De tropische zoektocht

Een paar stappen voor hen op het zanderige pad aan de noordkant van Hyde Park scharrelden wat duiven rond. De ochtendzon stroomde licht en helder door de uitbottende kastanjebomen. De eerste krokussen en primula’s verspreidden zich met gele en paarse tinten als penseelstreken van Monet over het park. Op de achtergrond klonk het gonzen van het Londense verkeer op Bayswater Road, dat om de zoveel tijd werd onderbroken door de zware, ritmische ademhaling van hardlopers die voorbij holden. De ochtenden werden al helderder, de rijp lag al milder in een kantachtige waas over het gras.

Tara nam nog een slok koffie, de damp kringelde omhoog in de koude lucht. Holly dronk zoals altijd warme chocolademelk met slagroom en chocoladespikkels, haar eerste suikerboost van de dag.

‘En wat zei hij daarop?’ vroeg Tara terwijl Holly diep ademhaalde. Haar vriendin zat midden in een slepende relatiebreuk met Dev, een radioloog op oncologie. Wat was begonnen als een dronken flirt in de Ierse pub vlak bij St Mary’s Hospital had vastere vorm aangenomen, en het was een paar maanden goed gegaan totdat Dev haar had verrast door in zijn kast een lade voor haar uit te ruimen. Holly had gereageerd door weg te lopen. Met als gevolg vele gekwelde berichtjes en heerlijke goedmaakseks. De lade was haastig weer gevuld met een wirwar aan sportsokken en een bus voetspray voor atleten, maar het kwaad was al geschied: Dev wilde zich binden en Holly niet.

‘Hij zei dat ik bindingsangst heb!’
‘Jeetje.’
‘Ik bedoel, alsjeblieft zeg. Ik heb gezegd dat hij zijn clichés voor zich moest houden. Niet iedereen met een weggelopen moeder stort in, hoor. Er zijn er genoeg die zich vermannen en het verdomme zelfs béter doen in het leven dan ze hadden gedaan als hun moeder was gebleven.’ ‘Tuurlijk.’
Holly mompelde iets onverstaanbaars. ‘Ik meen het deze keer echt. Ik heb hem gisteravond in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt dat het nu klaar is tussen ons.’
‘Jouw bewoordingen zijn nooit mis te verstaan, Hols.’
‘Nee hè?’ vroeg Holly verontwaardigd.
‘Maar je bent wel met hem naar bed geweest?’
‘Uiteraard. Hij was verdrietig. Je weet hoe droevig hij kan kijken…’ ‘Tja. Heel aandoenlijk.’
Holly zuchtte. ‘Maar goed, hij weet dat het nu voorbij is. Ik kan me niet laten afleiden door dramatisch gedoe. Ik zweer het je, voorlopig even geen mannen meer.’
‘Juist. Neem een time-out en laat het stof neerdalen.’

Achter hen kwam de Household Cavalry over het brede zandpad aan. Het gerammel van koperen borstschilden en opgepoetste wapens met het gelijkmatige gedreun van hoeven kwam steeds dichterbij. Tara nam nog een slokje koffie terwijl de cavalerie afsloeg naar West Carriage Drive, in de richting van de drukte van het spitsuur op Kensington Gore.

‘En ik neem aan dat jij weer een prachtige liefdesnacht met Pretty Boy achter de rug hebt?’
Tara grijnsde. ‘Dat kun je wel zeggen.’
‘Pff, om misselijk van te worden. Het is toch vreselijk, al dat pure geluk. En… en eigenlijk ook saai. Waar zijn de pieken als er nooit dalen zijn?’
‘In bed,’ antwoordde Tara schouderophalend.
‘O, hou op! Toe nou, geef me in elk geval iets, een klein smetje maar. Niemand leidt zo’n perfect leven.’
Tara dacht even na. ‘Nou, hij heeft risotto met kip voor me gemaakt en om eerlijk te zijn… was die een beetje droog.’
Holly’s lippen krulden zich tot een lichte boog. ‘Dat is het? Het enige smetje?’

