Sophie: 'Aandacht willen is zielig. Wie heeft die regel in godsnaam bedacht?'

“Het gaat weer even een seconde niet over jou hoor”, zegt mijn vriend Brian op spottende toon nadat ik overduidelijk niet echt aan het luisteren was naar het verhaal dat hij aan het vertellen was. “Nahhhh, hoezo?!” reageer ik gepikeerd. Die massief eiken kast die in de hoek van de kamer staat, daar heeft hij me zojuist vakkundig bovenop gejaagd. “Je denkt toch niet echt dat ik verslaafd ben aan aandacht??” roep ik. Brian begint te lachen: “Grappig dat je zo reageert.” Je leest het goed: het raakt me. In mijn jaren als contentcreator, influencer, filmpjesmaker en vlogger zijn de reacties op de dingen die ik post niet altijd mals geweest. Toch heb ik liever dat je zegt dat ik er in 2019 uitzag als een eend, omdat ik destijds een minibeetje doorsloeg met lipfiller. Of dat ik beter leuke loafers onder m’n chique jurk had kunnen doen dan m’n afgetrapte New Balance-sneakers. Alles liever dan dat je me ervan beschuldigt verslaafd te zijn aan aandacht. Hij heeft een punt, al wil ik dat niet toegeven.

Al van kleins af aan vond ik het leuk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Mijn moeder vertelde dat toen ik klein was, ze me weleens uit het gangpad van de supermarkt moest vissen, omdat ik daar stond te dansen op de muziek van de radio. Ik móést en zou de hoofdrol krijgen in de afscheidsmusical van groep 8, en kreeg hem ook. Op de middelbare school sloot ik me aan bij het theatercollectief en verzon ik elk jaar een choreografie voor de talentenjacht, samen met mijn beste vriendin Kia. En dan hebben we mijn werk nog: ik ben al sinds mijn dertiende een ontzettende influencer. Toen ik voor het eerst op Nickelodeon naar iCarly keek, dacht ik alleen maar: ik wil haar zijn. Ik hou ervan om gezien en gehoord te worden, ik hou van het krijgen van een reactie. ‘Externe validatie’ wordt vaak als viezig gezien. Alsof je af zou moeten van zo’n behoefte aan erkenning.
Mijn hele leven doe ik al dingen waarbij het de bedoeling is dat mensen naar me kijken, waarom reageer ik dan nog zo geschokt als de grote eindconclusie vervolgens is dat ik gek ben op een beetje aandacht? Misschien zit de pijn ’m dan ook niet in die opmerking van Brian, maar in het oordeel dat ik er zelf aan heb gehangen: aandacht willen is zielig. Wie heeft die regel in godsnaam bedacht? Waarom verstop ik mezelf eigenlijk nog steeds boven op die massieve kast? Ik vind aandacht mooi. Net als zo veel mensen. De een rent een marathon, de ander kookt voor twintig man. En dan noemen we het lafjes ‘passie’ of ‘ambitie’. Vanaf nu draai ik het om. Als ik Brians volle aandacht wil, kan ik beter bij hem op de bank blijven zitten. De eerstvolgende seconde dat het niet over mij gaat, spreek ik hém daarop aan.•

Zijn we allemaal aandachtsverslaafd? 'Aandacht willen maakt je niet automatisch ijdel'Lees ook