BEAUTY & MODE
Tientallen designertassen in de kast, maar nog lang niet klaar met shoppen. Dat is wat we noemen: een dure hobby.
‘ZE DENKEN: VAST VAN EEN SUGARDADDY’
BIBI MANANCOURT (24) erfde vijftien vintage Louis Vuitton-tassen van haar oma. Ze is creative bij Top Notch en woont in Amsterdam.
“Mijn liefde voor tassen heb ik van mijn oma. Na haar overlijden erfde ik vijftien vintage Louis Vuitton-tassen van haar. Ik ben enig kind, dus ik deel de collectie met mijn moeder. Als ik er een kwijt zou raken, zou ik mezelf voor m’n kop slaan. Maar ze thuis laten staan kan ik ook niet, want ze herinneren me elke dag aan mijn lieve oma. Zij voedde mijn moeder het grootste gedeelte van haar leven in haar eentje op. Door hard te werken wist mijn oma genoeg geld te sparen om deze dure tassen te kopen. Zo zie ik het aanschaffen van een designertas nu ook: als een bekroning voor hard werken. De meeste mensen verwachten niet dat iemand van mijn leeftijd zo veel dure tassen heeft. Ze vragen al snel of ze nep zijn, of ze denken dat ik ze van een sugardaddy heb gekregen. Dan zeg ik: ‘Ik heb er niets voor gedaan, maar ik ben er heel trots op.’ Als ik veel geld heb gespaard, trakteer ik mezelf op een mooie tas. Mijn grotemeisjesdroom is de Birkin van Hermès. Die tas is echt achterlijk duur en een exclusief item, een grote flex dus als je er een aan je arm draagt.”
‘IK KIES EERST EEN TAS, DAN MIJN OUTFIT’
CILLA VERWIMP (29) heeft zestien designertassen. Ze verkoopt samen met haar beste vriendin vintage designertassen door. Ze woont in Den Bosch.
“Ik kies eerst een tas, dan mijn outfit. Zonder een tas aan mijn arm voel ik me leeg en incompleet. Mijn eerste designertas bleek niet praktisch genoeg, dus verkocht ik ’m op Vinted, met winst. Dat werd het begin van ons vintage tassenbedrijf, Vintasje. Inmiddels heb ik alleen maar designertassen in mijn kast. Mijn Chanel-tas is mijn trots. Die vul ik na gebruik netjes op zodat hij z’n vorm behoudt. Toen ik de tas wilde kopen in Milaan, kregen mijn vriend en ik midden op een plein een discussie. Hij begreep niet dat ik zo veel geld zou neerleggen voor een tas. Ik kon toch net zo goed een Vespa kopen? Hij weet inmiddels dat tassen meer voor mij zijn dan alleen een voorwerp waar je je spullen in stopt. Het is echt mijn passie. Mijn speciaalste tas erfde ik van mijn overleden schoonzus. Die draag ik nog niet, omdat ik er verdrietig van kan worden. In de toekomst wil ik ’m vaker mee-nemen, ik weet zeker dat zij dat graag had gewild.”
‘VEEL ERVAN KOMEN NOOIT BUITEN’
FIA HAMELIJNCK (28) heeft meer dan veertig designertassen. Ze is contentcreator, artdirector, model en podcasthost en woont in Amsterdam.
“Ik durf niet te zeggen hoeveel tassen ik precies heb. Veel van hen zien het daglicht niet. Ik stop ze in hun dustbag en vergeet ze. Vriendinnen komen regelmatig langs om een tas te lenen voor een bruiloft of verjaardag. Zolang ze niet met mijn Chanel naar Lowlands gaan vind ik alles best. Boven aan mijn wensenlijst staat een denim tas van Dior. Een unieke met op de achterkant de tekst ‘sex’. Ik kan uren scrollen op sites als Vinted en Vestiaire Collective, een tweedehands designerwebsite. Op Vestiaire kocht ik mijn eerste designer-tas: een Chanel uit 2001 met geborduurde strassteentjes. Toen ik tijdens corona niet lekker in mijn vel zat, vrolijkte die tas me op. Tassen verkopen lukt me niet. Bij elke tas heb ik een herinnering. Een etentje met een ex, een leuke verjaardag. Tijdens fashionweek in Kopenhagen verloor ik een van mijn favorieten, een zwarte tas van Prada. Huilend vertelde ik het een vriendin. Heel toevallig hoorde zij via via dat een kennis van haar een Prada had gevonden in Kopenhagen. Zij had ’m mee teruggenomen naar Amsterdam. Ik weet dat-ie nu veilig bij haar is, ik moet ’m nog steeds ophalen.”
