Exclusief bij LINDA.meiden
Ongewenst zwanger zijn en kiezen voor een abortus? Dat doe je niet even zomaar, maar is nog altijd wel jóúw beslissing.
‘MENSEN DOEN AAN VICTIMBLAMING’
WIEKE WEERMEIJER (23) raakte tijdens de coronapandemie ongepland zwanger. Ze had nooit verwacht dat haar dit zou overkomen.
“Ik wilde mijn ongewenste zwangerschap met anderen bespreken, maar kreeg het idee dat ik het beter niet tegen te veel mensen kon zeggen. Door die opgelegde schaamte voelde ik me best eenzaam. Mijn ouders hebben gelukkig op hun eigen manier steun geboden, wat me veel heeft geholpen. Ik was eigenlijk niet seksueel actief; die ene spontane keer leidde direct tot een zwangerschap, ondanks de morning-afterpil. Mijn vader vroeg: ‘Wat wil jij?’ Ik zei dat ik het wilde laten weghalen. Dat moment is me zo bijgebleven, want het voelde open-minded. Ik voelde me gezien. Omdat ik geen relatie had, appte ik de bewuste jongen dat ik geschrokken was en ervoor koos de zwangerschap te beëindigen. De abortus vond plaats tijdens corona, dus niemand mocht mee. Mijn ouders zetten me voor de deur af en ik moest alleen naar binnen. Het emotioneerde hen en mij ook. Nu nog steeds, als ik daaraan denk. Fysiek had ik erna geen klachten, mentaal wel. Abortus voelde als een taboe, ik voelde me stom en had in mijn hoofd dat het mijn fout was. Als ik iets over abortus op social media zie, kijk ik vaak eerst naar de comments. Daar is veel victimblaming, zoals ‘je eigen domme schuld’. Dat maakt me nog steeds boos, maar ik weet zelf hoe het echt zit.”
‘MIJN OUDERS GINGEN MEE NAAR DE KLINIEK’
ANNA VELDHOEN (24) was zestien toen ze ongewenst zwanger raakte van haar ex-vriend. Soms is ze bang dat mensen denken: ze zal wel een probleempuber zijn geweest.
“Na mijn stopweek was ik vergeten weer met de pil te beginnen, daarom nam ik voor de zekerheid een morning-afterpil. Toch zei mijn onderbuikgevoel dat ik een zwangerschapstest moest doen, en die bleek positief. Een kind houden was geen optie; ik was zelf nog een kind. Met mijn ouders ging ik naar de abortuskliniek. Ik koos voor een curettage onder narcose, zodat ik er zo min mogelijk van zou meemaken. Iedereen deed er heel nuchter over. Tijdens de ingreep ging mijn ex-vriend karten en met vriendinnen maakten we grapjes, zoals ‘sixteen and pregnant’. De nuchtere blik vond ik fijn, maar daardoor was er soms ook weinig ruimte voor verdriet. Als ik erover vertel, ben ik bang dat mensen denken dat ik een probleempuber was. Terwijl abortus veel vaker voorkomt dan we horen. Ik hoop dat het taboe verdwijnt en dat er meer over wordt gepraat. Tegelijkertijd hoor ik steeds vaker dat jonge vrouwen stoppen met anticonceptie. Bewuster omgaan met hormonen is een goede trend, maar abortus mag geen vervanging van anticonceptie worden. Zo’n ingreep is niet niks. Hoewel ik er geen verdriet meer bij voel denk ik soms: anders had ik nu een kind van acht gehad. Ik ben vooral dankbaar dat ik de keuze had en hoop later alsnog een kind te krijgen, wanneer ik daar klaar voor ben.”
Famke is abortusbuddy: 'Ik herken een kliniekbezoeker meteen aan de blik in de ogen'
‘WE WISTEN METEEN: NIET NU’
JAMIE DORS (29) heeft twee kinderen. Ondanks de wens voor een derde kind brak ze vorig jaar de zwangerschap af.
“Mijn man Tommie (Christiaan, zanger en acteur, red.) en ik hebben twee kinderen. Toen ik opnieuw zwanger bleek, was dat een shock, ook al wisten we dat het kon gebeuren omdat ik nog geen nieuwe anticonceptie had. Het was een ongelukje, de timing was slecht: ik had net een nieuwe baan in de musicalwereld en onze jongste was nog geen twee. Ondanks onze wens voor een derde voelden we direct dat dit niet het moment was. Mijn moeder en zus steunden me, ook al was dat pijnlijk omdat mijn zus zelf graag zwanger wilde worden. In de dagen erna was ik een wrak. Ik huilde veel, schaamde me en was bang voor het oordeel van de buitenwereld, zeker omdat ik weet hoezeer mensen kunnen verlangen naar een kind. Schrijven hielp me: het verdriet mocht er zijn, terwijl ik volledig achter mijn keuze stond. Door erover te praten ontdekte ik hoeveel vrouwen dit meemaken. Abortus is geen makkelijke keuze, maar soms wel de juiste. Een derde kind had chaos gebracht, voor mij, mijn carrière en ons gezin. Als we ooit voor een derde gaan, zullen verdrietige gevoelens misschien wel weer opspelen. Maar Tommie en ik wachten totdat we er echt klaar voor zijn.”
