet, om vijf uur niet. Ze probeerde hem te bellen, daarna nog een keer, en uiteindelijk zelfs zijn vrienden. Niemand nam op. De paniek sloeg toe. En toen, zonder appje vooraf, ging haar telefoon. Tijn belde en vroeg of ze op Facetime kon komen. Ze holde weg van het strand. Toen ze het beeld opende zag Nikki meteen dat er iets mis was. Zijn ogen waren rood en tranen liepen over zijn wangen. “Nee Tijn,” zei ze meteen, “niet jij.” Hij vertelde dat het één keer seks was geweest en dat het hem zó speet. Nikki zakte door haar knieën op straat. Daar lag ze dan, met haar neus boven de Spaanse bloementegeltjes. Het voelde alsof ze geen lucht meer kreeg. Hij huilde, zij huilde, en Nikki hing op. Nog zeker een kwartier bleef ze liggen. Totaal. In. Shock. Toen ze verward terugliep naar haar vriendinnen lukte het haar niet meer om te praten, ze kon alleen maar voor zich uit staren. Haar vriendinnen probeerden haar op te vrolijken met drankjes en grapjes, maar Nikki wilde alleen maar naar bed. Ze kon niet huilen, ze kon niks. Ze dacht alleen maar aan die ene vraag: moest ze haar hele relatie opgeven om één fout? Die nacht haalde ze door en blokkeerde ze hem. Tijn zou de volgende dag naar Barcelona vliegen, maar Nikki boekte een ticket naar huis. De hele vlucht dacht ze na: moet ik opgeven of niet? Toen ze landde voelde ze ineens helderheid: ík opgeven? Híj heeft al opgegeven. Dit is zíjn verantwoordelijkheid. Toen ze thuiskwam, stond Tijn voor haar deur. Hij huilde en zei dat hij alles wilde doen om het goed te maken. Nikki twijfelde. Natuurlijk wilde ze hem het liefst vergeven, maar ze kende zichzelf goed genoeg: “Met wat jij hebt gedaan kan ik misschien leven,” zei ze, “maar met het wantrouwen daarna niet.” Ze wist dat ze obsessief bezig zou blijven met wat er was gebeurd en hem nooit écht zou vergeven. Het is nu bijna een jaar later. “De eerste maanden waren hels”, vertelt Nikki. Ze wilde zó graag met hem zijn en hij deed ook echt zijn best om het goed te maken, wat het alleen maar lastiger maakte. Het liefst wilde ze in zijn armen vallen en ‘ja’ schreeuwen op zijn vraag of ze het weer konden proberen. Maar haar verstand zei iets anders. “Ik kende mezelf daar te goed voor,” zegt ze, “ik wist gewoon dat ik me kut zou gaan voelen bij elke avond dat hij uit zou gaan, bij elk appje dat te lang wegbleef. Daar heb ik toch alleen mezelf mee? Dan zou ik veranderen in iemand die ik helemaal niet wil zijn.” Ze haalt haar schouders op. “Dan zouden we eindigen zoals al die stelletjes, met alleen maar gezeik.”Nikki glimlacht. “Ik heb nog steeds hoop op de liefde, want ik weet hoe mooi het kan zijn. Maar tot die tijd settle ik écht niet for less.”•