Hester Schepers runt negen HEMA-winkels: 'Toen het slecht ging, zei mijn vader: 'Daar word je een betere ondernemer van"'

Hester Schepers: eigenaar van 9 HEMA-vestigingen

Je groeide op in een ondernemersfamilie, maar wilde het familiebedrijf aanvankelijk helemaal niet in. Waarom niet?

“Als je in een familiebedrijf opgroeit, moet je gewoon keihard werken. Vrijdag, zaterdag, zondag: die winkels zijn open en het gaat altijd door. Je krijgt als kind mee dat het heel goed kan gaan, maar ook heel slecht. En dat niets vanzelf komt. Ik vond de hotelwereld juist heel leuk en had mijn pijlen daarop gericht.”

En toch werden het uiteindelijk HEMA-winkels. Hoe gebeurde dat?

“Ik raakte in gesprek met een ondernemer die zijn winkels wilde verkopen. Hij vroeg of het niets voor mij was. Mijn eerste reactie was eigenlijk: zoek lekker iemand anders. Maar voor we het wisten, hadden we drie maanden later een deal. Ineens dacht ik: over een paar maanden krijg ik de sleutels van twee winkels, ga ik dit echt doen?”

Dat lijkt me behoorlijk spannend als je dan ineens zélf verantwoordelijk bent.

“Dat was het ook. Ik was een aantal jaar in het buitenland geweest en had heel ander werk gedaan. Als dochter meewerken in een bedrijf is natuurlijk iets anders dan twee winkels zelf runnen. Bovendien kende ik die winkels niet. Ik heb daarom in de tussentijd bij HEMA stage gelopen om mezelf een soort spoedcursus te geven. Ik wist echt niet alles, maar ik schroomde ook niet om dingen te vragen. Dat doe ik nog steeds. Soms is het vallen en opstaan, maar stoppen omdat iets tegenzit is geen optie. Dit is het.”

Je was pas 29. Had je het gevoel dat mensen dachten: wie is zij om ons te vertellen hoe het moet?

“Dat gevoel had ik in het begin wel. De vorige eigenaar was een man die er al heel lang zat en dan komt er ineens zo’n jong ding binnenlopen. Een vrouw ook. Wie ben jij om ons te vertellen wat we moeten doen? Maar dat vertrouwen kwam gelukkig snel. Ik pretendeerde niet alles te weten en stond ervoor open om dingen samen te doen. Achteraf denk ik trouwens dat een deel daarvan misschien ook alleen in mijn eigen hoofd zat.”

Je kwam al vrij snel voor een veel grotere uitdaging te staan. Een van je winkels draaide slecht.

“Ja, ik heb het op een gegeven moment echt heel zwaar gehad. Er waren dingen waar ik weinig invloed op had en toen vroeg ik mijn vader natuurlijk om advies. Maar hij was best hard en zei gewoon: ‘Daar word je een betere ondernemer van.’ Dat vond ik toen heel heftig. Maar hij zei ook: ‘Als je de bodem van je bedrijf ziet, leer je ondernemen.’ En daar heeft hij uiteindelijk absoluut gelijk in gehad.”

Schrok die periode je af, of wilde je juist verder groeien?

“Ik merkte juist dat ik het heel leuk vond om ergens binnen te komen en efficiëntie toe te passen. Zorgen dat er een goed team staat, dat de winkel goed is ingericht en dat alles goed draait. Dat strak trekken en vervolgens weer een nieuwe uitdaging aangaan, vind ik leuk.”

En uiteindelijk ging je van twee naar negen winkels.

“Ja. In 2011 opende ik een nieuwe winkel en in 2018 zijn het bedrijf van mijn vader en dat van mij gefuseerd. Ik werd directeur en in 2019 kocht ik nog twee winkels. Van 2008 tot 2018 had ik dus eigenlijk twee à drie winkels en daarna ging het ineens heel snel naar negen.”

En precies toen kwam corona.

“Ja. Ondertussen werken er ongeveer 250 mensen bij je die naar jou kijken: krijg ik aan het einde van de maand nog salaris? Bovendien waren die nieuwe winkels nog nieuw voor mij. Ik moest de teams en de winkels nog leren kennen. Alles kwam ineens tot stilstand.”

Wat heeft die periode veranderd aan hoe je onderneemt?

