Fuck daten: een relatie krijgen (en houden) lukt toch niet

Sabine Ridders (26) zat vorige zomer in een flinke datingdip. “Ik was er gewoon verdrietig van. Mannen die van alles beloven en dan ineens niks meer laten horen. Of het laten doodbloeden zonder uitleg. Terwijl je ook gewoon kan zeggen: dit voelt niet goed voor mij. Het is zo frustrerend dat commitment een beetje uit lijkt onder mijn generatie, alsof niemand meer begrijpt dat daten tijd en moeite kost.” In een recent stuk voor The New York Times beschrijft journalist Marie Solis hoe ‘heteropessimisme’ – soms ook ‘heterofatalisme’ genoemd – langzaam serieuzer wordt. Een term die in 2019 nog als internetgrapje rondging, maar inmiddels steeds vaker opduikt in serieuze analyses. Steeds meer vrouwen verwijderen hun datingapps, beroemdheden zeggen dat ze liever alleen blijven en op TikTok duiken trends op als ‘boysober’ en ‘decentering men’: even geen mannen, focus op jezelf. ‘Is een vriend hebben tegenwoordig gênant?’ vroeg Vogue zich onlangs af, in een artikel dat meteen viral ging.
In de zomer van 2025 schreef journalist Jean Garnett in The New York Times Magazine over een date die perfect leek, maar toch nergens toe leidde. De man zei de volgende afspraak af omdat hij ‘het even rustig aan moest doen’. Toen ze dat met haar vriendinnen deelde, bleek iedereen wel zo’n verhaal te hebben – en juist die opeenstapeling zorgt voor ­frustratie. Veel vrouwen willen gewoon een leuke, stabiele relatie waarin je een beetje normaal met elkaar omgaat, maar die blijkt soms maar moeilijk te vinden. Volgens Solis is dit gevoel niet compleet nieuw. Ook in de jaren zestig en zeventig trokken vrouwen heterorelaties al in twijfel. Maar waar dat toen een activistisch statement was, voelt het nu eerder als algehele moeheid. Minder strijdlust, meer: laat maar zitten. De toon lijkt dus wél anders, en speelt zich bovendien af in een nieuwe wereld van datingapps en TikTok. Wat is er aan de hand?

I DON’T NEED A MAN

Voor veel vrouwen voelt daten niet meer als iets losstaands, schrijft Solis, maar als onderdeel van een groter probleem. Met de opkomst van manosfeerfiguren, Trumps overwinning en het terugdraaien van abortusrechten groeit het wantrouwen. En daarmee ook de vraag: wat heb ik eigenlijk nog gemeen met mannen? Hoewel Solis vooral naar Amerika kijkt, waaien dit soort gevoelens via social media en popcultuur ook onze kant op. “Ik ben zelf echt feministisch,” zegt Sofie* (24), “dus als ik merk dat een man het daar niet mee eens is, vind ik dat direct een afknapper. Het lijkt me best leuk om een keer langer te daten, maar het botst nu wel vaak op politiek gebied.” Jonge vrouwen van nu groeien op in een tijd waarin ze een man niet meer nodig hebben voor inkomen of status. Het idee dat een man er is om het geld te verdienen, werkt gewoon niet meer zoals vroeger. Een relatie is geen must meer, maar een keuze, en dus moet die ook iets toevoegen. Single zijn wordt bovendien steeds meer gezien als een prima alternatief: uit onderzoek blijkt zelfs dat single vrouwen gemiddeld tevredener zijn met hun leven dan single mannen, waarschijnlijk omdat ze meer intimiteit vinden in andere relaties, zoals vriendschappen. “De behoefte om te daten is bij mij al zo’n twee jaar weg”, zegt Kiki van der Mieden (29). Ze vindt het leven leuk genoeg met zichzelf en wil daar geen ruis bij hebben. Als ze iemand tegenkomt, staat ze daarvoor open; maar de behoefte aan bevestiging via dates, een relatie of seks is verdwenen. Anderen zijn dan weer door eerdere ervaringen in een datepauze beland. “Het aantal dates dat ik heb gehad is op twee handen te tellen”, zegt Anouck van Duuren (30). “Door een paar foute mannen ben ik hyperonafhankelijk en protective of my peace geworden. Ik wil dat niet nog eens laten verstoren.”