‘Opzij voor de Blues and Royals!’ De waarschuwing, afkomstig van de ritmeester, vertelde hun dat de cavalerie er bijna was, en ze gingen automatisch uit de weg om geduldig langs het pad te blijven staan terwijl er een lange stoet glanzende paarden voorbij stapte met soldaten in vol ornaat gekleed met glinsterende knopen en blinkende sporen, lange rode cavaleriejassen en extravagante goudkleurige pluimen deinend op hun helmen.

Elke ochtend was het dezelfde routine, onderdeel van hun gang naar colleges, maar het was telkens weer opwindend. Dit was zo intens Brits – dit en de beleefdheid die Alex zo verbluffend vond – en ze glimlachte onwillekeurig bij de gedachte aan het aanzoek van gisteravond. Hoe een grapje was uitgelopen op iets diepgaands, iets wat haar leven zou veranderen…

‘Vanwaar die glimlach?’ vroeg Holly, die zag dat haar vriendin in de verte stond te staren, zachtjes bijtend op de rand van haar herbruikbare koffiebeker. ‘Heeft er een naar je geknipoogd? Het zijn deugnieten, hoor!’ zei ze lachend terwijl de soldaten passeerden, met de blik onverstoorbaar recht vooruit.
Tara draaide zich naar haar toe. ‘Alex heeft me gisteren een aanzoek gedaan.’
Holly’s mond viel open als een valluik. ‘Wát?’
Tara knikte. ‘Ik weet het, ik kan het ook niet geloven. Het was een enorme verrassing. Ook voor hem. Hij had het niet gepland.’ Holly staarde haar met open mond aan. Voorzichtig duwde Tara de kaak van haar vriendin omhoog. ‘Nou, zeg eens iets!’
‘Wat de fuck.’ Holly’s ondeugende toon was verdwenen en haar stem klonk hol van de schok. Tara aarzelde. ‘Zeg iets anders.’
‘Tits!’

Een van de gouden pluimen neigde plotseling in hun richting. Tits was de bijnaam die Holly voor haar gebruikte, gebaseerd op haar initialen, T.T., niet omdat ze qua boezem nou zo ruim bedeeld was. Niemand anders noemde haar zo – niemand zou het durven – en ze bewaarde de benaming voor momenten van ofwel extreme vreugde ofwel extreme ergernis. En aan haar gezichtsuitdrukking te zien…

‘Heeft hij je ten huwelijk gevraagd?’
‘Ja.’
‘Maar je bent twíntig.’
‘Zoals jij het zegt, klinkt het als twaalf.’
‘Het scheelt ook niet veel.’ Ze keken elkaar aan en het moment werd steeds ongemakkelijker naarmate Holly’s gebrek aan onmiddellijk enthousiasme duidelijker werd. Ze lachte een kort, nietszeggend lachje toen ook zij zich dat realiseerde. ‘Ik bedoel… Ik ben natuurlijk blij voor je.’

Tara knipperde met haar ogen bij het horen van de slecht verhulde leugen. Haar vriendin klonk alsof ze werd gewurgd, en zelfs haar vurig rode pijpenkrullen begonnen er wat slapjes uit te zien.
‘En jullie… vinden elkaar woest aantrekkelijk, dat is zeker’, stamelde ze. ‘En hij maakt je aan het lachen. Jullie lachen veel.’
Tara fronste. ‘Maar?’
Holly liet haar schouders zakken. ‘Waarom wachten jullie niet nog een tijdje? Je wordt weliswaar geen kindbruid, maar jullie kennen elkaar nog maar een maand of vier.’

