Swipen, chatten, afspreken… en dan ineens laat je date niks meer horen. Hetero’s zien de datewereld niet meer zitten. Een relatie krijgen (en vooral houden) lijkt bijna iets uit een sprookje en niet meer van deze tijd.
Bestaat echte liefde nog? Of kunnen we maar beter forever single blijven?
Sabine Ridders (26) zat vorige zomer in een flinke datingdip. “Ik was er gewoon verdrietig van. Mannen die van alles beloven en dan ineens niks meer laten horen. Of het laten doodbloeden zonder uitleg, terwijl je ook gewoon kunt zeggen: dit voelt niet goed voor mij. Het is zo frustrerend dat commitment een beetje ‘uit’ lijkt in mijn generatie, alsof niemand meer begrijpt dat daten tijd en moeite kost.” In een recent stuk voor The New York Times beschrijft journalist Marie Solis hoe ‘heteropessimisme’ – soms ook ‘heterofatalisme’ genoemd – langzaam serieuzer wordt. Steeds meer vrouwen verwijderen hun datingapps, beroemdheden zeggen dat ze liever alleen blijven en op TikTok duiken trends op als ‘boysober’ en ‘decentering men’: even geen mannen, focus op jezelf. ‘Is een vriend hebben tegenwoordig gênant?’ vroeg een journalist van de Amerikaanse Vogue zich onlangs af, in een artikel dat meteen viral ging.
Veel vrouwen willen gewoon een leuke, stabiele relatie, waarin je een beetje normaal met elkaar omgaat, maar die blijkt lastig te vinden te zijn. Volgens Solis is dit gevoel niet compleet nieuw. Ook in de jaren zestig en zeventig trokken vrouwen heterorelaties in twijfel. Maar waar dat toen een activistisch statement was, voelt het nu eerder als algehele moeheid. Minder strijdlust, meer: laat maar zitten. De toon lijkt dus wél anders, en het speelt zich bovendien af in een nieuwe wereld van datingapps en social media. Wat is er aan de hand?
Waar een liefdesrelatie vroeger zekerheid en status moest brengen, draait het nu vooral om emotionele verbinding. Alleen: juist daar gaat het vaak mis. Want in de praktijk ligt het emotionele en huishoudelijke werk nog steeds vaak bij vrouwen: het gesprek gaande houden, aanvoelen hoe het met de ander gaat en plannen maken. En als daten dan al extra werk oplevert, wordt de vraag al snel: waarom zou ik dit eigenlijk nog willen? “Ik zou inmiddels bijna een boek kunnen schrijven over teleurstellende dates”, zegt Isabel (29). “Mijn ervaring is dat mannen van mijn leeftijd niet goed kunnen communiceren. Dan kiezen ze dus maar voor negeren of weglopen, wat voor mij onbegrijpelijk is. We zijn toch twee volwassenen die elkaar leren kennen?”
Dat onbegrip is heel logisch, maar een verklaring voor dit gedrag bij mannen is niet zo simpel als: mannen willen gewoon niet. Uit onderzoek blijkt juist dat mannen een relatie harder nodig hebben dan vrouwen. Dat er dan toch een mismatch ontstaat, heeft volgens onderzoekers vaak te maken met verschil in ontwikkeling en timing. Waar vrouwen hun emoties al langer bespreken met vriendinnen en familie, beginnen veel mannen daar pas later mee – vaak pas binnen een relatie. Daardoor stappen vrouwen het daten in met meer ervaring en andere verwachtingen.
Misha: 'Wat als ik (n)ooit de liefde van mijn leven vind?'
Tegelijkertijd speelt er meer dan wat mannen en vrouwen wel of niet doen. Socioloog Katherine Twamley beschrijft dat jongeren opgroeien in een tijd die minder ruimte laat om iemand echt te leren kennen, en dat geldt voor vrouwen én mannen. Financiële stress en onzekerheid maken het lastiger om relaties op te bouwen. Daten kost geld, tijd en mentale ruimte, en juist daaraan ontbreekt het vaak. “Na werk heb ik gewoon heel weinig energie over”, zegt Suryani Smit (25). “Dan ga ik naar zo’n date en zit ik in mijn hoofd eigenlijk nog bij alles wat er die dag is gebeurd. Als dat een paar keer zo gaat, voelt het al snel alsof je je tijd aan het verdoen bent. Terwijl mijn weken al zo vol zitten, en ik ook tijd wil besteden aan vrienden, hardlopen en uitrusten.”
Mirte (25) dacht een jaar geleden: ik ben nu wel klaar voor een serieuze relatie, en stortte zich op de datingapps. “Dat is alleen zó afwachtend, alsof we een spel met elkaar moeten spelen. Ik mag niet te snel reageren, want dan kom ik wanhopig over, maar als ik te laat reageer, lijkt het alsof ik niet geïnteresseerd ben. Ik wil gewoon mezelf zijn, maar het voelt alsof dat niet kan.”
“Die datingapps zijn een soort fruitautomaten, zo verslavend”, zegt relatieonderzoeker Tilia Pronk tegen Psychologie Magazine. “Je raakt helemaal verstrikt in al die keuzes en wordt steeds kritischer en pessimistischer: rare sokken? Weg. Suffe bril? Weg. Als je dan uiteindelijk met iemand afspreekt, zijn de verwachtingen enorm hoog. Tja, dat wordt vrijwel zeker een teleurstelling.” Vooral jongeren zouden zich opgebrand voelen door steeds opnieuw dezelfde cyclus: matchen, praten, afspreken, hoop hebben – en dan toch weer terug bij af zijn.
Het is de vraag of heteromannen en -vrouwen in 2026 echt lijnrecht tegenover elkaar staan, of dat het soms vooral zo lijkt. ‘Als het echt zo waardeloos is om een relatie te hebben met een heteroman, zouden niet zo veel mensen dat romantische ideaal nastreven’, schrijft journalist Lizzy van Hees in haar nieuwsbrief Een Buitengewoon Leven, over singles. ‘Het doet mannen én vrouwen te kort om ons neer te leggen bij dit soort simpele tegenstellingen.’
De vraag is wel wat er gebeurt als dat ‘heteropessimisme’ blijft hangen. Of we dan niet ongemerkt in zwart-witdenken schieten – waarin ‘de mannen’ één categorie worden – en vergeten dat het ook met één persoon wél kan werken. Zoals journalist Lena Bril in haar boek In therapie schrijft: ‘Goede relaties doen ontzettend veel voor hoe we ons voelen, soms zelfs meer dan therapie. Misschien ligt de oplossing dus minder in voorgoed afhaken, en meer in het niet helemaal op slot zetten van dat stukje in jezelf dat nog wél wil.’
Het hele stuk lezen? Dat kan hier. Of haal LINDA.meiden in de winkel.
Chantal (32) heeft nooit een relatie gehad: 'Vond het op mijn 28e moeilijk, nu niet meer'