‘CONDOOM EN MORNING-AFTERPIL FAALDEN’
JANA IERSCHOT(26) raakte op haar 22ste zwanger. Haar beste vriendin ging mee naar de kliniek.
“We gebruikten een condoom, en dat scheurde. Daarna slikte ik een morning-afterpil, maar toch bleek ik zwanger. Ik wist meteen: dit wil ik niet. We waren veel te jong en hadden heel andere plannen. Hoewel ik zeker was van mijn keuze, viel de week voor de abortus me erg zwaar omdat ik me begon te hechten aan het idee dat er iets in me groeide. Mijn hormonen gierden door m’n lijf en ik voelde zelfs iets moederlijks, wat wrang was omdat ik wist dat ik het wilde laten weghalen. Gelukkig had ik fijne support van mijn vriend en beste vrienden destijds. Op de dag van de abortus nam ik mijn beste vriendin mee, ik wilde een vrouw aan mijn zijde. In de kliniek was iedereen ontzettend lief. Na de ingreep huilde ik heel erg: niet uit spijt, maar uit gevoel van verlies, om de band die ik al voelde met het vruchtje en de toekomst die er niet kwam. Soms vind ik het lastig om over die rouw te praten, omdat anti-abortusgroepen dat kunnen gebruiken. Maar verdriet en zeker weten dat het de juiste keuze was kunnen naast elkaar bestaan.”
Ellemijn was tienermoeder: ‘Ik trok me niets aan van de roddels, was juist trots op mijn dikke buik’
‘MIJN DATE STOND ACHTER ELK BESLUIT’
GIADA* (echte naam bekend bij de redactie, 29) was 28 toen ze een abortus onderging. Ze hoort er vaak negatieve verhalen over, maar zelf voelde ze zich gezien.
“Ik ging twee maanden Spaans studeren in Madrid en daarna reizen door Amerika. Op een gegeven moment had ik een date uit Barcelona en net voordat ik naar Amerika ging, kwam ik erachter dat ik zwanger van hem was. Ik voelde aan alles dat ik het niet wilde. Schoot meteen in de regelmodus en belde mijn date op, die ontzettend lief reageerde en zei dat hij achter elk besluit stond. Via via kon ik bij een abortuskliniek terecht. Mijn date ging mee. Ik sprak de taal niet goed, hij gelukkig wel. Op dat moment was ik heel dankbaar dat ik in Europa leef. Ik vloog daarna naar Mexico en ben in landen geweest waar de doodstraf op abortus staat. Waar vrouwen illegaal abortus ondergaan. Later ontmoette ik een vriendin die een andere vriendin illegale pillen uit Colombia had laten regelen; zo’n onveilige situatie. Hier in Europa valt alles mee: het is gratis, de mensen zijn begaan met je. Ik voelde me niet veroordeeld, en medisch werd ik goed geholpen. Vaak hoor ik van negatieve ervaringen met abortus, maar ik voelde me juist heel gezien en gehoord. Hoe zwaar een abortus voor sommigen misschien ook is, het is een mooi gegeven dat we de mogelijkheid hebben om zelf een keuze te maken. In veel landen kan dat niet.”
‘BLIJKBAAR ZAT MIJN SPIRAAL VERKEERD’
ROSALIQUE STOLKER (21) werd onlangs door de koperspiraal heen zwanger van haar vriend. Ze kijkt positief terug op de abortus en de nazorg.
“Ik was niet lang geleden over tijd, had last van mijn borsten, maar maakte me nog geen zorgen omdat ik een koperspiraal had. Toch deed ik een test. Ik was in shock toen ik twee dikke strepen zag. Ik zat net in mijn tweede studiejaar en was nog niet klaar voor het ouderschap. Een stabiele situatie, dat wil ik mijn toekomstige kinderen bieden. Die dag ging ik gewoon naar school en besefte: er groeit iets in me. Het voelde mooi en wonderbaarlijk. Toch was ik zeker van mijn keuze voor abortus. De negen dagen dat ik bewust zwanger was, was ik kotsmisselijk. Alsof er een alien in mijn lichaam zat die mijn lijf overnam. Op de dag van de abortus gingen mijn vriend, een knuffelbeertje, koptelefoon en kotsemmer mee. Ik hield rekening met demonstranten voor de deur, zette me emotioneel schrap en was bang dat iemand me een schuldgevoel zou aanpraten. Maar ze stonden er niet. In de kliniek waren ze liefdevol. De zuigcurettage onder verdoving verliep goed, mijn spiraal werd verwijderd. Die zat blijkbaar verkeerd en was daardoor minder effectief. Pure pech. Toen ik wakker werd, voelde ik opluchting en kreeg ik fijne nazorg. Het was best gek om na de abortus weer seks te hebben. Ik wilde absoluut niet nog een ongewenste zwangerschap. Maar ik ben blij dat als het misgaat, ik mag kiezen wat er in mijn lijf gebeurt.”•
Batya (21) is mantelzorger van dochter (4): 'Artsen zeiden dat ik beter voor abortus kon gaan'
