Als Batya zestien is, komt ze erachter dat ze zwanger is. Haar leven staat in één klap op z’n kop. Maar daar stopt het niet: haar dochter blijkt een zeldzame chromosoomafwijking te hebben.
Batya vertelt hoe pittig de afgelopen jaren zijn geweest. “Ondertussen ben ik fulltime mantelzorger en heeft hij haar nul dagen in de week.”
Rond maart 2021 heeft Batya het gevoel dat er iets niet klopt. “Ik had al een tijdje een vermoeden, maar ja, ik was pas zestien. We hadden het thuis nooit over seks of anticonceptie. Ik werd ook onregelmatig ongesteld en de dokter had gezegd dat ik endometriose had. De kans dat ik kinderen zou krijgen was klein. Dus ik dacht eigenlijk: dat kan niet.”
Toch doet ze een test. Twee zelfs, bij de huisarts en thuis. En ja hoor: allebei positief. “Ik geloofde de huisarts eerst niet, maar ook de test die ik thuis deed was positief. Ik moest zo hard huilen, met snot en al. Mijn moeder snapte niet wat er gebeurde. Maar toen ik het haar vertelde was ze tot mijn verbazing heel blij. Ze ging meteen familie bellen om te vertellen dat ze oma werd.”
Helaas reageerde niet iedereen in haar omgeving net zo fijn als haar moeder. “Ik hoopte natuurlijk op steun van mijn ouders. En die kreeg ik gelukkig ook. Ze hebben me nooit gevraagd of ik het wilde weghalen. Dat was eerder de familie van mijn ex.”
Hoe spannend Batya het ook vond, ze verzamelde al haar moed om het haar ex-schoonouders te vertellen. “Ik nam mijn ouders mee, omdat ik niet alleen durfde te gaan. Ik ben achteraf blij dat ik dat heb gedaan, want zijn vader begon meteen te huilen, te stampen en te schreeuwen. Waarom ik mijn benen zo nodig moest openen. Alsof zijn zoon er niet ook bij was. Het liep helemaal uit de hand en sindsdien kom ik daar liever niet meer.”
Alsof een tienerzwangerschap nog niet heftig genoeg is, blijkt tijdens de twintigwekenecho dat er iets mis is met het hartje van de baby. “Artsen namen me apart. Ze zeiden dat het misschien beter was om voor abortus te kiezen.” Maar voor Batya was dat geen optie. “Ik was best wel delusional, want ik kon het niet accepteren. Misschien is dat wat trauma met je doet. Je ziet de realiteit gewoon niet, maar ik ging hoe dan ook niet mijn baby weghalen.”
De zwangerschap wordt medisch. Veel controles. Veel spanning. Na de bevalling krijgt Batya ook nog een baarmoederontsteking. “Er gebeurde zóveel, maar ik was alleen maar blij dat mijn dochter er was.”
Maar als haar dochter tien weken is, voelt Batya dat er misschien meer speelt. Ze belt zelf het ziekenhuis voor een genetisch onderzoek. “Blijkbaar had ik dus toch gelijk. De dokter vertelde dat ze het 8p23-deletiesyndroom had.”
Het 8p23-deletiesyndroom is een zeldzame chromosoomafwijking die kan zorgen voor ontwikkelingsachterstanden en lichamelijke problemen. Maar Batya hoorde dat niet. Niks kwam meer binnen. “Ik hoorde alleen maar een piep. Ik had me nooit verdiept in een chromosoomafwijking. Ik keek naar mijn baby van drie maanden en dacht: ben jij gehandicapt? Ik was ontroostbaar.”
Sanne (19) wist niet dat ze zwanger was totdat ze moest bevallen: ‘Dacht dat ik voedselvergiftiging had’
Het eerste jaar redt ze zich nog, maar daarna wordt duidelijk hoeveel zorg haar dochter Ayira nodig heeft. “Toen ze ongeveer anderhalf jaar was kreeg ze al te maken met logopedie, ergotherapie, fysiotherapie, voeltherapie en IQ-testen. Het was duidelijk dat ze extra hulp nodig had. Ze sprak niet, liep niet en raakte gefrustreerd omdat dingen haar niet lukten.”
Ondertussen loopt Batya’s relatie ook stuk. “Toen Ayira twee was, zijn haar vader en ik uit elkaar gegaan. Het duurde lang voordat ik die stap durfde te zetten, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Hij vond dat haar niks mankeerde. Hij wilde haar op een normale school zetten, en zo is hij eigenlijk nog steeds. Ondertussen ben ik fulltime mantelzorger en heeft hij haar nul dagen in de week.”
Batya probeert alles te combineren: zorg, werk, het huishouden. Tot het niet meer gaat. “Ik zit nu thuis met een burn-out. En hoe gek het ook klinkt: dat voelt als een opluchting. Alle zorg dragen in mijn eentje en ook nog werken zorgde ervoor dat ik het niet meer trok. Dat klinkt misschien sneu, maar dat is het niet. Overdag heb ik nu even tijd om op adem te komen als Ayira op het dagcentrum is. Als ze dan thuis komt, geef ik haar een voetenbadje om haar te ontprikkelen en zorg ik ervoor dat ze lekker ontspant.”
Online plaatst Batya video’s over haar leven met haar dochter. De leuke momenten, maar ook zeker de moeilijke dagen. Ze wil niet zielig gevonden worden, maar wel herkenning bieden. “De reden dat ik er filmpjes over plaats, is om awareness te creëren. Veel ouders zitten in eenzelfde soort situatie en het is fijn om te weten dat je dan niet alleen bent. Als ik de reacties lees, zie ik gewoon hoeveel mensen ook zoiets meemaken. Die lieve reacties doen mij zelf ook heel goed.”
Op de vraag waar ze de motivatie vandaan haalt en hoe ze positief blijft, is haar antwoord simpel. “Door God. In de Bijbel staat: ‘Ik kan alles door Christus, die mij kracht geeft.’ Elke keer dat ik dacht dat ik het niet meer trok, sleepte God mij erdoorheen.” Hoe spannend Batya de toekomst ook vindt, ze kijkt liever niet in een glazen bol. “Als ik aan de toekomst denk, kan dat best eng zijn. Dus ik leef met de dag. Maar Ayira gaat groot worden. Dat weet ik zeker.”
Voor andere ouders die zich herkennen in haar verhaal heeft ze nog één boodschap: “Je bent niet alleen. Als je een kind hebt met een beperking kun je je zo snel geïsoleerd voelen. Ook al snapt niet iedereen waar je doorheen gaat, weet dat je het niet allemaal alleen hoeft te dragen.”
Edelin was 14 toen ze zwanger werd, nu is haar zoon 11 jaar: 'Samen opgegroeid'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