‘IK VLOOG NAAR INDIA VOOR EEN TAS’
AMANDA VAN EFFRINK (30) heeft meer dan zeventig roze tassen. Ze is stylist, illustrator en contentcreator en woont in Amsterdam.
“Ik hou van roze tassen en die hoeven niet altijd duur te zijn. Ikea toverde een tijd geleden hun herkenbare blauwe tas om in een roze variant met een ruffle randje. Die was twee euro en daar kan ik dan zo blij van worden. Ik ben fan van Barbie, daar komt mijn liefde voor de kleur roze vandaan. In mijn tassenkast staan zeventig roze tassen, allemaal met een speciale herinnering. Het gekste wat ik ooit voor een roze tas heb gedaan is een verre reis maken. In India heb je in Jaipur ‘de roze stad’. Daar vloog ik heen voor een heel speciale roze tas. Een miskoop was mijn striktas. Die leek groot, maar daar past eigenlijk alleen een pinpas in. Zonde, want hij kostte een paar honderd euro. Een paar jaar geleden kwam mijn grootste nachtmerrie uit: een inbraak in mijn auto. Er werden tien tassen gejat en ik was maar tot 250 euro verzekerd. Ik praat er liever niet over, als ik eraan denk kan ik nog steeds huilen.”
‘NIEUW, STUG LEER VIND IK ORDINAIR’
SELENA MUAl (22) heeft meer dan dertig minimalistische tassen. Ze is contentcreator en woont in Amsterdam.
“Ik hou van minimalistische en klassieke tassen. Mijn gekste tas is een kobaltblauwe met ponyhaar. Die draag ik vrijwel nooit. Mijn moeder raadde me ooit een tassenhaak aan. Die kun je aan een tafel hangen als je op het terras zit. Echt een lifehack, want zo staat je tas nooit meer op de grond. Al ben ik van mening dat een tas er is om gebruikt te worden. Van een kleine beschadiging of een vlekje ga ik niet dood. Het blijft een gebruiksvoorwerp, geen museumstuk. Ik droom van de Kelly-tas van Hermès. Maar die mag dan ook een beetje gebruikt zijn, nieuw vind ik ’m ordinair door het stugge leer. Mijn tassen shop ik het liefste vintage, daar kan ik uren zoet mee zijn. Als ik een parel tegenkom en het moment is goed, koop ik ’m als mijn portemonnee het toelaat. Mijn grootste fail op tassengebied was een mega rugzak die ik op de middelbare school droeg. Dat zag er niet uit en was ook nog eens heel oncharmant. Het was echt een gevalletje: rugzak, waar ga je met dat meisje naartoe?”
‘EN TOEN VIEL ER EEN DRUPPEL JUS OP MIJN CHANEL’
ROSALIE TACX (21) heeft meer dan veertig tassen, waarvan tien van een designermerk. Ze is contentcreator en woont in Utrecht.
“Mijn droom was altijd een tas van Chanel in een roestachtige kleur. Die specifieke tint kom je eigenlijk nooit tegen. Toen ik langs de Chanel-winkel in Antwerpen liep, zag ik ’m ineens in de etalage staan. Ik had geluk, het was de enige die ze hadden. Ik dacht: dit moest gewoon zo zijn. Als ik naar een restaurant ga, mogen mijn tassen niet op de grond staan; liever zet ik ze op een stoel of tafeltje naast me. Daar kwam ik pijnlijk achter toen er tijdens een etentje een druppel jus op mijn Chanel viel. Act cool, dacht ik, maar dat was zo zuur. Mijn goedkopere tassen neem ik mee tijdens het uitgaan of prop ik in mijn koffer tijdens het reizen. Dat zou ik nooit bij mijn designer-tassen doen. Toch draag ik mijn goedkopere tassen niet minder graag. Ik ben me ervan bewust hoe kostbaar een designertas is. Je kan je geld maar één keer uitgeven, is een dure tas dan de beste keuze? Misschien niet. Maar het is wel een meisjesdroom. En tassen sparen voor mijn toekomstige dochter is een goed excuus.”•