Tara haalde haar schouders op. ‘We zijn geen van beiden ooit van plan geweest om zo jong te gaan trouwen. Ik verwachtte dat ik in de dertig zou zijn, maar nu blijkt dus dat het waar is wat ze zeggen: soms weet je zeker dat het goed zit. Dus waarom zouden we dan wachten?’
‘Omdat je twíntig bent.’
‘Dat heb je al gezegd. Ik denk niet dat onze leeftijd er veel toe doet’, zei Tara kalm, maar haar hart bonsde. Holly’s reactie kwam voor haar totaal onverwacht. Ze wist wel dat het een schok zou zijn – dat was het voor haarzelf ook geweest – maar de onmiskenbare reserves die haar vriendin tentoonspreidde, haar onvermogen om overtuigend te doen alsof ze blij voor haar was…

Ze liepen een poosje zwijgend verder, ieder in gedachten verzonken. ‘En je liet mij maar doorratelen over Dév’, mompelde Holly. Er verscheen een lichte frons op haar voorhoofd. ‘Hoe vatte hij het op toen je hem vertelde dat hij Mr Tara Tremain wordt? En zeg nou niet dat hij dat helemaal prima vindt’, zei ze streng. ‘Hij heeft misschien wel die sexy, nonchalante vibe, maar een ego heeft-ie ook.’
Tara slikte. ‘Nou, eerlijk gezegd heb ik hem dat detail nog niet verteld.’
‘Nog steeds niet?’ Holly’s stem schoot twee octaven omhoog. ‘Ik begrijp er niets van! Waar wacht je op?’
‘De juiste gelegenheid.’

Holly trok een wenkbrauw op. ‘En het moment waarop jullie tweeën besloten om jullie leven voor eeuwig met elkaar te gaan delen… Dat leek je niet de juiste gelegenheid?’
Tara kromp ineen. ‘Je hebt gelijk. Ik ben stom geweest, ik had het hem moeten vertellen.’
‘Duh!’
‘Maar het ging allemaal zo snel. Ik wilde het moment niet verpesten.’
‘Nee, want het is natuurlijk balen als je erachter komt dat je toekomstige schoonvader miljardair is.’

Tara gaf haar vriendin een por met haar elleboog terwijl Holly net een slokje wilde nemen, zodat er een toef slagroom als een snor op haar bovenlip terechtkwam. ‘Ik heb je al verteld dat het de dingen ingewikkeld maakt.’ Hoewel ze Holly nooit had verteld in welke mate. Ze herinnerde zich liever niet de tijd dat haar beste vriendin op kostschool verhalen over haar aan de pers had verkocht, of hoe de meisjes op de slaapzaal het een goed idee hadden gevonden om elke dag iets van haar te stelen omdat ‘zij het zich kon veroorloven’; natuurlijk waren ook hun eigen ouders in goeden doen, maar het woord miljardair had zelfs in vermogende kringen een zeldzaam cachet.

‘Het kan mensen overweldigen. Ik weet nog dat jij drie weken niet met me wilde praten toen ik het je vertelde.’
‘Dat was een andere situatie. Je had gelogen door het te verzwijgen terwijl ik overduidelijk nergens op uit was, behalve je vriendschap.’
‘Je bedoelt afgezien van mijn voorraad pindakaas, grote fles rosé en heerlijk verse brood?’
‘Sorry hoor, ik was – ik bén – een arme, hongerige student.’
‘En mijn favoriete donkerblauwe kasjmieren trui met V-hals. Die heb je nog steeds, trouwens.’
Holly haalde haar schouders op. ‘Ik beroep me op verjaring. Hij is nu van mij.’
‘Maar het is mijn lievelingstrui!’
‘Jammer dan.’ Holly keek haar aan met de kenmerkende zweem van ironie in haar ogen, waardoor Tara het vlaagje kilte tussen hen voelde ontdooien. ‘Hoe dan ook: die jongen is smoorverliefd op je. Hij is nergens anders op uit dan met jou het bed in duiken.’
‘Dat klopt’, beaamde Tara met een klein glimlachje. ‘Op de een of andere manier vind ik het juist moeilijk om het hem te vertellen omdat geld hem zo wéínig interesseert. Ik bedoel, zijn ouders waren immers Californische hippies. Hij is opgegroeid op biodynamische boerderijen en in communes.’
‘Jezus. Alsof ze de armoede bewust opzochten!’ mompelde Holly met een blik in de verte.

