Julia kreeg op haar 24e kanker: 'De huisarts zei dat er waarschijnlijk niets aan de hand was'

“Mijn leven was mega zorgeloos. Tot vijf uur ’s ochtends ging ik stappen, geen feestje sloeg ik over. En dan de volgende ochtend gewoon weer werken, in de kledingzaak van mijn ouders. Mijn vriend Thomas en ik hadden net samen een huis gekocht. Het liefst wilde ik ‘later’ een hond en drie kinderen. Op een ochtend onder de douche, drie jaar geleden, voelde ik een knobbeltje in mijn rechterborst vlak bij mijn oksel. Het was hard, als een knikker. Zal wel niets zijn, dacht ik nuchter. Ik vertelde het aan Thomas en mijn moeder, die me aanraadden om naar de huisarts te gaan voor een check. De huisarts stelde me gerust: ik was jong, er was vast niets aan de hand. Dat geloofde ik. De dokter zei wel dat ik terug moest komen als de knobbel niet vanzelf wegging. Daarna dacht ik er nog weinig aan, totdat mijn moeder er een halfjaar later op aandrong dat ik terugging naar de huisarts. Daar werd ik opnieuw weggewuifd, maar ik stond erop dat ik een doorverwijzing naar het ziekenhuis kreeg.

Samen met mijn moeder ging ik naar die afspraak. Geen seconde dacht ik aan borstkanker, ik dacht hooguit dat ik een cyste had. Er werd een echo gemaakt. Steeds opnieuw ging het apparaat over de rechterkant van mijn borst. Toen volgde een mammografie. De arts kwam binnen en zei dat er ook een biopt nodig was, een ingreep waarbij er een stukje weefsel wordt weggehaald. ‘We denken aan borstkanker’, werd er gezegd. Ik lag daar op de behandel-stoel en raakte volledig in paniek. Het werd zwart in mijn hoofd, ik kon niet meer nadenken en begon te huilen.
Vier dagen later kwam de officiële uitslag. Samen met Thomas en mijn moeder liep ik het kamertje binnen. Er stonden twee artsen met een neutraal gezicht. De pleister werd er meteen afgerukt: ‘Het is niet goed, je hebt borstkanker.’ Ik was erop voorbereid, en toch was ik verbaasd. ‘Dit kan helemaal niet, ik ben 24!’ riep ik uit. Mijn moeder zat er verslagen bij, net als Thomas. ‘Ga ik nu dood?’ was mijn eerste vraag. Dat was absoluut niet het geval, antwoordde de arts. De prognose was dat ik beter zou worden. Mijn behandelplan bestond uit bestralingen, chemotherapie en een borstbesparende operatie. De kans dat ik door de chemo’s onvruchtbaar zou worden was groot, dus eerst ging ik met spoed een ivf-traject in waarbij er via een punctie eitjes werden geoogst. Deze werden ingevroren, zodat Thomas en ik ze later konden gebruiken.
Daarna moest ik meteen aan de chemo. Het voelde alsof ik in een sneltrein zat. Soms was ik boos. Waarom ík, dacht ik dan. Een jaar lang stond alles in het teken van de behandelingen. Het heftigste vond ik het verlies van mijn haar. Mensonterend, het voelde als een straf. Maar er was licht aan het einde van de tunnel: in maart 2024 werd ik schoon verklaard. Opgelucht vierde ik het met champagne en taart. Ik was totaal niet bang dat de kanker terug zou komen en keek vol vertrouwen naar de toekomst.

Eind vorig jaar kreeg ik rugpijn. Steeds na een druk weekend, dus ik dacht dat het daaraan lag. Maar algauw had ik er vaker last van, ook als ik rust nam. Mijn arts zei dat mijn medicatie gewrichtsklachten kon veroorzaken, maar adviseerde voor de zekerheid een MRI-scan. Weer was ik niet bang voor slecht nieuws. ‘Doe de scan maar na mijn vakantie, anders kan ik niet gaan als het toch foute boel is’, riep ik puur voor de grap. Ik had een fantastische vakantie in Lapland en ging daarna met Thomas terug naar het ziekenhuis voor het onderzoek en de uitslag. We kwamen de bespreekkamer binnen en meteen zag ik het zorgelijke, bedrukte gezicht van mijn arts. Shit, dacht ik. Er waren verdachte afwijkingen in mijn bekken te zien, zei ze. Ik werd boos. Ik zat toch niet voor niets aan die stomme medicatie? Eerdere tussentijdse echo’s waren goed geweest. Hoe kón dit nou? Ik kreeg weer een PET-scan en biopt. Die uitslag was vernietigend: de kanker was uitgezaaid in mijn bekken, ruggengraat, lever en lymfeklieren. Het slechtnieuwsgesprek beleefde ik als een koortsdroom, de helft ging langs me heen. Vaag hoorde ik de arts iets zeggen over levensverlengend behandelen. Ik was ongeneeslijk ziek. Ik wist niet wat ik moest denken, doen, voelen. Oké, ik ga er dus wél dood aan, besefte ik. Ik moest het slechte nieuws gaan delen met mijn ouders en vriendinnen. Dat was verschrikkelijk, er was veel verdriet en ongeloof. Ik verdiepte me in de prognoses: na vijf jaar leeft nog vijftig procent met mijn diagnose, na twintig jaar nog drie procent. Heel heftig om te horen.

Momenteel slik ik medicatie voor doelgerichte therapie. Dit remt de kankercellen af. Mijn borstkanker is hormoongevoelig en dus pure pech. Het is niet erfelijk of veroorzaakt door roken of drinken, ik kan er niets aan doen. Dat is ergens fijn, maar ook weer niet. Ik ben soms op zoek naar een verklaring om iets de schuld te geven – al was het maar mijn eigen stomme schuld.
Ik praat er heel makkelijk over, maar Thomas is mijn zwakke plek. Als iemand over hem begint, schiet ik vol. Thomas en ik zijn nu vijf jaar samen. Toen ik voor het eerst ziek werd, zei ik dat ik het begreep als hij weg zou gaan. Want wat moest hij nou met een zieke vriendin? ‘Dat doe ik echt niet’, zei hij. Hij hield woord. Thomas’ toekomst is nog onzekerder dan die van mij. Hij moet straks door zonder mij. Daar voel ik me schuldig over, terwijl ik er niets aan kan doen. De gedachte dat ik hem achterlaat is zó pijnlijk. Maar dan probeer ik het om te draaien: misschien loopt hij morgen onder een bus en laat hij mij achter.

Binnen 24 uur horen Sarah en Eleonore dat allebei hun ouders kanker hebben: 'Ik ben bang om ze te verliezen en voor alles daarna'Lees ook