Chaira: 'Hoe ouder ik word, hoe stiller mijn eierstokken'

Ik loop voorzichtig de babykamer in. Daar ligt ze: mijn pasgeboren nichtje. Een stukje van mijn zus. Ze slaapt vredig en straalt pure onschuld uit. Ik voel tranen opwellen. Van vreugde, ja. Maar er zit nog iets onder. Om Carrie Bradshaw te citeren: I couldn’t help but wonder … waar zijn mijn rammelende eierstokken?Overal om me heen gebeurt het: baby’s schieten als paddenstoelen uit de grond. Wijndates worden koffiedates tussen kinderwagens. Ik dacht altijd dat het zo werkte: hoe ouder je wordt, hoe harder je biologische klok tikt en hoe groter het verlangen naar een baby. Bij mij gebeurt het tegenovergestelde. Hoe ouder ik word, hoe stiller het vanbinnen raakt. Dat is verwarrend. Sinds mijn twaalfde heb ik een lijstje met potentiële meisjes- en jongensnamen in mijn telefoon. Nooit verwijderd. Misschien vind ik het idéé van een kinderwens mooier dan de realiteit. Zeker op mijn leeftijd stellen mensen die -onvermijdelijke vraag: heb je een kinderwens? Zeg je ‘ja’, dan volgt ­hoogstens ‘wanneer?’. Zeg je ‘nee’, dan is het áltijd ‘waarom niet?’. Alsof geen kinderwens om verantwoording vraagt. Ik grap dat ik 99 redenen heb om géén kinderen te willen. Om er een paar te noemen: ik vind kinderen – hoe schattig ook – vaak vermoeiend. Mijn zus staat om de twee uur op, terwijl ik om tien uur uitgeslapen wakker word en twijfel of ik mijn yogales zal cancelen om spontaan te gaan motorrijden. Mijn andere zus, met drie kinderen, kan waarschijnlijk pas in oktober 2028 afspreken vanwege alle kinderfeestjes. Een vriendin schakelt haar hele vangnet in om tien dagen met haar man op vakantie te kunnen. En alsnóg voelt ze mom guilt. De verantwoordelijkheid voor mezelf alléén vind ik heerlijk. Ik ben te egoïstisch om mijn eigen leven ‘op te geven’.

Let’s be honest: een kind krijgen is óók een beetje egoïstisch. We willen een stukje van onszelf voortzetten. Een miniversie creëren van onzeliefde. Dat gevoel ervaren van onvoorwaardelijke liefde. We doen het vanuit éígen verlangen. Twijfel is er soms. Niet omdat ik diep vanbinnen moeder wil worden, maar uit angst voor eenzaamheid. Dat ik op mijn zeventigste alleen aan de kersttafel zit, terwijl het huisje-boompje-beestjegezin van mijn zus in matchende pyjama’s Love Actually kijkt. En ook omdat mensen me aankijken alsof ik mijn baarmoeder verspil als ik haar niet inzet voor het grotere geheel.
Ik las dat het geboortecijfer in Nederland en andere westerse landen daalt. Alle 29-jarige inwoners van Frankrijk krijgen zelfs een brief waarin ze worden aangespoord om over hun vruchtbaarheid en kinderwens na te denken … Hoezo ‘subtiele druk’? Toch weiger ik mijn leven te laten leiden door angst of verwachtingen. Misschien blijf ik kinderloos. Misschien verander ik van gedachten. Maar mijn toekomst bepaal ik zelf. Niet angst. Niet de maatschappij. En al helemaal geen brief.•