Ze naderden de Serpentine Bridge. De vijver lag er kwikzilverig bij in de kou en er gleed een stel roodsnavelige zwarte zwanen in de richting van de boothuizen. De laatste ochtendzwemmers ploegden ritmisch heen en weer in het zwemgedeelte. Tara en Holly stopten voordat ze overstaken, wachtend op een zwarte taxi die langsreed.

‘Maar ik weet dat ik het niet kan blijven uitstellen. Vroeg of laat zou hij mijn ouders sowieso ontmoeten, en het lijkt erop dat het vroeg wordt. Hij zegt dat hij mijn vader om mijn hand wil vragen.’
‘Jee. Wat ouderwets.’ Holly’s toon was weer koeler en de teleurstelling bracht Tara opnieuw uit balans.
‘Ja, het verbaasde mij ook.’ Ze beet nadenkend op haar lip terwijl ze over de brug liepen. ‘Maar het komt goed. Hij zal het geen probleem vinden. Ik zeg het vanavond gewoon tussen neus en lippen door. Waarschijnlijk maak ik er een groter issue van dan het in werkelijkheid is.’
‘Zou je denken?’ grapte Holly.
‘Ik bedoel, misschien… misschien hoef ik er niet eens iets specifieks over te zeggen? Ik kan gewoon… terloops laten weten dat we…’
‘Schathemeltjerijk zijn?’
‘Ik wilde “bemiddeld” zeggen.’
‘Niemand zegt bemiddeld. Behalve sociologen in een onderzoeksrapport.’
‘Goed dan. Welgesteld.’
Holly verslikte zich in haar laatste restje chocolademelk. ‘Welgesteld? Nou, zolang je aankomt nádat de helikopter je ouders hebben afgezet, of vóórdat de chauffeur uit de Bentley stapt, merkt Alex nergens wat van en kun je doen alsof je… eh… welgesteld bent.’

Tara vormde een onhoorbaar sarcastisch ‘haha’ met haar mond. Holly was opgegroeid bij haar vader – die als schoolconciërge een bescheiden inkomen had – nadat haar moeder hen in de steek had gelaten toen Holly vier was. En daardoor had ze op de een of andere manier het recht op onbeperkte ironie op momenten dat het onderwerp geld (of specifieker: heel veel geld) ter sprake kwam.

Holly zuchtte alsof ze voelde dat haar honende woorden wat al te wreed waren. ‘Luister eens, als die jongen jou niet accepteert zoals je bent – inclusief privéjets – is hij je sowieso niet waard. Maar ik betwijfel of het een probleem zal zijn.’ Ze liet een spottend lachje horen. ‘Hij gaat vermoedelijk meteen zijn best doen je zwanger te maken om het te bezegelen.’
Tara bleef stilstaan.
Holly keek achterom met een uitdrukking van spijt op haar gezicht. ‘Te cru?’ Ze zag Tara’s geschokte blik. ‘Sorry.’ Ze streek met een hand door haar rode haar en richtte haar gezicht naar de hemel. Ze oogde gespannen. ‘Dat was een rotopmerking. Ik ben gewoon… wat uit mijn doen. Ik zeg stomme dingen.’

Maar Tara’s voeten kwamen niet in beweging. Haar mond ging niet dicht.
‘Toe nou, je weet dat ik het niet meende’, zei Holly. Ze liep terug en legde een hand op haar arm. ‘Alex is een fijne vent. En het is natuurlijk onzin.’ Ze trok een wenkbrauw op. ‘Ik bedoel, alsof jij dat zou laten gebeuren! Het idee! Jij laat je leven niet verpesten door zo’n stommiteit…’
Maar nu zag ze de tranen in Tara’s ogen. Haar gezicht betrok. ‘Ta, o, alsjeblieft… Kijk niet zo treurig. Ik bedoelde het niet zo…’ Maar iets aan de houding van haar vriendin, de spanning in haar schouders… Ze keek naar Tara’s hand, die ze instinctief op haar buik had gelegd. Langzaam gleed haar blik omhoog en haar mond viel open. ‘O nee,’ fluisterde ze.