“Toen merkte ik vooral dat iedereen mij nodig had. En dat is niet goed. Ik kan niet voor iedereen persoonlijk beschikbaar zijn als de winkels zo ver uit elkaar liggen. Dus moest ik nadenken: hoe zorg ik dat de organisatie ook zonder mij goed staat? Ik heb nu drie mensen om me heen met wie ik echt kan lezen en schrijven. Eén iemand richt zich op de operatie en commercie, iemand doet onder andere financiën en personeelszaken en daarnaast hebben we een werkgelukmanager. Ik noem haar altijd mijn ‘Blije Ei’; officieel is ze Chief Happiness Officer. Zij zorgt voor de zachte kant van het bedrijf en is mijn ogen en oren. Als er iets speelt waarvan ik het echt moet weten, hoor ik dat van haar. Dat is waanzinnig waardevol.”

Wat doe jij zelf dan nog met negen winkels?

“Ik werk niet meer echt ín mijn bedrijf, maar áán mijn bedrijf. Mensen denken soms dat je ’s ochtends de deur van zo’n winkel opendoet, een beetje rondloopt en hem aan het einde van de dag weer sluit. Maar het gaat van inkoop en inrichting tot personeel, vastgoed, verbouwingen en gesprekken met gemeentes. Daarnaast houd ik me binnen de franchiseorganisatie bezig met logistiek voor de 255 franchisewinkels in Nederland.”

Je opende ook een winkel terwijl je zwanger was van je eerste kind. Hoe was dat?

“Verlof ken je niet, hè, als ondernemer. Natuurlijk heb ik wel even stilgezeten, maar het bedrijf stopt niet. Ondernemen is een leven, het gaat altijd door. Daarom moet je ook echt iets doen wat je leuk vindt.”

“Mijn kraamhulp heeft haar ogen uitgekeken. Op een gegeven moment lag de hele keukentafel in de eerste kraamweek vol met inkoopvoorstellen, omdat ik gewoon twee uur nodig had om iets af te maken. Later ging mijn kind ook mee naar kantoor. Dan zette ik hem op de administratie neer, babyfoon erbij. Zo ben ik zelf trouwens ook opgegroeid.”

Klinkt luchtig, maar heb je daar ook dingen voor moeten missen?

“Ja. Vooral bij mijn jongste heb ik het gevoel gehad dat ik in zijn eerste jaar veel heb gemist. Zakelijk ging het toen niet goed en dan kun je niet zeggen: ik stop er wel even mee. Ik heb daar echt wel verdriet om gehad. Ergens zegt je moedergevoel dat je thuis moet zijn, terwijl je tegelijkertijd weet: dat kan nu niet. Ik heb wel altijd geprobeerd het goed op te vangen en ik kan alleen doen wat ik doe dankzij mijn man. Wij zijn echt een goed team samen, op alle fronten. En ik heb het gevoel dat ik de afgelopen jaren ook veel heb ingehaald.”

Je bent nu een van de 10 Women to Watch. Merk je zelf nog dat er anders naar vrouwelijke ondernemers wordt gekeken?

“Ja, vooral aan bepaalde vragen. Als ik vertel wat ik doe, vragen mensen heel vaak: ‘Oh, dat doe je samen met je man?’ Dan denk ik: zouden ze aan een man ook vragen of hij zijn bedrijf samen met zijn vrouw runt? Of de vraag ‘hoe ik dat met mijn kinderen doe’. Dan stel ik tegenwoordig gewoon de wedervraag: ‘Hoe doe jíj dat met de kinderen?’ Daar schrikken mensen soms van. Volgens mij zit het dus blijkbaar nog ergens in ons systeem dat een ondernemer een man is.”

Waar ben je, zowel zakelijk als privé, het meest trots op?

“Dat ik de balans inmiddels heb gevonden. Na de snelle groei en corona was die echt even weg; ik was meer weg dan thuis. Daar heb ik van geleerd dat je ervoor moet zorgen dat je misbaar bent in je eigen bedrijf.  Hoe mijn bedrijf nu staat, de mensen die het dagelijks samen met mij runnen én dat ik daarnaast thuis kan genieten: daar ben ik echt trots op. Zoals vandaag, dat ik straks met mijn jongste naar de brugklas kan fietsen. Natuurlijk gebeurt er iedere dag wel iets. Maar ik kan dat nu in alle rust managen. En soms kan ik om al die uitdagingen ook gewoon lachen. Niet te druk maken.”

Dit artikel is mede mogelijk gemaakt door ABN AMRO MeesPierson en Choices by DL.