MISMATCH-ELLENDE

Waar een romantische relatie vroeger zekerheid en status moest brengen, draait het nu vooral om emotionele verbinding. Alleen: juist daar gaat het vaak mis. Want in de praktijk ligt het emotionele en huishoudelijke werk nog steeds vaak bij vrouwen: het gesprek gaande houden, aanvoelen hoe het met de ander gaat en plannen maken. En als daten dan vooral extra werk oplevert, wordt de vraag al snel: waarom zou ik dit eigenlijk nog willen? “Ik zou at this point bijna een boek kunnen schrijven over teleurstellende dates”, zegt Isabel* (29). “Mijn ervaring is dat mannen van mijn leeftijd niet goed kunnen communiceren. Dan kiezen ze dus maar voor negeren of weglopen, wat voor mij onbegrijpelijk is. We zijn toch twee volwassenen die elkaar leren kennen?” Dat onbegrip is heel logisch, maar ligt vaak niet zo simpel als: mannen willen gewoon niet. Uit ­onderzoek blijkt juist dat mannen een relatie nóg harder nodig hebben dan vrouwen. Dat er dan toch een mismatch ontstaat, heeft volgens onderzoekers vaak te maken met verschil in ontwikkeling en timing. Waar vrouwen hun emoties al langer bespreken met vriendinnen en familie, beginnen veel mannen daar pas later mee – vaak pas binnen een relatie. Daardoor stappen vrouwen het daten in met meer ervaring en andere verwachtingen. Bovendien is de rol van de man in relaties veel minder duidelijk geworden nu het idee van wat een man ‘moet zijn’ is veranderd.
Je kunt je wel afvragen of het aan vrouwen is om die ­zoektocht op te vangen. Sommige feministen, zoals ­historicus Lotte Houwink ten Cate, vinden van niet. ­“Vrouwen wordt van jongs af aan geleerd om anderen te helpen en om goed te communiceren, dus dat is misschien automatisme geworden”, zegt ze in een interview met tijdschrift Opzij. “Maar ik vind niet dat het aan ons is om mannelijkheid opnieuw uit te vinden. We hebben wel meer te doen, en bovendien plaatst het vrouwen in een vreemde positie: alsof wij het beter zouden weten. Daarmee worden mannen onderschat.”

DRUK-DRUK-DRUK

Tegelijkertijd speelt er meer dan wat mannen en vrouwen wel of niet doen. Socioloog Katherine Twamley beschrijft dat jongeren opgroeien in een tijd die minder ruimte laat om iemand echt te leren kennen, en dat geldt voor vrouwen én mannen. Financiële stress en onzekerheid maken het lastiger om relaties op te bouwen. Daten kost geld, tijd en mentale ruimte, en juist daaraan ontbreekt het vaak. “Na werk heb ik gewoon heel weinig energie over”, zegt Suryani Smit (25). “Dan ga ik naar zo’n date en zit ik eigenlijk nog half in mijn hoofd bij alles wat er die dag is gebeurd. Als dat een paar keer zo gaat, voelt het al snel alsof je je tijd aan het verdoen bent. Terwijl mijn weken al zo vol zitten en ik die tijd ook wil besteden aan vrienden, hardlopen en uitrusten.” Wereldwijd nemen de mentale klachten onder jongeren toe, schrijft Twamley. Voor sommigen voelt daten daardoor niet alleen als iets leuks, maar ook als iets wat je er niet bij kan hebben. Het gevolg is dat niemand echt in beweging komt en gesprekken blijven hangen in die eeuwige talking stage.
Mirte* (25) dacht een jaar geleden: ik ben nu wel klaar voor een serieuze relatie. Omdat ze in een klein dorp woont en niet elke week meer uitgaat, stortte ze zich op datingapps. “Dat is alleen zó afwachtend, alsof we een spel met elkaar moeten spelen. Ik mag niet te snel reageren, want dan kom ik wanhopig over, maar als ik niet reageer lijkt het alsof ik niet geïnteresseerd ben. Ik wil gewoon mezelf zijn, maar het voelt alsof dat niet kan.” “Die datingapps zijn een soort fruitautomaten, zo verslavend”, zegt relatieonderzoeker Tilia Pronk tegen Psychologie Magazine. “Je raakt helemaal verstrikt in al die keuzes en wordt steeds kritischer en pessimistischer: rare sokken? Weg. Suffe bril? Weg. Als je dan uiteindelijk met iemand afspreekt, zijn de verwachtingen enorm hoog. Tja, dat wordt vrijwel zeker een teleurstelling.” Vooral jongeren zouden zich opgebrand voelen door steeds opnieuw dezelfde cyclus: matchen, praten, afspreken, hoop hebben – en dan toch weer terug bij af zijn. Een groot deel van hen laat de apps nu liever links liggen. Niet zo gek dus dat TikTok vol staat met tips om het weer offline te proberen, van singleborrels tot run clubs en briefjes achterlaten bij iemand op het terras. Want uiteindelijk lijken er toch nog genoeg mensen te bestaan die hetzelfde verlangen delen: ooit iemand tegenkomen met wie het wél klikt.