Tara leek zich schrap te zetten voor de volgende aanval. De afgelopen twaalf dagen, sinds ze het testje had gedaan, was ze heen en weer geslingerd tussen vreugde en wanhoop, zekerheid en verwarring… tot Alex’ aanzoek gisteravond. Zonder het te beseffen had hij haar twijfels verdrongen en haar overgehaald de baby te houden. Dit was duidelijk niet het levenspad dat ze voor zichzelf had uitgetekend, maar ze had zichzelf ervan overtuigd dat het ging om uitstel, en dus geen afstel, van haar plannen. Terwijl hij naast haar had liggen slapen, had zij wakker gelegen en was ze er meer van overtuigd geraakt dat dit was wat ze wilde, dat ze het zouden aankunnen. En toen ze vanochtend wakker was geworden, was ze opgetogen geweest dat ze haar mooie nieuws zou gaan delen met haar beste vriendin. Maar nu wachtte ze op de woorden die ongetwijfeld opnieuw zouden klinken… Maar je bent twíntig.

Maar er klonk geen enkel woord. Niet meteen. Er strekte zich een stilte tussen hen uit en Holly’s ogen bevatten emoties die ze voor de verandering niet uitsprak. De stilte was erger dan een hard oordeel. Voor Tara voelde het alsof er een hoosbui over verre velden aan kwam razen die ze niet zou kunnen ontwijken. ‘En dit dan?’ vroeg Holly behoedzaam, met een cirkelend armgebaar naar het park om hen heen, waarmee ze Londen bedoelde, hun studie geneeskunde, hun leven hier.

‘Nou,’ zei Tara langzaam, ‘ik heb erover nagedacht en ik ga na de tentamens deze zomer een tussenjaar nemen. Dat komt goed uit qua timing. Ik ben dan zeven maanden heen. Ik kan de laatste weken voor de geboorte rust nemen en dan het jaar daarop terugkomen in september.’ ‘Maar dat gaat niet lukken,’ reageerde Holly abrupt en op vlakke toon.
‘Hols, jawel.’
‘Dus jij denkt dat je jezelf er na maanden slaapgebrek toe kunt zetten om nachtdiensten te draaien, zaalrondes te lopen en vijftien uur achter elkaar te werken?’
Tara slikte. ‘Ja.’
‘Nee. Dat gaat niet gebeuren. Zie het onder ogen: je moet een keuze maken. Als je voor deze baby kiest, kun je je carrière gedag zeggen. Beide is te veel gevraagd. Dat kun je niet aan, niemand kan dat.’
‘Dat is niet waar. Er zijn genoeg vrouwelijke artsen die moeder zijn.’
‘Niet op twintigjarige leeftijd.’

Ja hoor, daar was weer de reden die keer op keer herhaald werd om te benadrukken waarom dit allemaal verkeerd was. Gedoemd te mislukken. Een ramp van epische omvang.

‘Over vijf jaar… oké, als het is wat je wilt. Maar je bent nu nog niet eens uit de startblokken.’ Holly keek haar vermoeid aan. ‘Wat vindt Alex ervan?’
Tara kon de teleurstelling in de ogen van haar vriendin amper verdragen. Ze kon geen van de tegenargumenten produceren die ze van tevoren had bedacht en gerepeteerd. Ze aarzelde. ‘Hij weet het nog niet.’
‘Mijn gód, Ta!’ Nu klonk Holly kwaad. ‘Dus je hebt zijn aanzoek geaccepteerd maar hij weet feitelijk niet wie je bent en óók niet dat je zwanger van hem bent?’

