Antoon: 'Ik wil niet alleen maar doorbeuken, maar soms ook even stilstaan'

Het is drie dagen na zijn festivalshow op Paaspop als Tijn Verkerk (24) in een Amsterdams restaurant een filmpje laat zien op zijn telefoon. Op beeld is het donker, de zanger zelf staat in een blauwe tracksuit van Billionaire Boys Club op het podium, vóór hem een zee van mensen en lichtjes, terwijl de laatste klanken klinken van zijn nummer Tot het eind van mij. Het is een emotioneel ankerpunt in zijn show; het nummer dat hij schreef als brief aan zijn moeder, die in 2020 aan darmkanker overleed. “Zie je me hier lachend omkijken naar de cameraman? Dat was het moment dat ik echt voelde: ik ben blij dat dit moment er is voor mijn ma, én ik was ervan aan het genieten in plaats van dat ik er een soort ongemakkelijkheid bij voelde”, vertelt de zanger die behoort tot de meest gestreamde artiesten van Nederland. “Ik had al eerder een liedje voor mijn moeder geschreven, Onweer. Dat wilde ik nooit op festivals zingen, omdat ik het te persoonlijk vond.”

Het was zangeres Wende Snijders die hem vorig jaar ­overhaalde met alleen een toetsenist over zijn moeder te zingen tijdens haar theatervoorstelling Vrijplaats. Met een publiek dat zittend op stoelen in stilte naar hem keek een iets ­andere setting dan de feestende massa’s waar hij ­normaal voor staat. “Ik geloof dat ik me nog nooit zo ­kwetsbaar heb gevoeld. Ik ben niet zo’n huiler, maar op dat moment voelde ik wel even: wow, what the fuck.” Een ­gevoel waar hij tijdens de afgelopen clubtour voor zijn nieuwe album steeds beter mee leerde omgaan. Inmiddels speelt hij de ode aan zijn moeder voor een festivalpubliek van dertigduizend man. Het markeert een omslag voor hem. “Ik zie mezelf geen uur lang liedjes zingen over wat ik allemaal voel. Ik wil nog steeds een feestje bouwen, maar dit creëert wel een nieuwe connectie met de crowd, iets wat ik eerder nooit heb gevoeld op een festival.”

Zijn Antoon en Tijn eigenlijk dezelfde persoon?
“Ja, ik denk het wel. Wat je ziet, is wat je krijgt. Ik ben niet bezig een soort act hoog te houden. In mijn muziek en shows, maar ook in interviews, probeer ik gewoon mijn meest authentieke zelf te zijn.”

Ben je wel bezig met je imago of hoe je overkomt?
“Nee, dat lijkt me ook heel vermoeiend. Ik hoor weleens dat mensen me arrogant vinden als ik zeg dat ik overal inga met het gevoel dat ik het kan. Maar daar heb ik eigenlijk geen moeite mee. Zo ben ik gewoon, dat zeggen mensen om me heen ook.”

Vraag je dat weleens aan anderen?
“In hectische situaties, zoals live interviews, voel je dat soms eventjes niet zo goed meer aan. Dan kan ik wel aan vrienden of familie vragen: hoe deed ik het? Vond je dat ik mezelf was? Eergisteren zat ik bij Jinek en maakte ik een grap waarvan ik achteraf dacht: wat heb ik nou weer gezegd? Want ik ben echt een flapuit en zeg gewoon wat ik denk. Ik belde daarna meteen m’n pa: was dit brutaal? Maar ik geloof dat ze het wel grappig vond. ‘Je was precies zoals je je aan de keukentafel zou gedragen’, hoor ik vaak.”

Nadat zijn hit Hyperventilatie vijf jaar geleden viral ging op TikTok, klom Antoon pijlsnel op naar de top van de ­Nederlandse muziekwereld. Als producer werkt hij met ­artiesten als Roxy Dekker, Froukje en S10. Als artiest ­maakte hij drie albums, stond hij in de Ziggo Dome en heeft hij meerdere grote hits op zijn naam staan. Dat succes is hem niet komen aanwaaien: hij gaat er vol voor. Niet ­‘bankhangen, blowen of gamen’, vertelde hij eerder al in het AD, maar elke dag sleutelen aan nieuwe muziek, plannen maken, doelen stellen. Een werkmentaliteit die hij van huis uit meekreeg. “Mijn vader was heel supportive in alle ambities die wij thuis hadden, maar eiste ook wat. Dit is wat je wil? Dan gaan we er ook helemaal voor. Don’t half-ass it.” Terwijl zijn leeftijdsgenoten als bijbaantje gingen ­vakkenvullen bij de supermarkt, mocht dat van zijn vader niet: “Jij bent goed in muziek maken, dus focus je daarop.”

Wat vond je daarvan?
“Soms baalde ik daarvan, want mijn vrienden trapten lol met elkaar bij de Albert Heijn, terwijl ik middelbare scholen afbelde of ik voor vijftig euro op hun schoolfeest mocht komen draaien. Bijna elk weekend stond ik wel ergens, mijn vader reed me overal heen. Hij legde me niks op, ik wilde dit ook zelf. Maar dat ik er zo hard voor ging, was misschien ook omdat ik zijn teleurstelling voelde als het niet ging zoals hij het voor zich zag.”
Tijn geeft eerlijk toe dat die druk soms schuurde. “Ik heb mijn pa op momenten een lul gevonden, maar ik heb wel altijd gezien waarom hij het deed. Ik ben heel zeker van mijn zaak en weet precies wat ik wel en niet wil. Dat heeft hij me geleerd. Toen ik op mijn vijftiende stopte met het vwo om naar de Herman Brood Academie te gaan, zag niemand daar iets in. Leraren, ouders van vrienden, mijn oma en opa waren echt van: joh Tijn, je mag het zelf weten, maar dit is echt een heel domme keuze. Alleen mijn pa en ik dachten: dit gaat ’m helemaal worden. Dat heeft hij heel goed ­gedaan. Als het aankomt op zakelijke dingen, is hij gewoon de beste. Maar dat staat los van de vader-zoonband. Mijn moeder was in het gezin meer de liefdevolle factor.”

Met wie je meer persoonlijke dingen kon bespreken?
“Ja, mijn pa was, zéker voor mijn moeders dood, echt zo’n ‘man-man’. Gewoon niet zeiken, nooit praten over je gevoel. Mijn moeders dood is daarin wel een keerpunt geweest. Nu belt hij me soms op en zegt: ‘Dit is even je vader, even geen manager nu.’”