Deze meiden leefden op straat: 'Niemand wist dat ik dakloos was'

SELENA VAN SANTEN (22) was vanaf haar achttiende ruim een jaar thuisloos.
“Door mijn onstabiele thuissituatie werd ik uit huis geplaatst toen ik dertien was. Op mijn achttiende ging ik terug naar huis, maar dat werkte niet. Het probleem was dat ik geen recht meer had op verlengde jeugdzorg. De enige optie was naar de dag- en nachtopvang te gaan voor daklozen. Het was er afschuwelijk. Er werden drugs gespoten op de slaapzaal, ik was doodsbang dat ze in mijn slaap een naald in mijn arm zouden duwen.
De dag erna was er gelukkig plek in een jongerenopvang.
Maar ook hier was het verschrikkelijk. Iedereen gebruikte drugs. Ik blowde weleens, maar daar ben ik aan soft- en harddrugs verslaafd geraakt. Ik gebruikte alles wat los- en vastzat. Er was veel onrust in de opvang. Het meisje in de kamer naast me had psychische problemen: ze schreeuwde, verwondde zichzelf en besmeerde haar muren met bloed en ontlasting.
Soms koos ik ervoor om buiten te slapen, omdat dat veiliger voelde dan in die opvang. Dan ging ik naar een parkje in het centrum en zat ik een beetje verscholen op de grond tegen een boom aan. Als ik op een bankje ging zitten, viel ik namelijk op en werd ik weggestuurd door de politie.
Ondanks alle shit ging ik toch naar school. Veel vrienden maakte ik er niet, ik hield iedereen een beetje op afstand vanwege mijn situatie. Ik wilde niet in de positie komen dat een klasgenoot me zou vragen om wat te drinken bij mij thuis of om samen naar huis te fietsen. Hoe leg je uit dat je geen thuis hebt? Dat snappen mensen niet, ook vanwege de stigmatisering. Want daklozen zijn zogenaamd onbetrouwbaar, ze stelen, geven overlast en zijn altijd onder invloed. Dat is het algemene beeld.
Na een jaar in de opvang vertrok ik naar een kamer die ik op een verhuursite had gevonden. Hier was het niet veel beter. Het stel in de kamer naast me bleek te dealen, en verkocht hun zooi aan de verhuurder die onder ons ­woonde. De hele dag kwam er vaag volk over de vloer en het ­brandgevaarlijke pand stond op instorten. Inmiddels was ik afgekickt en had ik een relatie. Na een week trok ik het daar niet meer en ging ik bij mijn vriend wonen.
Tien maanden geleden ben ik bevallen van ons zoontje. Dat heeft alles veranderd. Eerder was ik vaak down, maar nu ben ik zo blij met het leven en de onvoorwaardelijke liefde die ik krijg en voel. Samen met mijn gezin ga ik vaak kiten op de heide, een plek waar ik altijd tot rust kom.
Het contact met mijn familie is redelijk hersteld, ook omdat ik mijn zoontje grootouders, ooms en tantes gun. Hij krijgt de stabiele basis die ik zelf vroeger heb gemist. Momenteel volg ik een opleiding voor verzorgende, daarna wil ik pedagogisch werk studeren en met dat diploma wil ik werken in de kinderopvang en doorstuderen voor verpleegkundige. Het is mijn droom om op de NICU te werken, de afdeling voor zieke en te vroeg geboren baby’s. Na jaren ellende heb ik alles lekker op de rit en mijn blik op de toekomst gericht. Ik geniet van het totaalplaatje: een lieve vriend, heerlijk kind en eigen plekje. Veel mensen hebben er een hekel aan, maar ik ben gek op opruimen en schoonmaken in huis. Door alles wat ik heb meegemaakt heb ik veel levens­ervaring, doorzettingsvermogen en mensenkennis. Het heeft me gevormd tot wie ik ben. En wie ik ben is prima.”