Tara raakte in paniek. Alles ging mis. Ze had het zich anders voorgesteld. Eerst verbazing, zeker, maar daarna een omhelzing, een uitgelaten kreet en plannen voor de nabije toekomst. ‘Ik wist niet dat hij me ging vragen!’ protesteerde ze. ‘Ik zei toch dat het allemaal heel onverwacht en spontaan ging. Ik was moed aan het verzamelen om hem te vertellen dat ik zwanger ben, maar toen hij me ten huwelijk vroeg… dat was een soort grapje, maar uiteindelijk toch niet… Ik was bang dat het daardoor misschien een moetje zou lijken.’
‘Maar hij had je al gevraagd voordat hij van de zwangerschap afwist’, zei Holly mat. ‘Ta, je maakt dit moeilijker dan nodig is, en misschien moet je je eens afvragen waarom. Of je vertrouwt Alex óf je vertrouwt hem niet.’
‘Ik vertrouw hem wel! Zonder meer.’
‘Dan moet je geen dingen voor hem achterhouden! Hij heeft het recht om ervan te weten!’

Tara liet haar schouders hangen. Dat was waar. ‘Je hebt gelijk. Ik zal hem vanavond over mijn familie vertellen en later in de week over de baby.’
‘Waarom vertel je hem vanavond niet alles? Hij krijgt te horen dat zijn toekomstige schoonouders miljardairs zijn. Dan kun je hem net zo goed ook meteen meedelen dat hij vader wordt.’
‘Nee, ik… Ik wil zeker weten dat hij met me gaat trouwen omdat hij van me houdt, niet omdat hij het idee heeft dat hij geen kant op kan.’
‘Dus je vertrouwt hem niet.’
‘Jawel!’ zei ze verontwaardigd. ‘Het is alleen… Ik weet dat het moeilijk te begrijpen is, maar ik heb gewoon het gevoel dat ik hem met één ding tegelijk moet confronteren – mijn familie is niet normaal, hoe graag ik ook zou willen dat het anders was. Het zal een schok voor hem zijn als hij hoort wie we zijn. Hij moet eerst mijn ouders ontmoeten en het gesprek der gesprekken met mijn vader voeren. Dan hebben we dat maar gehad. Daarna komt de rest aan de beurt.’

Holly leunde op de reling van de brug, haar blik gericht op de waterfietsen die aan de tegenoverliggende oever lagen. Ze zag bleek en beet op haar lip.
Tara legde haar hand op haar arm. ‘Wees nou alsjeblieft blij voor me, Hols. Jij bent de enige die ik het heb verteld.’
Holly keek opzij. ‘Ik wil heus wel blij voor je zijn. Maar ik kan toch niet liegen als ik vind dat je de grootste vergissing van je leven begaat? Wat voor vriendin zou ik dan zijn?’
‘Een vriendin die een leugen om bestwil vertelt.’

Holly draaide zich naar haar toe. ‘Nee, zo zit ik niet in elkaar. Je bent naïef. Je ziet niet in wat dit voor je betekent. Trouwen is tot daaraan toe – hoewel ik vind dat je hartstikke gek bent als je de rest van je leven ophangt aan een geliefde die je net kent terwijl je nog maar net goed en wel uit huis bent! – maar dat is nog omkeerbaar. Als het niet werkt, kun je scheiden en weer verder.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Maar dat kun je niet doen met een baby. Daar zit je aan vast. Je zult datgene moeten opgeven wat voor jou naar eigen zeggen zo belangrijk is.’

Holly boog zich dichter naar haar toe. ‘Toen wij elkaar leerden kennen, vertelde je me dat een carrière als arts jouw manier was om iets aan de maatschappij terug te geven én onafhankelijk te zijn van je familie. Je studie geneeskunde gaf je een doel in het leven en je wilde sinds je zes was niets anders, heb je gezegd. Je hebt nooit gezegd dat je op eenentwintigjarige leeftijd getrouwd zou willen zijn en al een kind zou willen hebben.’ Ze haalde even diep adem. ‘Alex is een knapperd, maar kom nou, Tara, niemand is zó knap.’

Tara voelde haar maag een draai maken bij de nietsontziende directheid van haar vriendin. Ze had zichzelf in dezelfde bewoordingen toegesproken sinds ze het teststreepje op de zwangerschapstest had zien verschijnen. Al haar eigen twijfels werden nog eens herhaald.
‘Je had toch een plan? Je wilde je vader overhalen om je te helpen gezondheidscentra voor moeder en kind op te zetten voor arme gemeenschappen wereldwijd die zich ver van alles af bevinden, zonder elektriciteit en stromend water. Je zei dat als vrouwen bescherming en mogelijkheden zouden krijgen…’

‘Ik weet wat ik heb gezegd’, onderbrak Tara haar. Ze wilde het niet horen.
Holly staarde haar aan met een triest gezicht. ‘Van ieder ander zou het luchtfietserij zijn geweest. Maar jij zou het daadwerkelijk kunnen realiseren! Je hebt me verteld dat het jouw manier was om te rechtvaardigen dat jij zoveel geluk hebt gehad. Je hebt gezegd dat je moeder niet begreep waarom jij carrière zou willen maken en dat je thuis strijd hebt moeten leveren om naar de universiteit te mogen. En nu ga je alles opgeven voor een vent die je nog geen half jaar kent?’

Er prikten tranen in Tara’s ogen. Ze had een drukkend gevoel op haar borst. ‘We houden van elkaar.’ Het was een zwak argument, maar meer had ze even niet paraat. Ze merkte dat Holly zich al van haar verwijderde, alsof ze twee boten op verschillende getijden waren, en ze besefte hoezeer ze zich verbonden hadden gevoeld door de ambitie die ze gemeen hadden: de prinses en de bedelaarster die allebei hetzelfde wilden.

‘Ja, dat weet ik. Maar vertel eens, geeft hij alles op voor jóú? Zou híj zijn dromen en carrière ook voor jou opgeven?’
Elke vraag was een klap in Tara’s gezicht. Ze wist haar emoties slechts met moeite te bedwingen. ‘Luister, dit zal voor ons allebei levensveranderend zijn, niet alleen voor mij. Het gebeurt alleen eerder dan we hadden gedacht…’
Het was geen antwoord. Dat wist ze. Holly wist het ook.
‘O, dus jullie hebben het al gehad over een gezin stichten?’
‘Nou nee, nog niet, maar…’
‘Maar wat?’
Tara slikte. ‘Het is wel… vanzelfsprekend.’
Holly’s ogen vernauwden zich. ‘Vanzelfsprekend. Juist ja.’

Tara sloeg haar ogen neer en voelde de eerste tranen vallen. Ze was kwaad op zichzelf omdat ze moest huilen, alsof dit het eerste teken was van haar verval tot iemand die kleiner, minder was – een blijk van haar veranderende hormoonhuishouding en nieuwe levensweg. ‘Het leven loopt niet altijd volgens schema, Hols.’
Holly zuchtte met een snik; ze kon er niet tegen iemand van streek te zien. Ze liep naar Tara toe en omhelsde haar. ‘Nee, dat weet ik.’ Ze omarmden elkaar in de ochtendkou, maar het voelde ongemakkelijk en stijf, want hun toenadering bood geen oplossing. ‘Maar… o shit! Die anatomiemodule wel en…’ Ze liet Tara los en keek op haar telefoon hoe laat het was. ‘We komen te laat. Ik moet gaan.’

‘O god!’ Tara begon automatisch mee te rennen, maar Holly hield haar met een gestrekte arm tegen.
‘Nee, niet rennen, jij moet rustig aan doen. Ik zeg wel dat je onderweg werd opgehouden.’ ‘Maar…’
‘Je mag je niet zo inspannen. En je komt maar een paar minuten later dan ik. Ik hou wel een plaats voor je vrij.’ Ze haalde haar schouders op en ging ervandoor, maar Tara wist wat die schouderophaling betekende: wat maakte het uit hoe laat ze zou komen? Ze zou toch geen arts worden. Alles wat ze nu nog deed, kwam voort uit een droom die ze had weggegooid. In plaats daarvan zou ze Mrs Alex Carter worden. Echtgenote en moeder.

‘De tropische zoektocht’ van Karen Swan is vanaf 13 juli verkrijgbaar. 

Saskia Noort zit twintig jaar in het schrijfvak: 'Je mag best blij zijn en een witte boterham eten'Lees ook